IPB WARNING [2] fsockopen() [function.fsockopen]: unable to connect to 80.84.53.130:80 (Connection timed out) (Line: 11 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] fwrite(): supplied argument is not a valid stream resource (Line: 36 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] stream_get_contents() expects parameter 1 to be resource, boolean given (Line: 37 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] fclose(): supplied argument is not a valid stream resource (Line: 51 of /retail/alocate.php)
წმიდათა მთავარანგელოზთა ეკლესიის ფორუმი [უზრუნველყოფა Invision Power Board]

თემის საბეჭდი ვერსია

დააწკაპუნეთ აქ, რათა იხილოთ თემა ორიგინალ ფორმატში

წმიდათა მთავარანგელოზთა ეკლესიის ფორუმი _ თემები რელიგიური საკითხების გარშემო _ პატერიკები. ეპიზოდები წმიდა მამათა ცხოვრებიდან

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Oct 10 2008, 10:27

ზეცისა კაცნი და ქვეყანისა ანგელოზნი

ბერი და ანგელოზი


ნეტარი ბერი იოსებ სპილიოტი (+1959) ცდილობდა, გაემხნევებინა ახალგაზრდა ბერი, რომელიც სევდას შეეპყრო და მონასტრის დატოვება და თავისიანებთან დაბრუნება განეზრახა. ამიტომ მან ასეთი სასწაულის შესახებ უამბო მას:

„ათონის მთაზე ჩემს მოსვლამდე არცთუ დიდი ხნით ადრე, გავიცანი ერთი ბერი, რომელიც უსინათლო ხუცესის მორჩილი იყო. მისმინე, რა შეემთხვა ერთხელ მას.

ერთხელ მის სენაკთან ერისკაცი მივიდა.

- საიდან ხარ? - ჰკითხა სტუმარს შაოსანმა ბერმა.

აღმოჩნდა, რომ ისინი ერთი მიწა-წყლისანი იყვნენ, მაგრამ ბერმა მოსულს ეს არ გაუმხილა.

- შენ თუ იცნობ ასეთ ადამიანს როგორ არის? - შეეკითხა მოსაგრე, მხედველობაში ჰყავდა რა თავისი მამა.

- ვიცი, - უპასუხა მოსულმა, - იგი გარდაიცვალა და ღვთის ანაბარა დარჩა მისი ცოლი და ქალიშვილები. მათ ვაჟიც ჰყავდათ, რომელმაც მრავალი წლის წინ დატოვა ისინი. მას შემდეგ მის შესახებ არაფერი სმენიათ.

ამ ამბავმა შაოსანი მეტად დაამწუხრა. მას მონასტრის დატოვებისა და შინ დაუბრუნების სურვილი გაუჩნდა.

- წავალ, - უთხრა მან ერთხელ თავის ხუცესს, - წავალ და ვიზრუნებ დედასა და დებზე.

მაგრამ ხუცესმა არ აკურთხა და ცრემლებით თხოვდა, დარჩენილიყო, ის კი შეუდრეკელი რჩებოდა. ბოლოს და ბოლოს, როდესაც ვერ შეძლო ახალგაზრდის შეჩერება, უსინათლო ხუცესმა იგი თავის ნებაზე მიუშვა. და მან წმიდა მთა დატოვა.

გზაში დაღლილი, ხის ჩრდილში ჩამოჯდა. ცოტა ხნის შემდეგ ამ ხეს კიდევ ერთი დაღლილი შაოსანი მიუახლოვდა და მის გვერდით ჩამოჯდა.

- ვხედავ, რომ დამწუხრებული ხარ, ძმაო, რა დაგემართა? - ჰკითხა ამ უკანასკნელმა.

- მამაო, უბედურება შემემთხვა, - უპასუხა ხუცესის მიმტოვებელმა მორჩილმა და თავისი ამბავი უამბო.

მაშინ კეთილმა მგზავრმა უთხრა:

- მისმინე, ძმაო, დაბრუნდი შენს ხუცესთან, უფალი თვითონ იზრუნებს შენს ახლობლებზე, შენ არ უნდა მიატოვო იგი, მითუმეტეს, რომ ის ბრმაა.

მაგრამ მან ყურადღება როდი მიაქცია შემთხვევითი თანამოსაუბრის რჩევას. მგზავრს მრავალი მაგალითი მოჰყავდა, მაგრამ ჯიუტი ბერი ფეხზე ადგა და გზის გაგრძელება დააპირა.

- ასე რომ, შენ არ შეისმინე ჩემი სიტყვები? - უკანასკნელად შეეკითხა ბერს მგზავრი.

- არა.

- მაშინ იცოდე! მე უფლის ანგელოზი ვარ. როგორც კი მამაშენი გარდაიცვალა, უფალმა შენი ოჯახის მფარველობა დამავალა, მაგრამ რადგან თვითონ გსურს მასზე იზრუნო, მაშინ მე ვტოვებ მათ და მივდივარ.

ანგელოზი მეყსეულად გაქრა. ბერი ძალიან შეწუხდა და მონანული დაბრუნდა ბრმა ხუცესთან. სენაკში შესულმა დაინახა, რომ მოძღვარი მისთვის ლოცულობდა...“

თარგმნა ხათუნა რაქვიაშვილმა
გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“, № 12, 2003 წ.

* * *
ერთმა ახალგაზრდა კაცმა, რომელიც მონასტერში გამუდმებით დადიოდა, მაგრამ ამსოფლიური ყოფაც ერთობ ძალუმად იზიდავდა (უყვარდა მუსიკა, ნაირგვარი სანახაობები, მოგზაურობა, გართობა), ჰკითხა მამა ეპიფანეს, დასაშვებია თუ არა მისთვის იფიქროს მონაზვნობაზე.

- შვილო ჩემო, მონაზვნად არ გამოდგები, - მიუგო მამა ეპიფანემ, - შენ მეტისმეტად გიზიდავს სოფელი, მონაზონს კი საწინააღმდეგო მისწრაფება უნდა ჰქონდეს: თავისი შინაგანი სამყარო უნდა იზიდავდეს და არა პირიქით.

* * *
ერთხელ იღუმენიამ ტელეფონით აცნობა მამა ეპიფანეს, რომ ერთ ღვთისმოშიშ გოგონას მონაზვნობა სურდა მის მონასტერში, მაგრამ ამ გოგონას სულიერი მამა მონაზვნობას მაინცდამაინც არ სწყალობდა და კურთხევას არ აძლევდა.

- გერონდა, როგორ მოვიქცე? მოვუწოდო მას, დაემროჩილოს სულიერ მამას და დათრგუნოს მონაზვნად გახდომის სურვილი, თუ ვურჩიო, ყურადღება არ მიაქციოს მის აზრს და კურთხევის გარეშე მოვიდეს მონასტერში?

- მომისმინეთ, დედაო. მისი ეს განზრახვა მუდამ წმიდა და პატივისცემის ღირსი იქნება. მაგრამ თუ იგი მონასტერში მოვა კურთხევის გარეშე და ამა თუ იმ მიზეზთა გამო იქ სირთულეებს წააწყდება, მაშინ მათ თავის ურჩობას დააბრალებს. მეორე მხრივ, თუ იგი მონაზვნურ ცხოვრებაში წარმატებას მიაღწევს, შინაგანად ყოველთვის ექნება დანაშაულის გრძნობა, რომ ყოველივე ამას კურთხევის გარეშე აკეთებს. ამიტომ გირჩევთ: შესთავაზეთ მას, დაემორჩილოს სულიერ მამას და ილოცოს, რათა ღმერთმა, თუკი იგი ინებებს მისი სურვილის აღსრულებას, შეაცვლევინოს სულიერ მამას მონაზვნობისადმი დამოკიდებულება.

ასეც მოხდა. ნახევარი წლის შემდეგ იღუმენიამ სიხარულით აცნობა ბერს, რომ გოგონამ დიდი ხნის ლოდინის შემდეგ მიიღო კურთხევა თავისი სულიერი მამისაგან, რომელმაც ასე მიმართა მას: „შვილო ჩემო, რადგან, მიუხედვად ჩემი ხანგრძლივი უთანხმოებისა, მაინც ისწრაფი, გახდე მონაზონი, აშკარაა, შენი სურვილი ღმერთისგან მოდის. ასე რომ, ჩემი კურთხევით წადი მონასტერში“.

- დედაო იღუმენია, ეს ღმერთმა დააჯილდოვა იგი მორჩილებისათვის! - იყო მამა ეპიფანეს პასუხი.



მონაზვნები და ერისკაცნი

გერონდა, წმიდა იოანე კიბისაღმწერელი ამბობს, რომ „ნათელ ყოველთა კაცთა ჭეშმარიტნი მონაზონნი არიან“ (26,31). ხომ არ ნიშნავს ეს, რომ ყველაზე სათნოებაშემოსილ ერისკაცსაც კი აღემატება უკანასკნელი მონაზონი?

- არა! აქ ღირსი მამა საუბრობს არა ნებისმიერ მონაზონზე, არამედ მონაზვნურ ცხოვრებაზე, ანუ საერთოდ მონაზვნობაზე. მას მხედველობაში აქვს, რომ მონაზვნობა, როგორც ცხოვრების წესი, საერო ცხოვრების წესზე მაღლა დგას. მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ არ არსებობს მონაზონზე უფრო მართალი ერისკაცი.

„არიქმანდრიტ ეპიფანე თეოდოროპულოსის სწავლებანი“



მონაზვნის ღირსება

კავსოკალივის სავანის ერთ მონაზონს ებრძოდა ბოროტი მარჯვენა მხრიდან იმ გულისთქმებით, რომ იგი არაფერს აკეთებს, ერში კი მოყვასს სიკეთეს მოუტანდა და ა.შ. ბოროტი მას იმ გულისთქმასაც უნერგავდა, რომ სამონაზვნო მოქალაქეობა არის რაღაც მეორეხარისხოვანი და სხვა.

სახიერი ღმერთი ხედავდა რა სიკეთის მოძულის ვერაგობას და იმ დიდ საფრთხეს, რომელიც ემუქრებოდა ძმას, მოიღო წყალობა, რათა ცხადში ეჩვენებინა მისთვის ერთი სასწაულებრივი ხილვა.

აი, იგი ხედავს თავის თავს მიცვალებულს და ეშმაკებს, რომლებიც უახლოვდებიან და კიცხავენ, მოშორებით კი - ხალხმრავალ დასახლებას. უეცრად მას ევლინება ანგელოზი და ეუბნება:

- ერთი ღირსეული მონაზონი უფრო მეტად ფასობს, ვიდრე მთელი ეს დასახლება.

ხილვისგან გონს მოვიდა თუ არა მონაზონი, თავის თავს უთხრა:

- ხედავ, რა ღირსებას სძენს უფალი ადამიანის, როდესაც იგი მონაზონი ხდება!

ამის შემდეგ მან კიდევ უფრო მეტად გააძლიერა სულიერი მოღვაწეობა. ანგელოზის სიტყვებიც თავის სენაკში კედელზე მიაწერა, რომ ხშირად დაენახა და უფრო მეტად და გულმოდგინედ ეღვაწა.

ბერი პაისი „ათონი და ათონელი მამები“

არ განიკითხოთ - და არ განიკითხებით

* * *
ეგვიპტეში, იმ ადგილის მახლობლად, სადაც ადრე წმიდა მამები მოღვაწეობდნენ, ცხოვრობდა ერთი ძმა, რომელიც ცოდვაში ჩავარდა და სენაკში ქალი მიიყვანა. ამ ამბის შესახებ ადგილობრივმა მოსახელობამ შეიტყო და გადაწყვიტა ცოდვილი ძმის გაძევება. ღვთის განგებით, იქ აღმოჩნდა ეპისკოპოსი აბბა ამონი, რომელსაც სთხოვეს, მათთან ერთად წასულიყო ძმის გასაძევებლად. აბბა ამონი დათანხმდა.

როდესაც ძმამ დაინახა მასთან მიმავალი ხალხი, ქალი ქვევრში დამალა. ეპისკოპოსი სენაკში მისვლისთანავე მიხვდა ამას, მივიდა, დაჯდა ამ ქვევრზე და განკარგულება გასცა, ქალის ძებნა დაეწყოთ. გულმოდგინე ძებნის შემდეგ აბბა ამონს მოახსენეს, რომ ქალი არსად იყო. მაშინ აბბამ მათ უსაყვედურა:

- ხედავთ, რა ჩაიდინეთ? უდანაშაულო ძმა განიკითხეთ. დაბრუნდით სოფელში და აღარ განიკითხოთ სხვები!

მას შემდეგ, რაც სოფლელები წავიდნენ, აბბა ადგა და ძმას მოკრძალებით უსაყვედურა:

- ძმაო, იზრუნე შენი სულის გადარჩენაზე!

ასე იქცევიან სულიწმიდის მადლით მოსილები.



* * *
ერთი ბერი არ გამოირჩეოდა არც მარხვით, არც ლოცვით და არც რომელიმე სხვა სათნოებით, არამედ სრულიად უდები ცხოვრებით ცხოვრობდა. დადგა ამ სოფლიდან მისი გასვლის დრო. მონასტრის ძმები გაკვირდნენ, როდესაც იხილეს, რომ ეს უდარდელი ბერი არათუ განიცდიდა აღსასრულის მოახლოებას, არამედ მშვიდად ეგებებოდა მარადიულ ცხოვრებას და ადიდებდა ღმერთს.

- რატომ ხარ ასეთი გულმხიარული, შენ ხომ უფლის საშინელ სამსჯავროზე უნდა წარსდგე? - ეკითხებოდნენ ისინი. - ჩვენ ვიცით შენი ცხოვრება და არ გვესმის შენი ასეთი გულგრილობა. განმტკიცდი ქრისტეს მადლით და ჩვენც გვიამბე, რათა ვადიდოთ უფალი და მისი კაცთმოყვარება.

მაშინ მომაკვდავმა თავი წამოსწია სარეცელიდან და უთხრა მათ:

- ძმანო და მამანო, მართალია, მე უზრუნველად ვცხოვრობდი, მაგრამ ახლა, როცა მთელი ჩემი ცხოვრება უფლის ანგელოზებმა წიგნივით წინ გადამიშალეს, მე გულწრფელად ვაღიარე ცოდვები და ველოდი საშინელ სასჯელს, მაგრამ ანგელოზებმა მითხრეს: „მიუხედავად შენი უდებებისა, შენ არასოდეს განიკითხავდი ადამიანებს და ყველას მიმართ მიმტევებელი იყავი!“ ამ სიტყვების შემდეგ მათ დახიეს ჩემი ცოდვების ხელწერილი. აი, ეს არის ჩემი სიხარულის მიზეზი.

დაასრულა ამის თქმა და მშვიდობით მიცვალა უფლის მიმართ.


* * *
უდაბნოში განმარტოებით მოღვაწე ერთ ბერს დროდადრო მღვდელი აკითხავდა ხოლმე რათა სამეუფო მსხვერპლი შეეწირა. ერთხელ ამ ბერთან მივიდა ეშმაკის მიერ შეპყრობილი კაცი და განიკითხა მღვდელი. ბერმა მოუსმინა მას და დაბრკოლდა. ამის შემდეგ, როცა ჩვეულებისამებრ მიაკითხა მას მღვდელმა, რომ წირვა ჩაეტარებინა, ბერმა კარი აღარ გაუღო და მღვდელი დამწუხრებული დაბრუნდა სახლში.

ბერი სალოცავად რომ დადგა, ზეციდან ხმა მოესმა, დაკარგეს ადამიანებმა ჩემი სიმართლე და მსჯავრში მეცილებიანო. ეს რომ გაიგონა, ბერი შიშმა შეიპყრო და შეძრწუნდა. ამ დროს დაინახა ოქროს ჭა, ოქროსავე თოკი და ამოსაღები ჭურჭელი. წყალი გამორჩეულად წმინდა იყო, მაგრამ წყლის ამომღებელი არაწმინდა. მივიდა ბერთან უფლის ანგელოსი და უთხრა: ჰოი, კაცო, რას ავნებს ამ წმინდა წყალს უწმინდური ამომღებელი. ან რას მოაკლებს ყოვლადწმიდა მსხვერპლს უღირსი შემწირველი. ასეთი მხოლოდ თავს დაისჯის, მაგრამ სხვებს არ ავნებს.განმკითხველი კი უფალს ეწინააღმდეგება.

ბერი გონს მოეგო, შეძრწუნდა, ცრემლით შეინანა დანაშაული, მოუხმო იმ მღვდელს, დაუჩოქა, შენდობა ითხოვა და ვედრებით დაითანხმა, რომ ძველებურად ეწირა ხოლმე. შემდეგ ეს ბერი სხვებსაც ასწავლიდა ხოლმე, რომ არავის არ უნდა განიკითხავდნენ, რადგან ღმერთია ყოველთა განმკითხველი და მან დაგვიწერა: „ნუ განიკითხავთ, რათა არა განიკითხნეთ“, ნუ დასჯით და არ დაისჯებით. მით უფრო არ უნდა განვიკითხავდეთ მღვდლებს, რომლებიც ანგელოსებთან ერთად დგანან, წმ. ძღვენს შესწირავენ უფალს და გარდამოიწვევენ სულიწმიდას, რომელსაც შვენის დიდება უკუნითი უკუნისამდე.



* * *
სკიტში ერთი ძმა ცოდვაში ჩავარდა. ძმები შეიკრიბნენ, მამა მოსესაც უხმეს, მან კი მოსვლა არ ინება, მაშინ პრესვიტერმა კვლავ გაუგზავნა ძმა და შეუთვალა, რომ ბერს კრებული ელოდა. მამა მოსე ადგა და წავიდა - მას თან ქვიშით სავსე, დახვრეტილი კალათი მიჰქონდა. როდესაც ძმებმა მომავალი ბერი დაინახეს, ჰკითხეს - რა არის ეს, მამაო? - ეს ჩემი ცოდვები გროვდება ჩემს უკან, მათ ვერ ვხედავ და სხვისი ცოდვების განსასჯელად მოვედი. როდესაც მათ ეს მოსმინეს, ძმა აღარ განუსჯიათ, არამედ მიუტევეს მას.



* * *
ერთხელ ღირსი არსენი დიდი მძიმედ ავად გახდა. ბერებმა იგი ტაძრის საავადმყოფოში გადაიყვანეს და რბილ საწოლზე დააწვინეს.

სხვა მონასტრის ერთმა ხუცესმა მოინახულა იგი და როდესაც რბილ საწოლზე მწოლიარე იხილა, დაბრკოლდა და გაიფიქრა: „ეს არსენი დიდია? განა შეიძლება მისთვის ასეთი განსვენება?“

მაგრამ როგორც კი ასეთ რამ გაიფიქრა, იქ მყოფმა მღვდელმა ამოიცნო მისი ფიქრები, გვერდით გაიხმო იგი და ჰკითხა, თუ როგორ ცხოვრობდა ერში.

- მწყემსი ვიყავი, უკიდურეს სიღატაკესა და მწუხარებაში ვცხოვრობდი, - უპასუხა ბერმა ყოველგვარი დაეჭვების გარეშე.

- ახლა კარგად ცხოვრობ? - კვლავ ჰკითხა მღვდელმა.

- ძალიან მშვიდად, - უპასუხა მან, - ყველაფერი აუცილებელი მაქვს.

- იცოდე, - უთხრა მღვდელმა, - რომ ეს ბერი, რომელსაც ხედავ, თითქმის მეორე მამა იყო მეფის შვილებისათვის; მას ათასობით მონა ჰყავდა, რბილი და ძვირფასი საწოლი ჰქონდა; მისი სიმდიდრე დაუთვლელი იყო; ასე რომ, ერში ამდენი შრომის შემდეგ შენ აქ ისვენებ, მამა არსენი კი, ერში განსვენების შემდეგ აქ შრომობს.

ხუცესმა აღიარა თავისი შეცდომა, მღვდელს ფეხებში ჩაუვარდა და შენდობა სთხოვა, რომ თავის გულში შეურაცხყოფა მიაყენა ღირს მამას.


* * *
ერთ-ერთი ძმა, რომელიც სამონასტრო საჭიროებისათვის ქალაქში იქნა გაგზავნილი, დაუდევრად მოიქცა და ხორციელ ცოდვაში ჩავარდა. სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილმა ძმამ, ლავრაში დაბრუნებისთანავე ღირსი მამის წინაშე ცოდვა მოინანია. წმიდანმა, ვითარცა გამოცდილმა და გულისხმიერმა ექიმმა, დაამშვიდა და დაარწმუნა ძმა, იმედგაცრუებას არ მისცემოდა, არამედ უფლის მიმართ ჰქონოდა სასოება და მონასტერში მორჩილად დატოვა. ბერ-მონაზონმა პავლემ - ამავე მონასტრის ძმამ, დაცემული ძმის განკითხვა დაიწყო და ღირს მამას ბრალად დასდო თანამოძმის როგორც დამნაშავისა, ლავრაში დატოვება, რომელმაც უკანონო და სასირცხვილო საქმე ჩაიდინა. წმ. ათანასემ მკაცრად შეხედა და მიუგო: „პავლე, რას აკეთებ? ძმათა განკითხვის მაგიერ უმჯობესია საკუთარ გულისთქმას ჩასწვდე. წერილ არს: „ამიერითგან რომელი ჰგონებდეს დგომასა, ეკრძელენ, ნუუკუე დაეცეს“ (1 კორ. 10, 12). ღვთის განგებით, იმ დღიდან მოყოლებული, პავლეს სიძვის ვნება დაატყდა თავს და სამი დღე-ღამის განმავლობაში მძიმედ იტანჯებოდა. მაგრამ უფრო უარესი ის იყო, რომ აღსარებისა რცხვენოდა და ეთაკილებოდა დახმარების მიღება. წმ. ათანასე პავლეს მდგომარეობას განსწავლული სულით ხვდებოდა და აღსარების გამბედაობა შთაუნერგა. პავლემ ცოდვა გაამხილა და ღირს მამას, როგორც გასაჭირში მყოფ შვილთათვის გულშემატკივარ მშობელს, პატიება შესთხოვა. წმ. ათანასემ პირველ ყოვლისა დამოძღვრა, აღარ განეკითხა დაცემული, არამედ თანაეგრძნო და ელოცა განსაცდელში მყოფთათვის, შემდეგ კი ხედავდა რა პავლეს მორჩილებასა და სინანულს, ღვთის წინაშე მისთვის ილოცა და უმსგავსო ვნებისაგან გამოიხსნა. ამ დროს, პავლემ თავზედ გადმოღვრილი და მთელ სხეულზედ გადასული სიცივე შეიგრძნო და ავხორცული წვა ჩაუქრა.



* * *
ღირსი იოანე სებაიტელი მოგვითხრობს: „ერთხელ ჩემთან მეზობელი მონასტრიდან მორჩილი მოვიდა და შევეკითხე, როგორ ცხოვრობდნენ იქაური მამები. მან მიპასუხა: „კარგად, თქვენი ლოცვის შემწეობით“. შემდეგ კი ის მორჩილი მოვიკითხე, რომელიც კარგი სახელით ვერ სარგებლობდა. სტუმარმა მითხრა: „სრულიად არ გამოცვლილა, მამაო“. გაგონებისთანავე წამოვიძახე: „ცუდია!“ და წარმოვთქვი თუ არა ეს სიტყვა, იმწამსვე რაღაც გაურკვეველი აღტაცება შევიგრძენი და ვიხილე იესო ქრისტე ორ ავაზაკს შორის ჯვარცმული. ის-ის იყო განვემზადე თაყვანი მეცა მაცხოვრისთვის, რომ უეცრად უფალმა წინამდგომარე ანგელოზებს მიმართა: „განსდევნეთ იგი - ეს ანტიქტისტე, რამეთუ ჩემს სამსჯავრომდე განიკითხა ძმაი თვისი“. და როდესაც უფლის განგების თანახმად ვიდევნებოდი, კარში დარჩა ჩემი მოსასხამი და უცებ გამეღვიძა. „უბედურება დამატყდა თავს, - მივუგე სტუმრად მოსულ მორჩილს. - ბოროტ არს დღეი ესე ჩემთვის“. „რატომ?“ - მკითხა მან. მაშინ გავუმხილე ხილვა და განვუმარტე, რომ დარჩენილი მოსასხამი ღვთის მფარველობისა და შეწევნის დაკარგვას მოასწავებდა. იმ დღიდან მოყოლებული შვიდი წელი უდაბნოში გავატარე, არც პური მიმიღია, არც თავშესაფარი მიძებნია, არც ადამიანთან გამიბამს საუბარი, სანამ არ ვიხილე უფალი ჩემი, რომელმაც მოსასხამი დამიბრუნა.“



* * *
ერთმა ბერმა, როდესაც გაიგო, ძმა ცოდვაში ჩავარდნილიყო, განიკითხა იგი და თქვა: „უდიდესი ბოროტება ჩაუდენიაო“. გავიდა ხანი და ანგელოზმა ბერს მიერ მიერ განკითხული ძმის სული მიუვლინა და მიუგო: „ვინც შენ განიკითხე, გარდაიცვალა. სად მიბრძანებ მისი სულის განწესებას: სამოთხეში თუ ჯოჯოხეთში“. ბერი შეშინდა. „შენ ხომ მართალთა და ცოდვილთა განმსჯელი ხარ, - განაგრძობდა ანგელოზი, - მიბრძანე! შეიწყნარებ თუ საუკუნო სატანჯველს განუწესებ“. მიხვდა ბერი - ძმის განკითხვით უმძიმეს ცოდვაში ჩავარდნილიყო და მოთქმა-გოდებით შესთოხვა პატიება. დიდი ხნის განმავლობაში უფალი უპასუხოდ ტოვებდა; საბოლოოდ შეიწყალა და კვლავ ანგელოზი მიუვლინა. „ღმერთმა გაპატია - მიუგო ანგელოზმა - აწ გახსოვდეს სიმძიმე განკითხვისა“.



* * *
წმიდა ეპისკოპოს ამონზე მოგვითხრობენ, რომ მას განსასჯელად ქალი მიუყვანეს, რომელიც მრუშობის ცოდვაში ამხილეს (იმ დროს მსაჯულის ფუნქცია შეთავსებული ჰქონდა ეპისკოპოსს). წმინდა ეპისკოპოსმა შეხედა უბედურ ქალს და თქვა: „შენ შვილი ჩაგესახა, შენი ფეხმძიმობა რთული იქნება - შემდეგ კი ბერებს მიუბრუნდა და უთხრა: მიეცით მას ათი არშინი ტილო, თუკი მშობიარობის დროს აღესრულა, მისთვის იგი სავანე იქნება, თუკი ბავშვი დაიბადა, მისთვის გამოადგება“. და ქალი გაუშვა, არც დაუსჯია და არც ეპიტიმია დაუდია მისთვის. ერთმა ქალმა, რომელიც განსჯის პროცესს ესწრებოდა და ცოდვილის დასჯის წყურვილით იყო აღვსილი, წამოიძახა: „ეს ეპისკოპოსი ნამდვილად უგუნურია“. ეპისკოპოსმა მიუგო: „უდაბნოში ათი წელი მდუმარე ლოცვაში გავატარე, რათა ამ უგუნურებისთვის მიმეღწია, ეხლა კი არ მსურს მასთან განშორება და არ გავცვლი მას არანაირ ამქვეყნიურ სიბრძნეზე“. ე.ი. მღვდელმთავარმა ისეთ სრულყოფილებას მიაღწია, რომ ვერ ხედავდა ბოროტებას სხვა ადამიანში. ამ შემთხვევაში ეპისოკპოსმა თავისი ბრძნული საქციელით ცოდვილი ქალი ღრმა სინანულში ჩააგდო და სიკვდილზეც დააფიქრა.


* * *
მონასტერში მიმავალ აბბა დანიელს გზად დააღამდა და ღამე სოფელში გაათია. მან გაიგონა თუ როგორ ლანძღავდნენ ბინძური სიტყვებით მოჩხუბარი თანასოფლელები ერთმანეთს. აბბა მაშინვე წამოდგა, მუხლებზე დავარდა და ლოცვა დაიწყო. მას გამოეცხადა უფლის ანგელოზი უზარმაზარი ხმლით ხელში და უთხრა: „ამ ხმლით იქნება ძლეული ყველა, ვინც მოძმეს განიკითხავს. ნეტარ ხარ შენ, რადგანაც შენდა საცდუნებლად ჩხუბის ხმა მოგესმა და არავინ განიკითხე, არამედ ილოცე! ამიტომაც ღვთის კურთხევა იქნება შენზედ“.


* * *
ღირსი მამა ვიტალი, წმიდა სპირიდონის კელიაში გატარებული სამოცწლიანი ღვაწლის შემდეგ, ალექსანდრიაში ჩავიდა და იქ დაიწყო ცხოვრება, როგორც წერია მის ცხოვრებაში - „ადამიანთა საცდურად“. რათა განრიდებოდა ადამიანურ დიდებას, გადაწყვიტა დღისით, როგორც დაქირავებულ მუშას ემუშავა. შრომის საფასურად დღეში თითო ვერცხლს იღებდა. გამომუშავებული თანხიდან უმნიშვნელო ნაწილს გამოკვებას ახმარდა (ლობიოს ყიდულობდა), ხოლო საღამოობით კი საროსკიპოებში სტუმრობდა. იქ, მთელ ფულს იმ ქალებს უტოვებდა, ემუდარებოდა განრიდებოდნენ სიძვას და მთელ ღამეს მათთან ფსალმუნთა გალობასა და ლოცვაში ატარებდა. შინ დაბრუნებისას პირობას ართმევდა არ გაემხილათ წმიდა მამის სტუმრობის ჭეშმარიტი მიზანი. ქალაქის მკვიდრნი კი კიცხავდნენ წმიდანს და გაიძახოდნენ: „წადი, წყეულო. შენ მეძავებთან გელოდებიან“-ო. ან კიდევ: „უმჯობესი იყო ცოლი მოგეყვანა, ბერის სახელს რყვნი“-ო. ღირსი ვიტალი არ იმართლებდა თავს, მალავდა უფლის მიერ ბოძებულ მადლს, სიცოცხლის ბოლომდე მოღვაწეობდა და ბევრი დაცემული ქალი გამოიხსნა ცოდვისაგან. ღირსი მამის ღვაწლი მხოლოდ გარდაცალების შემდეგ გამომჟღავნდა, როდესაც მის წმიდა ნაწილებთან შეხებისას ეშმაკეული განიკურნა და ბევრი მკელობელი და ბრმა გამოჯანმრთელდა.



* * *
მარკოზ მეგვიპტელი ოცდაათი წლის მანძილზე სენაკიდან არ გამოსულა და ერთი მღვდელი მიდიოდა ხოლმე მასთან და წმ. საიდუმლოს აზიარებდა. მარკოზის სათნოების და მოთმინების გამო შურით აღვსილმა ეშმაკმა მოინდომა, რომ იგი განკითხვის ცოდვაში ჩაეგდო. და გამოსაცდელად მოიყვანა მასთან ერთი უკეთური კაცი, ვითომდა დალოცვის სათხოვნელად. ვიდრე ბერი დალოცავდა, ეშმაკის სწავლებით ამ ადამიანმა დრო იხელთა და ბერს უთხრა: მღვდელი, რომელიც შენთან დადის, ყოველგვარი სულიერი სიბილწით არის აღსავსე და ნუღარ შემოუშვებო. ღმრთივსულიერმა მარკოზმა უპასუხა: „შვილო, წერია: ნუ განიკითხავ, რათა არა განიკითხნე“. ცოდვილიც რომ იყოს ის მღვდელი, ღმერთს ვთხოვ მის ცხონებას, რადგან ესეც წერია, „ულოცევდით ურთიერთას, რათა განიკურნოთ“. ეს რომ უთხრა, ილოცა მისთვის, განდევნა მისგან ეშმაკი და გაუშვა მართალი.

მღვდელი როცა მივიდა, ბერმა სიხარულით მიიღო. კეთილმოწყალე ღმერთმა ბერის უმანკოება რომ იხილა, ასეთი სასწაული გამოუცხადა მას: მღვდელი წმ. ტრაპეზთან წარდგომას რომ აპირებდა, ზეციდან გარდამოსულმა უფლის ანგელოსმა თავზე ხელი დაადო და მღვდელი უცებ ცეცხლის სვეტს დაემსგავსა. გაკვირვებულ ბერს ანგელოსმა უთხრა: ჰოი, კაცო, რატომ გაგიკვირდა ის, რაც იხილე. თუკი ამქვეყნიური მეფეები არ მიუშვებენ თავისთან ბინძურად ჩაცმულს, შესაფერისად შემოსვას და დიდებით მიახლებას მოითხოვენ, განა ზეცათა მეუფე უფრო არ განწმენდს წმ. საიდუმლოთა მსახურთ და გამოუთქმელი მსხვერპლის შემწირველთ და არ განაბრწყინებს მათ ზეციური დიდებით?

ასეთი სასწაული იხილა ღირსმა მარკოზმა და გვიამბო ყველას, რათა არ განვიკითხოთ მღვდლები, რამეთუ ისინი უფლის წინაშე წარსდგებიან, მსხვერპლს სწირავენ ზეცას და იქიდან იღებენ მადლს, რომელსაც ჩვენც გადმოგვცემენ. ყველას განმკითხველი და მსაჯული უფალია, რომლის არს დიდება უკუნითი უკუნისამდე.



ძმა, რომელიც უშრომელად ცხონდა, რადგან არ განიკითხავდა
ოდესღაც კავსოკალივის სავანეში მოვიდა ერთი ერთისკაცი, რომ მონაზვნად აღკვეცილიყო. მაგრამ სავანის მამები მას არ იწყნარებდნენ, რადგან იმის გარდა, რომ უდარდელი და უდები იყო, გამომწვევი ხასიათითაც გამოირჩეოდა და მუდმივად შფოთს იწვევდა. მაგრამ, რაკი მას სავანე მოეწონა, ნებართვა სთხოვა მამებს, დაეტოვებინათ, როგორც ერისკაცი, ზოგჯერ რომ დახმარებოდა.

ასე გაატარა მას ცხოვრება უდებებითა და უდარდელობით, ვიდრე არ დადგა აღსასრულის ჟამი, ჩავარდა ლოგინად და სულს ღაფავდა. მამები მუდამ გვერდით ედგნენ და ანუგეშებდნენ.

ერთ დღესაც, სიკვდილის პირას მდგარს წარეტაცა გონება და ხელით რაღაცეების მინიშნება დაიწყო. მამები ვერ მიხვდნენ, რა ხდებოდა! გონს რომ მოვიდა, ეს საშინელება უამბო:

- მე ვიხილე მთავარანგელოზი მიქაელი გრაგნილით ხელში, სადაც აღრაცხული იყო ყველა ჩემი ცოდვა და მან მითხრა:

„ხედავ, შენ ჩაიდინე ეს ყველაფერი და ამიტომაც მოემზადე ჯოჯოხეთში წასასვლელად“.

მაშინ მე მივმართე:

„ნახე ერთი, არის ჩემს ცოდვათა შორის განკითხვის ცოდვა?“

მთავარანგელოზმა მოიძია და მითხრა:

„არა, არ არის“.

„მაშ, - ვეუბნები მე, - არც უნდა წავიდე ჯოჯოხეთში თანახმად უფლის ნათქვამისა: „ნუ განიკითხავთ და არა განიკითხეთ“ (ლუკა 6,37).

და მაშინ მიქაელ მთავარანგელოზმა დახია ჩემი ცოდვების ხელწერილი. ამრიგად, მამებო, მე წავალ სამოთხეში. როდესაც თქვენ მეუბნებოდით, რომ სავანის მონაზვნად არ ვვარგივარ და ვმუშაობდი, როგორც ერისკაცი, დავდიოდი სავანის მთავარ ტაძარში დღესასწაულებზე და მოვისმინე სახარების სიტყვები: „ნუ განიკითხავთ, რათა არ განიკითხნეთ“ (მათე 7,1) - ვთქვი, შე საცოდავო, ეს მაინც შეასრულე-მეთქი და ამან უშრომელად მაცხოვნა მე.

დაასრულა თუ არა თავისი სიტყვები, მთავარანგელოზ მიქაელს მიაბარა სული.

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Oct 17 2008, 17:30

არცა მეძავთა, არცა მემრუშეთა...
სასუფეველი ღმრთისაჲ ვერ დაიმკვიდრონ


* * *
ალექსანდრიის პატრიარქის იოანე მოწყალის დროს ალექსანდრიაში აბბა სერიდას მონასტრიდან ჩავიდა ბერი ვიტალი. იგი სამოცი წლის იყო, მაგრამ ისეთი ცხოვრების წესი აირჩია, რომ ხალხის თვალში მაცდური და ძლიერ ცოდვილიც ჩანდა, თუმცა უფლის წინაშე სათნო და მართალი კაცი იყო.
ალექსანდრიაში ჩასვლისას მან იქაური მეძავების სია ჩამოწერა და უფალს ევედრებოდა მათ განკურნებას ამ მძიმე და მომაკვდინებელი სენისაგან. იგი დილიდან დაღამებამდე დაქირავებულ მუშად მუშაობდა და დღიური გასამრჯელოდან, რაც სპილენძის თორმეტ მონეტას შეადგენდა, მხოლოდ ერთს ხარჯავდა საკვებში, შემდეგ მიდიოდა სამეძაო სახლში, დანარჩენ მონეტებს ერთ მეძავს აძლევდა და თან სთხოვდა:
- ღვთის გულისათვის გევედრები, ამ საფასურად ეს ღამე წმინდად შეინახე და ნურავის ნუ გაიკარებო!
მეძავი დასაძინებლად წვებოდა, ხოლო ღირსი ვიტალი მთელ ღამეს სიფხიზლესა და ფსალმუნთა გალობაში ატარებდა. დილით კი მეძავს აიძულებდა, რომ არავისთვის არაფერი ეთქვა. ასე ატარებდა ყოველ დღეს ღირსი ვიტალი შრომასა და მეძავებისათვის ლოცვაში. ხშირად ამ სათნო კაცის ქცევით მხილებული და შერცხვენილი მეძავები მასთან ერთად მოიდრეკდნენ ხოლმე მუხლს და ლოცვას იწყებდნენ. ვიტალი მათ მოუწოდებდა სინანულისაკენ, უყვებოდა თუ რა საშინელი სასჯელი ელით მეძავებს და რა დიადი და დიდებული - მონანულებს. მისი ქადაგების შემდეგ მრავალი მათგანი მონასტერში წავიდა. ზოგმა ოჯახი შექმნა და ზოგიერთმაც, ანება რა თავი ამ ცოდვილ საქმიანობას, პატიოსანი შრომით დაიწყო ლუკმაპურის შოვნა.

* * *
თაისია ქრისტიანი იყო. იგი ნაადრევად დაობლდა და გადაწყვიტა კეთილი საქმეებისთვის დაეთმო ცხოვრება, ააშენა სასტუმრო მოგზაურთათვის და მგზავრებს შეეწეოდა. მაგრამ დროთა განმავლობაში გაღარიბდა, თან ცოდვილმა ხალხმა იგი გარყვნა და მან აღვირახსნილი ცხოვრება დაიწყო.
ესმათ მის შესახებ მონასტერში წმინდა მამებს და ძლიერ დამწუხრდნენ, მოუხმეს თავისთან იოანეს და უამბეს ყოველივე.
- მოიყვანე სინანულში თაისია, - ეუბნებოდნენ ისინი, - ჩვენ კი აქ ვილოცებთ მისთვის!
იოანე წავიდა ქალაქში. მიადგა თაისიას სასტუმროს კარს და შეაღო იგი. მეკარემ მოახსენა ქალბატონს ბერის მოსვლა, იგი დარწმუნებული იყო, რომ თაისია მის გაგდებას ბრძანებდა, მაგრამ ქალმა უთხრა:
- ბერები, რომლებიც შავ ზღვასთან ცხოვრობენ, ზოგჯერ ძვირფას ქვებს პოულობენ. მაშ, მოიყვანე იგი ჩემთან.
იოანე შევიდა თაისიასთან, შეხედა თვალებში, მძიმედ ამოიოხრა და მწარედ ატირდა.
- რატომ ტირი? - შეეკითხა ბერს თაისია.
იოანემ უპასუხა: - რა არ გესათნოვა ჩვენს უფალ იესო ქრისტეში, უკვდავ სიძეში, რომ არ იკადრე მისი სავანე და უსჯულო საქმეებს შეუდექი?
ბერის სიტყვები ცეცხლოვანი მახვილივით ჩაესო თაისიას გაყინულ გულს და სინანულის ცეცხლით აავსო იგი. მიხვდა თაისია, რომ გარყვნილების ჭაობში იხრჩობოდა და შეიძულა თავისი წარსული ცხოვრება.
- არსებობს კი ცოდვილთათვის სინანული? - იკითხა მან.
- არსებობს, - უპასუხა ბერმა, - და მაცხოვარიც დიდი ხანია გელოდება. მე დაგიდგები თავდებად უფლის წინაშე, თუკი შენ ჭეშმარიტ სინანულს აჩვენებ და საქმითაც დაამტკიცებ. ჩვენი უფალი კვლავ შეგიყვარებს, მიგიღებს სასუფეველში და ანგელოზებიც იზეიმებენ ჩვენთან ერთად შენს დაბრუნებას.
- იყოს ნება ღვთისა! - თქვა თაისიამ, - აქედან წამიყვანე და იქ მიმიყვანე სინანულისთვის, სადაც უმჯობესი იქნება.
თაისიამ უსიტყვოდ მიატოვა სახლ-კარი, მსახურები და გაჰყვა ბერს.
იოანე განცვიფრებული იყო მისი უეცარი ფერისცვალებით და ადიდებდა ღმერთს.
ბერი მიდიოდა უდაბნოში და თაისიაც შორიახლო მიჰყვებოდა თავდახრილი. როდესაც დაღამდა, იოანემ პატარა სასთუმალი დააგო ქვიშასთან, თაისია დალოცა, რომ დაეძინა, თვითონ კი შორიახლოს გავიდა, ჩვეული კანონი შეასრულა მანაც მიწაზე დაიძინა.
ბერს შუაღამისას გამოეღვიძა და იხილა ზეციდან მომავალი ნათელი, რომელიც სვეტის სახით მძინარე თაისიამდე ეშვებოდა. შემდეგ იხილა უფლის ანგელოზები, რომლებიც გალობით მიაბრძანებდნენ თაისიას სულს ზეცისაკენ. როდესაც ხილვა გასრულდა, იოანე მივიდა თაისიასთან და ნახა, რომ იგი მომკვდარიყო. შიშითა და კრძალვით დაემხო უფლის წინაშე, ზეციდან კი მოესმა ხმა: „ერთ საათში აღსრულებული მისი სინანული უფრო სათნო იყო უფლისათვის, ვიდრე მათი, რომლებიც დიდხანს გლოვობენ საკუთარ ცოდვებს“.

* * *
ორი სულიერი ძმა მონასტრიდან ხელსაქმის გასაყიდად წავიდა. როცა ისინი დროებით დაშორდნენ ერთმანეთს, ერთი მათგანი ეშმაკის ბოროტი ძალისხმევით სიძვით დაეცა. როცა კვლავ შეხვდნენ ერთმანეთს და უმცროსმა სენაკში დაბრუნება შესთავაზა, მან უპასუხა, რომ აღარ წავიდოდა იქ. ძმამ მიზეზი ჰკითხა: რაზედაც პასუხად მიიღო, როცა შენ დაგშორდი, სიძვით დავეცი და ამიტომ აღარ მინდა წამოსვლაო.
მეორე ძმამ ნამდვილი ქრისტეანული სიყვარული გამოამჟღავნა. მან მოინდომა ძმის უკანვე მობრუნება ჭეშმარიტებისაკენ და უთხრა, როცა შენგან წავედი, მეც იგივე შემემთხვა. ახლა კი მოდი, ორივენი უკან დავბრუნდეთ და სინანულით შევევედროთ უფალს შეგვინდოს. მწამს მისი კაცთმოყვარებისა, „რომელმან აღიხუნა ყოვლისა სოფლისა ცოდუანი“ იგი მზად არის მონანული შეიწყნაროს და ცოდვებს მოგვიტევებსო.
ასე მოიყვანა ის ძმაც სინანულში და დაბრუნდნენ თავიანთ მონასტერში. აღუარეს მოძღვარს, რაც შეემთხვათ და სინანულის კანონი მიიღეს. ერთი ძმა მეორის შეცოდების გამო ნანობდა, თითქოს თავად შეეცოდა და მხურვალედ ევედრებოდა ღმერთს მისთვის მიტევებას. ასე დასდო თავისი სული ძმის სიყვარულისთვის. მალე ორთავეს აუსრულდა ვედრება და მიიღეს: ერთმა ცოდვათა შენდობა, მეორემ კი - გვირგვინი ღმრთისმიერი სიყვარულისთვის.

* * *
ერთხელ, ვიღაც მოგზაური სავანეში მივიდა და ბერობა გადაწყვიტა. მას ჩვილი ბავშვი ჰყავდა. როდესაც პატარა გაიზარდა და ყმაწვილკაცობის ასაკს მიაღწია, ბოროტმა ძალამ შეუტია და მოსვენებას აკარგვინებდა. ბიჭმა მამას მიმართა: „ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“. მამამ დააწყნარა შვილი. რამდენიმე ხნის შემდეგ ყმაწვილმა კვლავ შესჩივლა: „გამიშვი, ძალა აღარ მყოფნის ვნების დასამორჩილებლად“. მამამ მიუგო: „მომისმინე, ორმოცი პური და პალმის ტოტები წაიღე, ორმოცი დღე უდაბნოში დასახლდი და იყოს ნება ღვთისა“. შვილი მამას დაემორჩილა, უდაბნოში წავიდა, დრო შრომით გაჰყავდა, პალმის ტოტებისგან კალთებს წნავდა და მშრალი პურით იკვებებოდა. ოცი დღის შემდეგ დაინახა, რომ რაღაც ეშმაკეული მოჩვენება უახლოვდებოდა, იგი შორიახლოს გაჩერდა, ეთიოპელ ქალს წააგავდა, საკმაოდ შეუხედავი იყო და მყრალი სუნი ასდიოდა. ყმაწვილი ახლოს არ იკარებდა, შორდებოდა და დაღწევას ცდილობდა. ამყრელებულმა არსებამ კი მიმართა: „მე ის ვარ, რაც ადამიანებს ასე მომხიბვლელი და ტკბილი ჰგონიათ. შენი მორჩილებისა და ღვაწლის გამო ღმერთმა შენთან საცდუნებლად არ მომიშვა, სამაგიეროდ დაგანახა, როგორიცა ვარ“. ყმაწვილი უფალს ადიდებდა და ჰმადლობდა. შემდეგ მამასთან დაბრუნდა და უთხრა: „აღარ მინდა აქედან წასვლა, რადგან უფალმა ჩვენებით ეშმაკი და მისი სიმყრალე წარმომიდგინა“. მამისათვის უკვე ყველაფერი ცხადი იყო და შვილს მიუგო: „ჩემთვის რომ დაგეჯერებინა და უდაბნოში ორმოცი დღე დარჩენილიყავი, უფრო მეტს დაინახავდი და გაიგებდი“.

* * *
მამა იოანე მძოვარმა, რომელსაც წითელს ეძახდნენ, გვიამბო: წმიდა თეოდოსის მონასტერში ჩემი ყოფნის ჟამს იქ მოღვაწეობდა ორი ძმა, რომელთაც ერთმანეთისათვის შეეფიცათ, არც სიცოცხლეში განშორებოდნენ ურთიერთს და არც სამარეში. ერთ ძმას სიძვის ეშმაკი შეუჩნდა და დააუძლურა. როცა დათმენა ვეღარ შესძლო, ძმას უთხრა: გამიშვი სოფელში, სიძვის გულისთქმა ისე მებრძვის, ვეღარ ვეწინააღმდეგებიო. მეორე ძმა ევედრებოდა, წყალში არ ჩაეყარა სიყრმითგან ნაღვაწი, მაგრამ ვერ დააჯერა და იძულებული გახდა, თავადაც გაჰყოლოდა. ის ძმა, რომელსაც ეშმაკი ებრძოდა, მეძავთან შევიდა, მეორე კი გარეთ დადგა, თავზე ნაცარს იყრიდა და თავისი ძმის გამო მწარედ ტიროდა.
როცა პირველმა გულისთქმა აისრულა და გარეთ გამოვიდა, მეორე ძმა შეევედრა: „აბა, რა სარგებელი ჰპოვე, ძმაო, ამ ცოდვისაგან? მხოლოდ ივნე და სული წარიწყმიდე. ახლა მაინც დავბრუნდეთ მონასტერში და ვევედროთ ღმერთს, რომ შეგინდოს ეს ცოდვა, რადგან მოწყალე უფალი მონანულ ცოდვილთა მიმართ“. დაცემულმა მიუგო: „ამიერიდან უდაბნოში ვეღარ წამოვალ, შენ კი წადი, ძმაო, და დამტოვე“. რაკი უდაბნოში დაბრუნებაზე ვერაფრით დაიყოლია, მეორე ძმაც ქალაქში დარჩა. ქირით მუშაობდნენ, რომ თავი ერჩინათ.
იმ ხანებში მამა აბრაამმა, კეთილმა და მშვიდმა მწყემსმა, რომელიც შემდეგ ეფესოს კათალიკოსი გახდა, ბიზანტიაში, ზეთისხილის მთის მახლობლად, მონასტრის აგება დაიწყო. მშენებლობაზე ძმებიც მივიდნენ. ცოდვილი ძმა ორივეს შრომის საფასურს თვითონ იღებდა, ქალაქში მიდიოდა და მეძავებთან ხარჯავდა, მეორე კი ყოველდღე მარხულობდა, განუწყვეტლივ ფსალმუნებდა, დაუზარლად შრომობდა და არავის არაფერს ეუბნებოდა. მშენებლებმა მისი ასეთი ღვთისნიერება, ყოველდღიური მარხვა და მდუმარება რომ იხილეს, მის შესახებ წმიდა აბრაამს აუწყეს. წმიდა აბრაამმა მოუხმო ბერს, თავის სენაკში შეიყვანა და ამბავი ჰკითხა. მანაც უამბო, თუ როგორ გარყვნილებაში ცხოვრობდა მისი ძმა და უთხრა: მე იმისთვის ვიჭირვებ, რომ ღმერთმა ჩემი შრომა დაინახოს და ჩემი ძმა წარწყმედისაგან იხსნასო.
ეს რომ მოისმინა, დიდებულმა აბრაამმა უთხრა ძმას: შენი სიმდაბლისა და სიყვარულის გამო ღმერთმა გაჩუქაო შენი ძმის სული. ბერი გარეთ გამოვიდა და თავისი ძმა დაინახა, რომელიც სინანულით ევედრებოდა უდაბნოში წაეყვანა იგი - იქნებ, ღმერთს შეენდო მისთვის აურაცხელი ცოდვა. ძმამ მაშინვე წაიყვანა იგი იორდანეს უდაბნოში და ერთ გამოქვაბულში დააყენა. ცოდვილმა ცრემლითა და სინანულის ოხვრით მოინანია თავისი დაცემა და ასე მიიღო ღმერთმა მისი სული. მეორე ძმა, აღთქმისამებრ, სიკვდილამდე გამოქვაბულში დარჩა.

* * *
ერთი ქოზიბელი მონაზონი უდაბნოში დაეყუდა და ლოცვისა და ფსალმუნების ღვაწლს შეუდგა. ერთხელ გაიგონა, როგორ ეუბნებოდნენ ერთმანეთს ეშმაკები, მოდი, ამა და ამ სოფელში გავიქცეთ, რომ ხუცესი სიძვით დავცეთ, რადგან ნაბრძანებია, რომ ხვალ, დილის რვა საათზე მოკვდესო. ბერი გულმოწყალე იყო. ეს რომ გაიგონა, მაშინვე გაემართა იმ სოფლისაკენ, სადაც ხუცესი ცხოვრობდა. მთელი ღამე იარა და გამთენიის ხანს შევიდა სოფელში. ეკლესიის კართან ჩამომჯდარი შეწუხებული კაცი დაინახა და ჰკითხა, შენ ხომ არა ხარ ამ სოფლის ხუცესიო. მე ვარო, მიუგო მღვდელმა. ადექი, საშინელი რამ უნდა გითხრაო, სთხოვა ბერმა. ხუცესმა თავისი მწუხარების გამო არ უსმინა, მაგრამ ბერი შეევედრა, ააყენა, კუთხეში გაიხმო და უამბო, რაც ეშმაკებისგან გაიგონა. ხუცესმა ღრმად ამოიოხრა და ტირილით უთხრა: ნეტავ ერთი საათით ადრე მოსულიყავი, ძმაო; ცოტა ხნის წინ აქ ერთი ქალი მოვიდა, რომ კანდელიდან სანთელი აენთო და მასთან სიძვით დავეციო. როგორც კი ეს თქვა, დავარდა მიწაზე და სული განუტევა.
წმინდა ბერი ძრწოლამ და შიშმა შეიპყრო, როცა იხილა, როგორი გულმოდგინებით ირჯებიან ეშმაკები ადამიანის წარსაწყმედად, თუ ღმერთი ამის ნებას მისცემთ. ცხადია, ხუცესს რომ არ დაემსახურებინა, ღმერთი მას ამ განსაცდელს არ მოუვლენდა.

* * *
წმინდა დიდმოწამე თეოდორეს ეკლესიის მთავარდიაკვანი, ღვთისმოყვარე თეოდორე, გვიამბობდა: ზაქარია დიაკვნის ცოლი, სახელად ოქროვანი, იერუსალიმის პატრიარქ სოფრონთან მივიდა და სიძვაში ამხილა თავისი ქმარი. ღვთისნიერმა პატრიარქმა იხმო ზაქარია და ჰკითხა, სიმართლე იყო თუ არა, რაც მის შესახებ გაიგო. იმ საბრალომ უარყო. შეგიძლია თუ არა, შენი ნათქვამი დაამტკიცო? - ჰკითხა პატრიარქმა დედაკაცს. ქალმა უპასუხა, ბევრმა იცის ეს ამბავი, მაგრამ მაინც ვერ დავამტკიცებ, რადგან არავის უნდა ასეთ საქმეში გარევაო. პატრიარქმა შეხედა ქალის ქმარს და უთხრა: გონს მოდი, ძმაო, და ნუ გათელავ ფეხქვეშ შენს სინდისს, ნუ გგონია, რომ რამეს დაუმალავ ღმერთს, რომელიც ყველაფერს ხედავს და ჩვენი გულისთქმაც კი არ გამოეპარება; თუ რაიმე ასეთი მოხდა, ნუ გაკადნიერდები და ნუ შეხვალ წმიდა საკურთხეველში, ხოლო თუ არ გამხელს გონება, აი, წმინდა საკურთხეველი და თუ გაბედავ, შედი.
დიაკვანი უშიშრად შევიდა საკურთხეველში. მალე მას თავიდან ფეხებამდე კეთრი მოედო. ყოვლადძლიერმა ღმერთმა ამ სასწაულით აჩვენა, რომ კაცი ისე არ უნდა გაკადნიერდეს, ღვთის საქმე შეურაცხყოს.

* * *
კალამონის მონასტერში მოღვაწე მამა ელიამ გვიამბო: მონასტრის მახლობლად ერთ გამოქვაბულში ვიყავი დაყუდებული. შუადღისას ვიღაცამ დამიკაკუნა. გავედი და ქალი დავინახე. ვკითხე, რა უნდოდა. შემინდე, მამაო, - მომიგო მან, - მეც შენსავით ვცხოვრობ აქვე, ორასიოდე ნაბიჯზე, ერთ პატარა გამოქვაბულში; უდაბნოში სიარულისას მომწყურდა, ქენი სიკეთე და წყალი დამალევინეო. გამოვუტანე წყალი და დავალევინე, მაგრამ გამოქვაბულში რომ შევბრუნდი, სიძვის ძლიერი ბრძოლა დამეწყო. ეშმაკმა იმ ქალის მიმართ გულისთქმა გამიჩინა. ვერ ვძლიე გულისთქმას, გამოვედი და ქალის კვალს გავყევი. აგვისტო იყო და ძლიერი სიცხისაგან მიწა იწვოდა. სწრაფად გავიარე ორასი ნაბიჯი და უეცრად თავზარი დამეცა: დავინახე შუაზე გაპობილი მიწა, რომელიც ჩემს შთანთქმას ლამობდა. შიგ მიცვალებულთა გახრწნილი გვამები ეყარა, მატლი ესეოდა და ჩირქი სდიოდა. ვიღაც მშვენიერი მოხუცი მათზე მიმითითებდა და მეუბნებოდა: ეს დედაკაცის გვამია, ეს - მისი ბავშვის, ეს - ლამაზი ქალისა, ეს კი - მშვენიერი ჭაბუკის. მიდი, როგორც გინდა, ისე აისრულე წადილი! ჰოი, შე საბრალოვ, ერთი გულისთქმის ასრულებისთვის ამდენი ღვაწლის წყალში ჩაყრას აპირებ? ამ საძაგელი ცოდვისათვის გინდა, ცათა სასუფეველი დაკარგო? შე უბედურო, რა სუსტი ხარ და რა უსუსური გონება გაქვს, რომ ერთი ბილწი გულისთქმის გამო სულის წარწყმედაზე ფიქრობო.
სიმყრალისაგან დაბლა დავეცი. მოხუცი მომიახლოვდა, წამომაყენა და გულისთქმის ბრძოლა მომაშორა. გამოქვებულში დავბრუნდი და ღმერთს მადლობა შევწირე.

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Feb 3 2009, 18:42

† † †

იყო ერთი წმინდა ბერი, ფრიად მშვიდი და ძვირუხსენებელი. ერთხელ მოწაფესთან ერთად სადღაც მიდიოდა, გზა აერია და უნებლიედ ვიღაცის ყანაში შევიდა. გამოვარდა ყანის პატრონი და ბერებს გინება დაუწყო: „ეს არის თქვენი მონაზვნობა და ღვთისმოშიშება? თქვენ რომ უფლის შიში გქონდეთ, ყანას არ გამითელავდითო“. ღირსმა მამამ მშვიდად მიუგო: „კეთილად იტყვი, შვილო, გაკურთხოს ღმერთმა, მაგრამ, ღვთის გულისათვის, შეგვინდე, რამეთუ შევცდით უნებლიეთ“. ყანის პატრონს გული ვერ მოულბო მისმა სიტყვებმა, განრისხებული, უარესად აყვირდა, წმინდა ბერი კი კვალადცა ლოცავდა და ეტყოდა: „მართალს ამბობ, შვილო, ჩვენ რომ ბერები ვიყოთ, ამას არ ჩავიდენდით, მაგრამ შეგვინდე ჩვენ უფლისთვის, რამეთუ ვსცოდეთ“. განაცვიფრა კაცი ბერის სიმშვიდემ, ლმობიერ-ჰყო; დავარდა ღირსი მამის ფერხთა წინაშე და უთხრა: „ჭეშმარიტად ღვთის კაცნი ხართ, შემინდეთ თქვენს შორის დამკვიდრებული ღვთის სიყვარულისთვის და მეც თქვენთან წამიყვანეთო“. მეყსეულად დაუტევა ყანა და ყოველი მონაგები, შეუდგა ნეტარ მამებს და იქმნა მონაზონი პატიოანი და ჩინებული
† † †

იყო ორი ხორციელი ძმა, ერთმანეთის მოყვარე, სიკეთის მოქმედი, მმარხველი, მლოცველი, მოწყალე და ყოველთა სათნოებათა მოსწრაფებით აღმსრულებელი. შეშურდა ეშმაკს ძმების სიყვარული და მათი გაყრა განიზრახა.
ერთხელ დადგნენ ძმები ლოცვად. უმცროსმა კანდელი აანთო, ეშმაკმა კი წააქცია იგი და გატეხა. განრისხდა უფროსი ძმა და მწარედ სცემა უმრწემესს, მაგრამ მან მშვიდად დაითმინა გვემა, გონებით მადლობდა ღმერთს, სიმდაბლით მოუდრეკდა მუხლს ძმას და ეტყოდა: „სულგრძელ იქმენ, ძმაო საყვარელო, ქრისტეს მადლით, ისევ ავანთებო სანთელს“. კაცთმოყვარე უფალმა მისი სიმშვიდისა და მოთმინების სანაცვლოდ წარმოავლონა ანგელოსი თვისი, რომელმაც განთიადამდე ტანჯა დემონი.
როცა გათენდა, ეშმაკი კერპთა ბომონს ეახლა და სატანას ყოველივე მოუთხო. იქვე იყო კერპის მსახურიც, რომელმაც გაიგონა, როგორ შესჩიოდა დემონი თავის ბატონს: „შევუჩნდებით ქრისტიანებს, ცოდვას ჩავადენინებთ, ისინი კი წავლენ, ერთმანეთს მდაბლად მუხლს მოუდრეკენ, განაქარვებენ ჩვენს ძალას და უჩინო-ჰყოფენ ჩვენს ცბიერებას; ცოდვაში ჩავარდნილნი მივლენ მღვდელთან, აღიარებენ ცოდვებს, ხოლო მეუფე მათი სახიერია - მიუტევებს და ჩვენც უჩინო ვიქმნებითო“. ეს რომ მოისმინა, ქურუმმა დაუტევა საკერპო და კეთილი ქრისტიანი შეიქმნა.
† † †

ერთხელ წმინდა მაკარი ოპტელს, რომლის ლოცვამ მრავალი ეშმაკეული განკურნა, დემონისგან საშინლად გატანჯული კაცი მიჰგვარეს. დაინახა თუ არა ავადმყოფმა ღირსი მამა, გაცოფებული მივარდა და სილა გააწნა. ქრისტეს მხედარმა, უფლის სიტყვისაებრ, მეორე ლოცა მიუშვირა ეშმაკეულს. დემონა მის სიმშვიდესა და სიმდაბლეს ვერ გაუძლო და განშორდა სნეულს. საცოდავი უგონოდ დაეცა. ასე იწვა ერთხანს, ხოლო გონს მოსულს აღარ ახსოვდა რა ჩაედინა.
† † †

მამა პავლე და მისი ძმა ტიმოთე ერთად ცხოვრობდნენ და ხშირად კამათობდნენ. ბოლოს მამა პავლემ უთხრა: „დიდხანს უნდა ვიყოთ ასე?“ ტიმოთემ უპასუხა: „ჰქმენ მოწყალება და როცა ჩხუბს დაგიწყებ, დაითმინე, ხოლო როცა შენ წამეჩხუბები, მე დავითმენო“. მართლაც ასე მოიქცნენ და დარჩენილი ცხოვრება მშვიდად განვლეს.
† † †

ერთხელ წმინდა გრიგოლ ღვთისმეტყველმა შეიტყო, რომ II მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე მამებს კამათი მოსვლოდათ - ვერ გადაწყვიტათ, კანონიერად ფლობდა თუ არა იგი კონსტანტინეპოლის საპატრიარქო საყდარს. მაშინ წმინდა გრიგოლმა ნებით დაუტევა პატრიარქის ტახტი და განაცხადა: „მე არაფრით ვარ იონა წინასწარმეტყველზე უკეთესი; გადამაგდეთ ზღვაში, რათა დაწყნარდეს ჩემს გამო ატეხილი ღელვაო“.
† † †

ერთხელ წმინდა იოანემ, ალექსანდრიის პატრიარქმა, ორი მღვდელი განაყენა მღვდლობიდან. პირველმა სიმდაბლით დაითმინა სასჯელი, მეორე კი განრისხდა. წმინდა იოანეს სურდა, თავისთან ეხმო იგი და დაეცხრო მისი მრისხანება, მაგრამ განზრახვა რატომღაც გადაავიწყდა. და აი, ერთ დღეს, წირვაზე, როცა წაიკითხეს სახარების ის ადგილი, სადაც უფალი გვასწავლის, ჯერ ძმას უნდა შევურიგდეთ და მერეღა შევწიროთ მსხვერპლი ღმერთსო, პატრიარქი შემოსილი გამოვიდა საკურთხევლიდან, მიეახლა მასზე გამწყრალ მღვდელს, მუხლებში ჩაუვარდა და შენდობა სთხოვა. განყენებულს გული შეემუსრა, მუხლი მოეკვეთა, დაეცა პატრიარქის წინ, სინანულით ატირდა და შემდგომში მისი ერთგული შვილი შეიქმნა.
† † †

ერთი ძმა მონასტერში სხვებთან ერთად ცხოვრობდა და ხშირად მრისხანებდა. ერთხელ იფიქრა, მოდი, უდაბნოში წავალ, იქ ხომ ვეღარავის განვურისხდებიო. ასეც მოიქცა, დატოვა მონასტერი და უდაბნოში დასახლდა. ერთ დღეს წყაროზე წავიდა, ჭურჭელი წყლით აავსო და იქვე დადგა. უეცრად დოქი წაიქცა და წყალი დაიღვარა. ბერმა მეორედ აავსო, მაგრამ დოქი ისევ წაიქცა. მესამედ აავსო განდეგილმა, მაგრამ წყალი მესამედაც დაიღვარა. განრისხდა ბერი, აიღო ჭურჭელი, ქვას დაჰკრა და დაამსხვრია. უეცრად გონს მოეგო - მიხვდა, რომ ბოროტმა დასცინა - და თქვა: „აი, მარტო ვარ, მაგრამ მაინც მძლევს მრსხანების ვნება; მაშ, დავბრუნდები მონასტერში. როგორც ჩანს, ყველგან საჭიროაო საკუთარ თავთან სიმშვიდითა და მოთმინებით ბრძოლა“.
† † †

ერთხელ მამა ისააკი რომელიღაც ბერს წაეჩხუბა და მრისხანება რამდენიმე დღე გაჰყვა. ერთ საღამოს, სენაკში მჯდომსა და ხელსაქმით გართულს, ის კამათი გაახსენდა და სინანულმა შეიპყრო. ფიქრობდა, რა ექნა, როგორ შერიგებოდა ძმას. ამ დროს სენაკში ერთი ყმაწვილი შევიდა და უთხრა: „შესცოდე, ახლა კი ნანობ? მე დამიჯერე და მშვიდად იქნები“. მამა ისააკი მიხვდა, რომ მის წინ ეშმაკი იდგა და შესძახა: „განმეშორე, რამეთუ არა ხარ ღვთისაგან!“ „მეცოდები, - უთხრა ეშმაკმა, - თავს იღუპავ, მაგრამ მაინც ჩემი ხარ“. „შენი კი არა, ღვთისა ვარ“, - მიუგო ღირსმა მამამ. „სამი დღეა, შენს ძმაზე ხარ განრისხებული, - უთხრა დემონმა, - წყენა ჯერაც არ დაგვიწყებია. ამიტომაც მომცა ღმერთმა შენი თავი. გეენიის ცეცხლი მოგელის!“ ეს რომ გაიგონა, მამა ისააკმა ჯვარი გადაისახა და ძმასთან წავიდა, მუხლი მოიდრიკა მის წინაშე და შეურიგდა. სენაკში დარუნებულმა დაინახა, რომ ეშმაკს, რომელსაც ვერ დაეთმინა ძმასთან მისი შერიგება, დაეწვა ხელსაქმე და ტყავი, რომელსაც მამა ისააკი ლოცვისას იატაკზე იგებდა ხოლმე.
† † †

ერთმა კაცმა დიდად შესცოდა, მაგრამ ბოლოს შეინანა და მონასტერში განმარტოვდა. მრავალი წელი გაატარა იქ და მწარედ იგლოვდა თავის ცოდვებს. შეიწყალა უფალმა მონა თვისი, ინება, ნუგეში ეცა მისთვის და ერთ დღეს დაყუდებულს მღვდელმთავრის შესამოსლით გამოეცხადა. ხელთ ბარძიმი ეპყრა. ბერმა დაინახა მაცხოვარი, დაემხო მის წინ და მოკრძალებით შეჰბედა: „უფალო, რა დგასო მაგ წმინდა ბარძიმში?!“ „ცრემლნი ცოდვილი დედაკაცისა, - ბრძანა მაცხოვარმა, - რომელიც ჩემს ფერხთით ტიროდა სიმონ კეთროვნის სახლში. მე მისი ცრემლის წვეთი შევინახე, რამეთუ სათნონი არიანო ჩემთვის“.
ხილვამ ბერი გამოუთქმელი სიხარულით აღავსო და, ნუგეშცემული, მთელი დარჩენილ ცხოვრება დაუცხრომელად ემსახურებოდა უფალს.
† † †

წმინდა ნექტარიოს პენტაპოლელი ერისკაცობისას ერთხანს მასწავლებლობდა. ერთხელ მოსამსახურე ბიჭმა ცეცხლზე ქვაბი დადგა, მერე კი გადაავიწყდა და ქვაბი ერთიანად ამოიწვა. გაბრაზებულმა ანასტასიმ (ასე ერქვა წმინდანს ერისკაცობაში) ბიჭს ორი სილა უთავაზა, მაგრამ წუთსაც არ გაევლო, რომ შეინანა და უფალს შენდობა სთხოვა, სასჯელად კი, შეევედრა, გემოვნების შეგრძნება წაერთმია მისთვის. შეიწირა ღმერთმა მისი სინანული, აღუსრულა თხოვნა და იმ დღისან წმინდა ნექტარიოსი ვეღარ არჩევდა საზრდელის გემოს.
† † †

წმინდა იაკობმა (ხსენება 4 მარტს) ანგელოზებრივი ცხოვრების სანაცვლოდ ღვთისგან სასწაულმოქმედების მადლი მიიღო: ეშმაკებს განდევნიდა, კეთროვნებს განწმენდდა, მკვდრებს აღადგენდა. მაგრამ ერთხელ უფალმა დიდი განსაცდელი მოუვლინა. ღამით მის სენაკს გზააბნეული მგზავრი მიადგა და ღამის გასათევი ითხოვა. მამა იაკობმა შეამჩნია, რომ მგზავრი ქალი იყო, მაგრამ შეიბრალა და სენაკში შეუშვა, ატრაპეზა და განსასვენებელი ადგილი მიუჩინა.
როცა ქალმა ტანთ გაიხადა, სძლია მამა იაკობს სიძვის ზრახვამ, ვეღარ დაითმინა, ეცა დედაკაცს და ძალით იმრუშა მასთან, მერე კი მოკლა.
გონს რომ მოვიდა, სასოწარკვეთილმა იაკობმა ბერობის დატევება გადაწყვიტა. ქალაქისკენ მიმავალი, ღვთის განგებით, ერთ ბერს შეხვდა, გაენდო მას და სინანულის ცრემლით აღიარა თავისი შეცოდება. ბერმა ანუგეშა დაცემული: „უფალს მოწყალების ზღვა აქვს, ნუთუ მხოლოდ შენთვის გამოელევაო?“ - ერთ ღრმა მღვიმეში დასახლება ურჩია და აღუთქვა, რომ საკვებს მიაწვდიდა.
ოცი წელიწადი იღვაწა მამა იაკობმა მღვიმეში. ერთხელ მხარეს, სადაც განდეგილი დასახლდა, გვალვა დაატყდა თავს. იმ მხარის ეპისკოპოსს უფლის ანგელოზი გამოეცხადა და უთხრა, რომ წვიმას მხოლოდ იაკობ მღვიმელის ლოცვა მოიყვანდა. მწყემსმთავარი მრევლითურთ მიადგა მღვიმეს, ჩვენების შესახებ უამბო მამა იაკობს და შეწევნა სთხოვა. შეწუხდა წმინდანი: „შეცდითო ალბათ, უფალი ჩემთან არ გამოგგზავნიდან, ვინაიდან დიდად ცოდვილი ვარო“, - მაგრამ ფრიად რომ შეაჭირვეს თხოვნით, დაჰყვა მათ ნებას და ილოცა. ლოცვის დასრულება ძლივს მოასწრო, რომ ზეციდან კოკისპირული წვიმა წამოვიდა. მიხვდა წმინდანი, რომ შეუნდა უფალმა შეცოდება.
† † †

„რატომ სტირიო, მამაო?“ - ჰკითხა მამა დიოსკორეს მოწაფემ. „ჩემს ცოდვებს ვიგლოვო, შვილო“, - მიუგო ღირსმა მამამ. „ნუთუ კიდევ ხედავო შენს ცხოვრებაში რაიმე ცოდვას?“ - განცვიფრდა მოწაფე. „ეჰ, შვილო ჩემო, - ამოიოხრა მამა დიოსკორემ, - ისეთ სიმაღლეს რომ ვიყო მიღწეული, ყველა ჩემს შეცოდებას ვხედავდე, ოთხი თანაშემწეც არ მეყოფოდა, რომ ღირსეულად დამეტირა საკუთარი ცოდვებიო“.
† † †

წმინდა არსენი დიდზე ამბობდნენ, რომ განუწყვეტლივ იგლოვდა თავის ცოდვებს და მუდამ თან დაჰქონდა ჩვარი, რომლითაც ცრემლებს იწმენდდა. მისი სიკვდილი რომ შეიტყო, წმინდა პიმენმა ბრძანა: „ნეტარ ხარ შენ, მამაო არსენ, რამეთუ ამასვე სოფელს დაიტირე თავი თვისი, რადგან ვინც სააქაოშივე ნებით არ გამოიგლოვს თავს, იქ, ჯოჯოხეთში იტირებს დაუსრულებელ სატანჯველთაგანო“.
† † †

„რა ვქნა, მამაო, რამეთუ დავეცი ცოდვით?“ - უკითხავს ერთხელ მამა სისოსთვის სულიერ ძმას. „აღემართე, შვილო“, - მიუგო თურმე ბერმა. „აღვემართე და ისევ დავეცი“, - უთხრა ძმამ. „კიდევ ადექი, შვილო“, - მიუგო ღირსმა მამამ. „ვიდრემდე ვიყო ასე, მამაო?“ „სანამ სული უკეთესი ან უარესი არ გახდება, რამეთუ როგორსაც იპოვის მას ღმერთი, აღსასრულის ჟამს, ისევე განსჯისო“.
† † †

უთქვამს ბერს: „მსჯელობა წმინდა სამებისა და სარწმუნოების შესახებ განაშორებს კაცთა თვალისაგან ცრემლს და გულისაგან - სინანულს, ხოლო მამათა ცხოვრების მოსმენა და კითხვა განანათლებს გონებას და სინანულიკენ მოაქცევსო მას“.
† † †

ერთ ბერს დიდად ცოდვილად მიაჩნდა თავი და განუწყვეტლივ ლოცულობდა: „ვიცი, უფალო, რომ არა ვარ ღირსი ცოდვათა მიტევებისა, რამეთუ შევცოდე შენ წინაშე მრავალგზის, მაგრამ მივენდობი შენს მოწყალებას, გევედრები, უფალო, შემინდე, და თუ ეს შეუძლებელია, დამსაჯე აქვე, რათა საიქიოში საუკუნო სატანჯველს ავცდეო“. ერთხელ ლოცვით დაღლილს მიეძინა. ძილში მაცხოვარი წარმოუდგა და ტკბილი ხმით ჰკითხა: „რა გჭირს, კაცო, რატომ ტირიო ასე მწარედ?“ „დავეცი, უფალო!“ - მიუგო ბერმა. „მაშ, წამოდექი!“ - უთხრა უფალმა. „არ ძალმიძს, უფალო!“ - შესჩივლა ბერმა, - უკეთუ არ მომცე ხელი შენი წმინდა“. მაცხოვარმა ხელი გაუწოდა და წამოაყენა, მაგრამ ის მაინც ტიროდა. „ახლა რაღად მწუხარებ?“ - შეეკითხა უფალი. „როგორ არ ვიტირო, ღმერთო, როცა მრავალგზის შეგაწუხეო!“ - შეჰღაღადა ბერმა. მაშინ მაცხოვარმა თავზე დაადო ხელი, დალოცა და უთხრა: „ნუღარ იტირებ, რამეთუ მე შეგეწევი შენ. აწ, ვინაიდან მწუხარე ხარ ჩემი შიშისთვის, მე შენს გამო აღარა ვწუხვარ. განა არ იცი, რომ ჩემს მიერ შექმნილთათვის გავწირე თავი ჩემი და სისხლი ჩემი? როგორ არ მეყვარებაო მონანული სული?!“
† † †

ერთმა კაცმა მიატოვა ერი და ნიტრიის უდაბნოში დაეყუდა. მისი სენაკის მახლობლად სხვა ბერი სახლობდა. ესმოდა იმ ბერს, რომ ახალდაყუდებული გამუდმებით ტიროდა თავისი ცოდვების გამო, მაშინ კი, როცა ცრემლი არ მოსდიოდა, აიღებდა შოლტს და ამ სიტყვებით: „რად განარისხე ღმერთი, ბოროტო ჩემო თავოო?!“ - მანამდე იცემდა ტანზე, სანამ სიმწირსგან არ ატირდებოდა. გაოცდა ბერი, ილოცა და შეევედრა უფალს, ენიშნებინა, სათნო იყო თუ არა მისთვის განდეგილის საქციელი. იმავე ღამეს სიზმრად იხილა, რომ ის ძმა მოწამეთა შორის იდგა. „ხედავ იმ მშვენიერ მოწამეს, რომელმან ქრისტეს შიშისა და სიყვარულისთვის დაიტანჯა თავი? - ჩაესმა ხმა, - და აჰა, ესერა მოწამეთა თანა გვირგვინოსან იქმნაო“.
† † †

ამბობდნენ, რომ მამა ლონგონოზი ლოცვისას მხურვალედ ტიროდა და ფსალმუნების ჟამსაც ხშირად მოსდიოდა ცრემლი. „მამაო, შეიძლებაო სულიერი მსახურებისას ტირილი?“ - ჰკითხა მოწაფემ. „ღმერთმა კაცი სიხარულისშთვის გააჩინა, შვილო, - მიუგო ბერმა, - მაგრამ რაკი ის ცოდვაში ჩავარდა და განარისხა უფალი თვისი, მარადისი ტირილი მართებსო“.
† † †

ღირს მამას ვინმე დიდებული ეახლა და ჰკითხა: „მამაო პატიოსანო, ადამიანი დიდ ცოდვაში რომ ჩავარდეს, ნუთუ ღმერთი შეუნდობს აღსარებისა და სინანულის სანაცვლოდ?“ „საყვარელო შვილო, - კითხვითვე უპასუხა ღირსმა მამამ, - ფეხსაცმელი რომ გაგეხეს, გადააგდებ?“ „რატომ, მამაო, - გავკერავ და კვლავ ჩავიცვამ“, - მიუგო აზნაურმა. „მაშ, თუკი შენ სამოსელი გენანება გადასაგდებად, განა უფალს არ შეებრალება თავის ხატად და მსგავსად შექმნილი სული? მან ხომ საკუთარი ძეც კი გაიმეტა, ცოდვათაგან რომ ვეხსენით“, - უთხრა ბერმა. „სამი წლის სინანული კი კმარა ცოდვათა გამოსასყიდად?“ - კვლავ ჰკითხა სტუმარმა. „მე მწამს, შვილო, - მიუგო ბერმა, - რომ თუ კაცი მთელი გულით შეინანებს და აღარასოდეს მიუბრუნდება თავის ცოდვებს, უფლის მოწყალებით ყველა შეცოდება სამ დღეში მიეტევება“.
† † †

ღირსი მამა ჩვენი დავითი თავიდან ავაზაკი იყო. თავის რაზმთან ერთად მრავალი ბოროტება ჩაიდინა, მრავალი გამოასალმა სიცოცხლეს. ერთხელ, უკვე ასაკოვანს, სუფრასთან მჯდომს, გაახსენდა ღვთის სასჯელი, შეშინდა, ადგა, მიატოვა ტრაპეზი და მონასტერს მიაშურა - ბერობა მწადიოო, წარუდგა წინამძღვარს.
წინამძღვარმა ხანდაზმული კაცი რომ დაინახა, გაგიჭირდებაო ძმებთან ერთად ღვაწლი და შრომა, ვერც მონასტრის კანონს აღასრულებო, უთხრა. დავითი ისევ შეევედრა, მაგრამ კვლავ უარი მიიღო. მაშინ ასე უთხრა ბერს: „უწყოდე, წმინდაო მამაო, მე ავაზაკთა მეთაური ვარ. გაფრთხილებ - მოსული ვარ გულით, რათა ვიტირო და შევინანო ჩემი ცოდვები. თუ არ მიმიღებ, გავბრუნდები უკან, მოვიყვან ჩემს ხალხს, გამოგხოცავთ და ამ სავანესასც მოვაოხრებო“. წინამძღვარმა, ეს რომ გაიგო, დავითი მყისვე შეიყვანა მონასტერში და მალე ბერადაც აღკვეცა.
განსაცვიფრებელ ღვაწლს მიეცა დავით ავაზაკყოფილი და სულ მალე ყველა ძმას წარემატა სათნოებით.
ერთხელ სენაკში იჯდა და შემუსვრილი გულით გლოვობდა თავის ცოდვებს. უეცრად წარმოუდგა მთავარანგელოზი გაბრიელი და ახარა, რომ შეუნდო ღმერთმა ყოველივე. „ვერ დავიჯერებ, - თქვა დავითმა, - რომ ასე მალე მომიტევა უფალმა ურიცხვი ცოდვა“. „ზაქარიას ურწმუნოებისთვის ენა შევუკარი, - გააფრთხილა მთავარანგელოზმა, - იცოდე, არც შენ მოგერიდებიო“. შეწუხდა ბერი, თაყვანი სცა უფლის მოციქულს და შეჰბედა: „წმინდაო, ოდეს ავაზაკი და ბოროტთა საქმეთა მოქმედი ვიყავი და მრავალი სისხლი დავღვარე, მაშინ არ შემიკარი არც ენა და არც ხელი და ნუთუ ახლა დამსჯი, როცა სინანული და უფლის ქება მწადიაო?“ „მაშ, მხოლოდ მაშინ შეგეძლოს მეტყველება, ოდეს ღმერთს ადიდებდე და ლოცვის კანონს აღასარულებდე, - ბრძანა ანგელოზმა, - სხვა დროს კი დუმდეო“.
ამ ამბის შემდეგ წმინდა დავითმა მრავალი სასწაული აღასრულა: სნეულნი განკურნა, ბრმათ თვალები აუხილა. მხოლოდ ეკლესიაში გალობდა, სხვა დროს კი ვერაფერს ამბობდა. ასე სინანულითა და სიწმინდით შეჰვედრა სული უფალს.
† † †

ერთი ახალგაზრდა ბერი სულიერი მამის კურთხევით მონასტრის ჯორებს მწყემსავდა. ერთ დღეს, ეშმაკის მანქანებით, ჯორებმა გზად ბავშვი გადათელეს. მწყემსმა გვიან შეამჩნია მკვდარი ყრმა. შეწუხდა დიდად, განეშორა იქაურობას, მთაში განმარტოვდა და უნებლიე შეცოდების გამო გლოვას მიეცა. „მე მოვკალი ეს ყრმა და სასჯელი მეკუთვნის განკითხვის დღეს! - იტყოდა გულშემუსვრილი, - მეუფეო, მე, ვითარცა კაცმა, უგუნურებით ვცოდე, მაგრამ შენ, როგორც სახიერმა ღმერთმა, შემინდე!“
იქვე, ხევში, ლომს დაედო ბინა. განდეგილი ყოველდღე მიდიოდა და სცემდა - აიძულებდა, შეეჭამა იგი, მაგრამ მხეცი არ ეკარებოდა. ბოლოს, სხვა რომ ვეღარა მოახერხა რა, განიმოსა და მის წინ გაწვა მორჩილად, მაგრამ ლომი გადაახტა და თავისი გზით წავიდა. მაშინ კი მიხვდა ბერი, რომ მიუტევა ღმერთმა შეცოდება.
† † †

ერთხელ ღირს ამონს, რომელიც ნიტრის მთაზე იყო დაყუდებული, ცოფიანი ძაღლის მიერ დაკბენილი, ჯაჭვით გაკოჭილი ყრმა მიუყვანეს. აუტანელი ტკივილებისგან ბიჭი კბილებით იგლეჯდა ხორცს. წმინდა ამონმა ყმაწვილის მშობლებს, რომლებიც ემუდარებოდნენ, გვიშველეო, უთხრა: „რატომ მთხოვთ იმას, რაც არ ძალმიძს, როცა ხსნა თქვენსავე ხელთაა - მიეცით საზღაური ქვრივს, რომლის კამეჩიც მალულად დაკალით და ყმაწვილი გამოჯანმრთელდება“. მხილებით გაოცებულმა მშობლებმა სიხარულით შეასრულეს წმინდა მამის მოთხოვნა და ამონის ლოცვით ბიჭი გამოჯანმრთელდა.
† † †

ხიბლის მომაკვდინებელი ნაყოფი
ბერმა ირონმა ორმოცდაათი წელი გაატარა უდაბნოში და ანგელოზებრივი ცხოვრებით იქ მყოფ ყველა ბერს აღემატა, მაგრამ ამპარტავნებამ დაღუპა.
ირონი მიიჩნევდა, რომ მის მეზობლად მცხოვრები ბერები საჭირიებისამებრ მკაცრ ცხოვრებას არ ეწეოდნენ და აითვალწუნა ისინი. მათთან ერთად დიდ დღესასწაულებზეც კი არ იღებდა ტრაპეზს და შემთხვევით რომელიმეს რომ არ შეხვედროდა, ბრწყრვალე აღდგომას ტაძრში არ მივიდა. ეშმაკმა შეამჩნია, რომ ირონს დიდი წარმოდგენა ჰქონდა საკუთარ თავზე და განიზრახა, დაეღუპა გზასაცდენილი. იგი ბერს ანგელოზის სახით წარმოუდგა, ხიბლში ჩავარდნილმა მზაკვრობა ვერ შეამჩნია და მოტყუვდა. ეშმაკმა მას ჭაში გადახტომა შესთავაზა, თან არწმუნებდა, წმინდა ცხოვრების გამო არაფერი დაგიშავდებაო. ირონმა დაუჯერა... ძმებმა იგი ცოცხალ-მკვდარი ამოათრიეს ჭიდა, მესამე დღეს კი გარდაიცვალა კიდეც.
† † †

ეშმაკის მზაკვრობა
ერთ უდაბნოში დიდხანს ცხოვრობდა ვინმე ვალენტი, წარმოშობით პალესტინელი, ამაყი სულის პატრონი. იგი მძიმე სულიერ და ხორციელ ღვაწლს ეწეოდა და უდიდეს სიმაღლეს მიაღწია, მაგრამ შემდგომში უკიდურესმა ქედმაღლობამ შეიპყრო და ბოროტ ძალთა სათამაშოდ იქცა. თვითგანდიდების დამღუპველი ვნებით გაამპარტავნებულმა და ცდუნებულმა ბერმა წარმოიდგინა, რომ მას თვით ანგელოზები ესაუბრებოდნენ და ემსახურებოდნენ.
ერთხელ, გვიან საღამოს ვალენტი კალათს წნავდა და სადგისი იატაკზე დაუვარდა.
დიდხანს ეძება, მაგრამ ამაოდ - სიბნელეში არაფრი ჩანდა. უეცრად სენაკში ანთებული ლამპარი გაჩნდა და ვალენტიმაც იოლად იპოვა სადგისი. ამ შემთხვევამ მის ქედმაღლობას ახალი საზრდო მისცა - ამაყ მოსაგრეს სკუთარ „სიწმინდეზე“ კიდევ უფრო დიდი წარმოდგენა შეექმნა და საბოლოოდ თვით მაცხოვრის საიდუმლოებათა უარყოფამდეც მივიდა.
ერთ დღეს მოგზაურებმა ბერებს ხილი მიუტანეს. წინამძღვარმა, ნეტარმა მაკარიმ, ცოტ-ცოტა ყველა ძმას გაუგზავნა, მათ შორის ვალენტისაც. ხილი რომ მიუტანეს, ბერმა მიმტანი გალანძღა და სცემა, შემდეგ კი უთხრა: წადი და მაკარის გადაეცი, რითი ვარ მასზე ნაკლები, კურთხევას რომ მიგზავნისო.
როგორც კი ეს ამბავი შეიტყო, წმინდა მაკარი მიხვდა, რომ ვალენტი ხიბლში იყო ჩავარდნილი. მეორე დღეს იგი ბერს სენაკში ეწვია და უთხრა: „ძმაო ვალენტი, შენ ცთუნებული ხარ. გონს მოდი და უფალს ევედრე“. მაგრამ ვალენტიმ მის მხილებას ყურადღება არ მიაქცია. ძმის დაცემით დამწუხრებული ნეტარი მაკარი უკან დაბრუნდა. ეშმაკმა კი, რაკი დარწმუნდა, რომ ქედმაღალი მოსაგრე მთლიანად მისი სიცრუის ბადეში იყო გახვეული, ღამით მაცხოვრის სახე მიიღო და ანგელოზთა დასით გარშემორტყმული (რომელიც სინამდვილეში დემონთ ხროვა გახლდათ) ბერს გამოეცხადა. ერთ-ერთი სახეცვლილი დემონი ანთებული ლამპრით ხელში ბერს მიეახლა და უთხრა: შენი სიქველითა და ცხოვრების თავისუფლებით სათნო ეყავ უფალს და აი, იგი შენს სანახავად მოვიდა. მოშორებით დადექი და როცა ანგელოზთა დასის შუაგულში მდგარ იესოს იხილავ, დაემხე და თაყვანი ეცი, შემდგომ კი ისევ შენს სენაკს დაუბრუნდიო.
ვალტენი სენაკიდან გავიდა და ანგელოზთა ურიცხვი გუნდი იხილა, რომელთაც ხელში მოციმციმე ლამპრები ეჭირათ. ბერი მიწაზე დაემხო და ანტიქრისტეს თაყვანი სცა. მეორე დღეს კი, ეკლესიაში მისულმა, ყველას გასაგონად განაცხადა: მე ზიარება არ მჭირდება, რადგან წუხელ თავად მაცხოვარი გამომეცხადაო.
მაშინ წმინდა მამებმა ძლეული ბერი ჯაჭვებით შეკრეს და მის ამპარტავნებას ლოცვით, სხვადასხვაგგარი დამცირებთაა და სასტიკი ყოფით მანამდე ჰკურნავდნენ, სანამ კაცთა მოდგმის მტერი მისგან არ განდევნეს.
† † †

უგუნური მამა
ერთ მონასტერში მამა-შვილი ცხოვრობდა. მამას გადაჭარბებული წარმოდგენა შეექმნა საკუთარ სულიერ შესაძლებლობებზე და ხელში ჩაუვარდა ეშმაკს, რომელიც ხშირად ეცხადებოდა უფლის ანგელოზის სახით. როცა ბოროტი დარწმუნდა, რომ ბერი მთლიანად მის ხელში იყო, შესთავაზა, შვილისთვის ყელი გამოეჭრა და ამ გზით უფლისთვის შეეწირა. „სანაცვლოდ ისეთივე პატივის ღირსი გახდები, როგორიც აბრაამმა მიიღო ღვთისგანო“, - უთხრა. უგუნურმა მამამ ყურად იღო ბოროტის შეგონება და დანის ლესვა დაიწყო. კიდევ კარგი, რომ შვილი დროზე მიუხვდა ჩანაფიქრს და გაქცევთ უშველა თავს.
† † †

უბედური პტოლემეოსი
იყო სხვა მოღვაწეც, სახელად პტოლემეოსი, აუწერელი სათნოებით შემკული. ერთხანს იგი ღრმა უდაბნოში მოღვაწეობდა. იმ მიკარგულ მხარეში ვერც ერთი მოსაგრე ვერ ახერხებდა ცხოვრებას, რადგან უახლოესი ჭა თვრამეტი სარბიელის (დაახლოებით 13 კმ-ის) მანძილზე იყო. პტოლემეოსს წყალი თიხის დიდი ჭურჭლებით მიჰქონდა, ზამთრობით კი დილის ცვარს ქვებიდან ქოთანში აგროვებდა და წყურვილს იმით იკლავდა. ამგვარ ყოფაში მოსაგრეობდა თხუთმეტი წელი. მაგრამ სულიერ მოძღვარსა და ღირს მამებთან საღვთო საუბარს და უფლის საიდუმლოებებთან ზიარებას მოკლებული მოღვაწე ჭეშმარიტ გზას ასცდა და ისეთ უგუნურებამდე მივიდა, რომ ირწმუნა, თითქოს ყოველივეს შემთხვევა განაგებდა და არა ღმერთი.
ადამის მოდგმის მტერმა, როცა ბოლომდე დაეუფლა მის სულს, ბერს ასეთი აზრის ჩაგონება დაუწყო: „თუკი ეს მართალია, მაშ, თავს ამაოდ რიხთვის იტანჯავ? რა სარგებლობა გექნება შენ, პტოლომეოს, თუკი არ არსებობს მისაგებელი? და რომც არსებობდეს, რა ღირსეული ჯილდო უნდა მოგეგოს ამგვარი გმირობისა და თავდადებისთვის? ანდა რა სამსჯავროა ის, რომლის შესახებაც წმინდა წერილი გვაფრთხილებს, თუკი ყოველივე განგების გარეშე აღესრულება?“
ამგვარმა განსჯამ უბედური პტოლემეოსი ისე დაამხო და გააცამტვერა, რომ გონება სავსებით დააკარგვინა. ბერი ეგვიპტეში ხეტიალს მოჰყვა და ლოთობასა და ღორმუცელობას მიეცა.
† † †

ცრუ მცნებათა მსხვერპლი
ერთ უდაბნოში ტომით ალექსანდრიელი, ბრწყინვალე გონებითა და უბიწო ცხოვრების ნიჭით დაჯილდოებული ყმაწვილი, სახელად ერონი ცხოვრობდა. დიდი შრომის და ღვთის სათნო მოღვაწეობის მიუხედავად, ისიც უგუნური ქედმაღლობითა და ცრუ მცნებათა მსხვერპლი შეიქმნა და თავი დაიღუპა. თვით წმინდა მამებსაც კი ისე გაუთავხედდა, რომ ყველას კიცხავდა და აძაგებდა, ნეტარ ევაგრეს კი ეუბნებოდა: „შენი სწავლების მიმდევარნი ცდებიან, რადგან ვიცით, რომ იესო ქრისტეს გარდა არც ერთ მოძღვარს და მასწავლებელს არ უნდა მივდიოთ“. თავისი უგუნურების გასამართლებლად კი თვით მაცხოვრის სიტყვები მოჰყავდა: „ქრისტემ თქვა: ხოლო თქუენ ნუ იწოდებით რაბი, რამეთუ ერთი არს მოძღვარი თქუენი ქრისტე, ხოლო თქუენ ყოველნი ძმანი ხართ“ (მთ. 23,8). „ნუცა გერქუან თქუენ წინამძღუარ, რამეთუ ერთი არს წინამძღუარი თქუენი - ქრისტე“ (მთ. 23,10).
გულზვიადობამ გონება ისე დაუბნელა და იმ ზომამდე დაეცა, რომ ძმებმა ჯაჭვებთი შეკრეს, რადგან სიამაყის გამო წმინდა საიდუმლოებებთან ზიარება აღარ ისურვა. არადა, თვთმხილველთა გადმოცემით, ერონი უჩვეულოდ მკაცრი და ჭეშმარიტად მოსაგრე ცხოვრებთი მოღვაწეობდა. ამბობდნენ რომ საზრდოს ხშირად მხოლოდ სამ თვეში ერთხელ იღებდა და მხოლოდ წმინდა ზიარებით საზრდოობდა. ერთხელ თურმე იგი ორ ძმასთან ერთად სკიტების უდაბნოსკენ მიემართებოდა. გზაში ბერებმა საზრდელი ორჯერ მიიღეს, წყალი კი სამჯერ დალიეს, ერონს კი არც რაიმე უჭამია და არც წვეთი წყალი დაულევია. სიარულისას მან ზეპირად წაიკითხა თხუთმეტი ფხალმუნი, შემდგომ - დიდი ფსალმუნი, ხოლო ისაიას წინასწარმეტყველებანი - მთლიანად, მერე კი - ლუკა მახარებელი და იგავნი. თანაც ისე სწრაფად მიდიოდა, რომ ძმები ძლივს ეწეოდნენ.
საუბედუროდ, ბოროტი დემონი ისე დაეუფლა ერონს, რომ ბერი თავის სენაკში ვეღარ ძლებდა. იქ ყოფნა ისე უმძიმდა, თითქოს სამყოფიდან მძვინვარე ცეცხლი ერეკებოდა. ერონი ალექსანდრიაში გაემგზავრა (რაღა თქმა უნდა, უფლის განგებულებით). იქ დოღსა და სხვადასხვა სანახაობაზე სიარული დაიწყო, სამიკიტნოებში სტუმრობასაც მოუხშირა და ნელნელა ლოთობასა და გემოთმოყვარეობაში ჩაეფლო, ბოლოს კი უწმინდური ავხორცობით და ვნებისმოყვარეობითაც დაეცა.
არაწმინდა ცხოვრებას მიცემული ერონი ავმა და უკურნებელმა სნეულებამ შეიპყრო, რომელიც მას ნახევარი წელი აწამებდა. როცა სატკივარი ოდნავ შეუმსუბუქდა, იგი სინანულმა შეძრა, ზეციური ცხოვრება გაიხსენა და ყოველივე, რაც შეემთხვა, წმიდა მამების წინაშე აღიარა, რამდენიმე დღის შემდეგ კი გარდაიცვალა.
† † †

ფუჭი დიდება
ერთი იერუსალიმელი ქალწული სენაკში ჩაიკეტა, ყოველგვარ ამქვეყნიურ სიამეს განერიდა და უკიდურესად თავშეკავებულ ცხოვრებას მიეცა, მაგრამ შემდგომ ყოველგვარი ბოროტების დედის - მოჭარბებული სიამაყის გამო მონაზონი უფლის მფარველობას მოაკლდა და მეძავობით დაეცა.
ქალწულს ეს იმიტომ შეემთხვა, რომ იგი სულის მოთხოვნილების ან უფლის სიყვარულის გამო კი არ მოღვაწეობდა, არამედ კაცთა დასანახად და მიწიერი ფუჭი დიდების მოსახვეჭად, რომლსაც მხოლოდ გახრწნილი ნება ეძიებს. ამპარტავნების და ქედმაღლობის დემონმა იგი წმინდა განზრახვას ჩამოაცილა და სხვათა განსჯის სურვილი გაუღვივა. როდესაც ქალწული სიამაყის სულმა დაათრო და მისით ტკბობას დაუმორჩილა, მონაზვნის უბიწოების მცველმა წმინდა ანგელოზმა იგი დაუტევა.
† † †

ცრუ მცნებათა მსხვერპლი
ღირსი ისაკი შვიდი-წელი მოსაგრეობდა განმარტოებით პეჩორის სავანეში და განუწყვეტლივ ლოცულობდა. ერთი სეფისკვერი და ცოტაოდენი წყალი იყო მისი დღიური საზრდო. ეს საოცარი მოღვაწე არასდროს წვებოდა დასაძინებლად და მჯდომარე ისვენებდა და აი, ერთ ღამეს, როცა ფსალმუნთა გალობა დაასრულა, სანთელი ჩააქრო და, ჩვებულებისამებრ, თავის ადგილზე იჯდა, ისააკმა მღვიმეში უჩვეულო შუქი დაინახა და უეცრად ნათელ ჭაბუკებად სახეცვლილი ორი ეშმაკი წარმოუდგა თვალწინ. „ჩვენ ანგელოზები ვართ და აი, თვით უფალი მოდის შენთან“, - უთხრეს დემონებმა. ბერმა არ უკუაგდო იესო ქრისტეს ხილვის მაცთუნებელი აზრი, არ დაამარცხა იგი თავისი უღირსობის განცდით და არ გარდაისხა პირჯვარი, არამედ დაუფიქრებლად დაემხო მიწაზე და თაყვანი სცა სატანას, რომელსაც ქრისტეს სახე მიეღო. როგორც კი მან ეს გააკეთა, ეშმაკებმა აღტაცებით შესძახეს: „ჩვენია ისააკი?“, - გარს შემოერტყენ ბერს, ხელი ჩაავლეს, ბობღნებზე, სალამურებზე და ბარბითებზე დაკვრა დაიწყეს, ახტუნავებდნენ და თვითონაც დახტოდნენ. ბერი ისე გასავათდა, რომ გონმიხდილი დაეცა და ამის შემდეგაც რამდენიმე წელი სულიერ და ფიზიკურ უძლურებაში იმყოფებოდა.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Dec 15 2009, 02:02

ხშირად მსმენია ფრაზა: ”ღვთის ნების გარეშე არაფერი ხდება”, მაგრამ არსებობს შემთხვეები, როცა ადამიანი თავისი თავისუფალი ნებით იღებს გადაწყვეტილებას, თუ მისთვის ეს სასარგებლოა, მაშინ სწორედ ისე გამოდის როგორც ეს ჩაფიქრებული ჰქონდა. არსებობს აგრეთვე შემთხვევა, რომ ადამიანზე გარკვეული განსაცდელი დაიშვება მის გამოსაფხიზლებლად. ჰოდა ასეთ შემთხვევებში როგორ ვლინდება ღვთის ნება, განგება და დაშვება?

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Dec 15 2009, 14:09

თუ ადამიანი განსაცდელშია ან რაიმე ისე არ გამოდის როგორც გეგმავდა, ბუნებრივია დაფიქრდება მიზეზებზე. მოძღვარსაც დაეკითხება და თხოვს დარიგებას. ღვთის ნება ყოველი ადამიანის ცხოვნებაა. ზოგჯერ ვფიქრობთ, რომ ღვთივსათნო საქმეს ვასრულებთ, მაგრამ არ გამოგვდის. მერე დაფიქრდები, იქნებ ვცდები...ან არ მესმის ბევრი რამ... რჩევას იკითხავ. როცა შეეცდები თავის დამდაბლებას, მაშინ უფრო მიხვდები რა ესათნოვება უფალს და განსაცდელის მიზეზსაც.

პოსტის ავტორი: anastasia21 თარიღი: Mar 7 2010, 21:19

icit rashia saqme albat yvelam unda gaacnobieros erti ram rac vfiqrob sadao aravistvis ar aris, gmerti ar ubizgebs adamians tu ra gaaketos an ra shechamos uxeshad rom vtqvad,.....gmerti adamians azlebs tavisufali archevanis gaketebis sashvalebas..da tu rame ise ar moxda gmerti namdvilad arafer shuashia..mizezi adamianma sakutar archevanshi unda ezebos.

პოსტის ავტორი: makiki თარიღი: Mar 8 2010, 13:46

ღმერთი კი არ აკეთებინებს ადამიანს რამეს,ადამიანს მინიჭებული აქვს თავისუფალი ნება და მას იყენებს თავის შEხედულებისამებრ,უბრალოდ უფალმა შეიძლება ადამიანს შეუქმნას ისეთი პირობები,რაც მისი სულისთვის უკეთესი იქნება. იმიტომაც არის რომ ზოგი მდიდარია,ზოგი ღარიბი,ზოგი ობოლი,ზოგი ჯანმრთელი,ზოგსაც ჯანმრთველობასთან დიდიი პრობლემები აქვს. მოკლედ ყველას გვაქვს ჩვენ ჩვენი ჯვარი მოცემული უფლისგან და თვითვეულის ჯვარი არის სხვა და სხვა ჩევენი სულიერი მდგომარეობის გათვალისწინებით.
ერთ პატა მაგალითსაც დავწერ : იყო ერთი ხის ხელოსანი მოხუცი,რომელიც საკმაოდ ხელმოკლედ ცხოვრობდა,მაგრამ რაც გააჩნდა ცდილობდა იმითაც სულ სიკეთე ეკეთEბინა.ერთმა ბერმა რომელიც ამ მოხუცის სათნო ცხოვრებას უყურებდა უფალს სთხოვა გაემდიდრებინა ეს კაცი რათა მით უფრო ბევრი სიკეთეის კეთება შესძელებოდა. უფალმა შეისმინდა ბერის მხურვალე ლოცვა და მართლაც გამდიდრდა ეს მოხუცი,ამ სიმდიდრემ მოხუცი ისე შეცვალა სულ დაავიწყა უფალიც და სიკეთეც. ბერი მიხვდა თავის შEცდომას sad.gif ასე რომ გვილხინს თუ გვიჭირს, გვცივა თუ გვცხელა, გვშია თუ არ გვშია ეს არის ის გარეგნული მდგომარეობა და პირობები, რომელსაც უფალი გვიქმნის ჩვენი სულის გასარაჩენად. ანუ ისეთ ვითარებაში გვაყენებს სადაც ყველაზე ადვილად შევძლებთ ღვთის გზაზე სიარულს. ხოლო ჩვენ რამდენად ავირჩევთ რომელი გზით ვიაროთ, ეს უკვე ჩვენი საკუთარი ნებაა.

უფალმა ყველა თავის სწორ გზაზე გვატაროს!!!!!

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Mar 8 2010, 18:32

makiki
ძალიან კარგი მაგალითი მოიყვანე.
მოდი მეც დავდებ ერთ ამბავს და გავარჩიოთ.

ევლოგი და სახიჩარი

კრონიოსი, ნიტრიელი პრესვიტერი, თავის შესახებ ასეთ ამბავს მიყვებოდა: ადრეულ სიჭაბუკეში, სულმოკლეობისა გამო, ერთხელ ჩემი არქიმანდრიტის სავანიდან გავიქეცი და უგზო-უკვლოდ ხეტიალის შემდეგ წმიდა ანტონის მთას მივადექი. ნეტარი მამა ბაბილონსა და ჰერაკლიას შორის გადაშლილ ვრცელ უდაბნოში მოღვაწეობდა, მდინარე ნილოსიდან ოცდაათ სარბიელ მანძილზე დაშორებულ ადგილას (თავად უდაბნო კი შავ ზღვამდე იყო გადაჭიმული). მივედი-რა მის მონასტერში, რომელიც მდინარის შორიახლოს, პირპირად წოდებულ მხარეში მდებარეობს და სადაც ღირსი ანტონის მოწაფეები - მაკარი და ამათასი იმყოფებოდნენ, მე ხუთი დღის განმავლობაში ველოდი შემთხვევას, რათა ანტონი დიდი მეხილა. შევიტყვე, რომ ნეტარი ბერი მონასტრის მოსანახულებლად ხან ათ, ხან ოც და ხან კი ხუთ დღეში ერთხელაც მოდიოდა, ისეთ დროს, როდესაც უფალი უბრძანებდა, რათა სავანეში დამხარებისათვის მოსულ შეჭირვებულ ადამიანებს სულიერი რჩევით დახმარებოდა. ამჯერად მონასტერში სხვადასხვა საჭიროებისა გამო საკმაო რაოდენობის მიმსვლელი ვიყავით შეკრებილნი. ჩვენ შორის ერთი ალექსანდრიელი ბერი, სახელად ევლოგიც იმყოფებოდა, რომელსაც თან ვინმე სახიჩარი ჰყავდა მოყვანილი. მიზეზი მათი იქ მოსვლისა შემდეგი იყო:

ევლოგიმ ყველა ის მეცნიერებანი, რომლებიც ქალაქის სასწავლებლებში ისწავლებოდა, ჩინებულად იცოდა, მაგრამ უფლის სიყვარულით აღძრულმა უკვდავებასთან ზიარყოფა მოისურვა. მთელი თავისი სარჩო-საბადებელი ღარიბ-ღატეკებსა და უპოვართ დაურიგა, ხოლო თავისთვის კი, რადგანაც მუშაობა არ შეეძლო, თანხის მცირე ნაწილი შეინარჩუნა და სოფლის ამაო ხმაურს განერიდა.

ბერად შემდგარი ევლოგი ჭოჭმანმა შეიპყრო, რადგან საერთო საცხოვრებელში (თავშესაფარში) შესვლა არ უნდოდა, ხოლო განმარტოებული ცხოვრების ღირსად კი თავი არ მიაჩნდა. მაგვარ გაურკვევლობაში იმყოფებოდა იგი, როდესაც ქალაქის ბაზრობაზე შემთხვევით ერთ ხეიბარს წააწყდა, რომელსაც ხელ-ფეხი ძირში ჰქონდა დასხეპილი. საბრალო კაცს დარჩენოდა მხოლოდღა ენა, რომლითაც გამვლელ-გამომვლელს მოწყალებას ევედრებოდა. ევლოგი შეჩერდა. სახიჩარს შეხედა, ლოცვა აღავლინა და უფალს ასეთი აღთქმა მისცა: ღმერთო! შენი სახელისთვის მე ამ საპყარს წავიყვან და სიკვდილამდე ვუპატრონებ, რათა მის გამო სული ჩემი მეც გადავირჩინო. უფალო, იესო ქრისტე, მომმადლე მე მოთმინება, რათა მასთან ერთად ცხოვრება შევიძლო. ამის შემდეგ ევლოგი სახიჩართან მივიდა და უთხრა: მეგობარო, გსურს ჩემთან სახლში რომ წაგიყვანო? იქ კი მე თავად მოგივლი და გიპატრონებ.

- ოო, ჩემო ბატონო, თუკი ამგვარ პატივს დამდებთ! - უპასუხა ხეიბარმა - მაგრამ მე ამის ღირსი არა ვარ.

- მე ახლა წავალ - უთხრა ევლოგიმ - სახედარს მოვიყვან და აქედან წავიდეთ, კარგი?

უზომოდ გახარებულმა საბრალო კაცმა ცით მოვლენილ მწყალობელს თანხმობა მისცა. მართლაც, ევლოგიმ საპყარი სახედარზე დასვა, თავის სამყოფში მიიყვანა და მის მოვლა-პატრონობას დიდი გულმოდგინებით შეუდგა.

თხუთმეტი წლის განმავლობაში ცხოვრობდა ხეიბარი კაცი ევლოგისთან და ამ ხნის მანძილზე არაფერი გასჭირვებია. თავისი მზრუნველი პატრონის წყალობით მას სარჩო-საბადებელი არ აკლდა. ევლოგი სახიჩარს როგორც მშობელ მამას ისეთი სიყვარულით უვლიდა. იგი რუდუნებით ბანდა მას, სცხებდა ზეთს, აქეთ-იქით თავისი ხელით დაატარებდა და ბევრად უფრო დიდ პატივს მიაგებდა, ვიდრე იგი ამას იმსახურებდა, ხოლო ავადმყოფობის დროს კი შესაბამისადვე მკურნალობდა. მაგრამ გავიდა თხუთმეტი წელი და სახიჩარ კაცში ბოროტი სული შესახლდა, რომელსაც სურდა, რომ ევლოგი ღვთის წინაშე დადებული აღთქმისაგან გადაეცდინა, ხოლო ხეიბრისათვის კი მისი მშვიდი და უზრუნველი ყოფა, რომლისთვისაც იგი უფალს მადლობდა, დაერღვია და გაეცამტვერებინა.

სახიჩარი ევლოგის წინააღმდეგ აღდგა და თავის გადამრჩენელსა და კეთილისმყოფელს უშვერი ლანძღვა-გინება დაუწყო: უდღეურო ლტოლვილო! შენ ალბათ ვისიმე ფული მოიტაცე, ანდა, შეიძლება მონა იყავი და საკუთარი ბატონი გაძარცვე, ახლა კი ჩემით გსურს შენიღბვა. ვითომ კეთილისმყოფელის სახით სახლში მომიყვანე და ამით გინდა თავი გადაირჩინო?!

გაოგნებული ევლოგი ხეიბარს ემუდარებოდა, სთხოვდა დაწყნარებულიყო და ეუბნებოდა: არა, ჩემო მეგობარო, ნუ ამბობ ამას, უმჯობესია მითხრა, ასეთი რა გაწყენინე, მე ბოდიშს მოგიხდი და ვეცდები ამგვარი რამ აღარასოდეს ჩავიდინო... მითხარი, გთხოვ. - მაგრამ სახიჩარი კიდევ უფრო თავხედურად პასუხობდა: მე შენი ფერება აღარ მჭირდება, წამიყვანე კვლავ იქ, ბაზრობაზე, სადაც ადრე ასე მშვიდად და წყნარად ვიყავი.

დამდე პატივი, მეგობარო - ეუბნებოდა ევლოგი - დაწყნარდი და მითხარი, რა გაწუხებს? მაგრამ კიდევ უფრო დიდი მძვინვარებით შეპყრობილი ხეიბარი კი პასუხობდა: არ შემიძლია შენი ვერაგი და თვალთმაქცი ალერსის ატანა! ყელში ამომივიდა ეს მოსაწყენი და მშიერი ყოფა... მე ხორცის ჭამა მინდა!

დიდსულოვანი ევლოგი უმალ სავაჭროში წავიდა და ხორცი მოიტანა, მაგრამ სახლში შევიდა თუ არა, მის დანახვაზე ჭირვეულმა სახიჩარმა კვლავ ყვირილი დაიწყო: შენს მეტს ვერავის ვხედავ, მომბეზრდა! მინდა ბევრ ხალხს უყურო!

- მე ახლავე მოვიყვან ჩემს მრავალრიცხოვან ძმებს - უპასუხა ევლოგიმ მშვიდად, მაგრამ ხეიბარი კვლავ ზიზღით გოდებდა: ვაი, რა უბედური ვარ! შენი დანახვაც კი აღარ შემიძლია და შენ კი ამ დროს გსურს აქ შენნაირი მუქთახორები კიდევ მომიყვანო?!.. და რაღაც არაბუნებრივი ხმით შეჰყვირა: არ მინდა! დამაბრუნე ბაზრობაზე! დამაგდე იქ, საიდანაც წამომიყვანე!..

ერთი სიტყვით, ბოროტმა სულმა სახიჩარი ისე გაამძვინვარა, ხელები რომ ჰქონოდა, უსათუოდ თავს მოიკლავდა.

შეშფოთებული ევლოგი მეზობლად მყოფ მოსაგრეებთან მივიდა და რჩევა იკითხა: როგორ მოვიქცე? მივატოვო იგი?.. მაგრამ მე უფალს აღთქმა მივეცი და მისი დარღვევის მეშინია... არ მივატოვო და, მაშინ რაღა ვჰყო, რადგან იგი არც დღე და არც ღამე მოსვენებას არ მაძლევს... არ ვიცი, როგორ მოვიქცე?..

მამებმა უპასუხეს: დიდი (ასე უწოდებდნენ ისინი წმიდა ანტონის) მამა ჯერ კიდევ ცოცხალია. წადი მასთან. სახიჩარი ნავში ჩასვი, მონასტერში გადაიყვანე და იქ დაელოდე სანამ დიდი ბერი გამოქვაბულიდან გამოვა და ამ საქმეს თავად არ განსჯის. როგორც იგი გირჩევს, ისე მოიქეცი, მისი პირით კი სათქმელს თავად უფალი გამოგიცხადებს.

ევლოგიმ მოსაგრეთა რჩევა ყურად იღო. ხეიბარს დაუყვავა, მწყემსების ნავში ჩააწვინა, ქალაქიდან ღამით გაემგზავრა და სახიჩართან ერთად ანტონი დიდის მონასტერს მიაშურა.

როგორც კრონიოსი მომითხრობდა, მოხდა ისე, რომ ტყავის მოსასხამით შემოსილი ღირსი ანტონი სავანეში მეორე დღეს, გვიან ღამით მივიდა, მას ჩვევად ჰქონდა მონასტერში მისვლისთანავე თავისთან მაკარი მიეხმო და ეკითხა: ძმაო მაკარი, ხომ არ მოსულან აქ რომელიმე ძმანი?

მაკარი პასუხობდა: მოვიდნენ.

- ეგვიპტელნი თუ იერუსალიმელნი - კვლავ იკითხავდა ნეტარი მამა (საჭიროა ვიცოდეთ, რომ ანტონი დიდს წინასწარვე ჰყავდა გაფრთხილებული მაკარი: თუკი დაინახავ, რომ მონასტერში არცთუ გულმოდგინე ხალხი მოვიდა, მაშინ მიპასუხე: ეგვიპტელები არიანო, ხოლო უკეთი საკმაოდ ღვთისმოსავი და გონიერი ხალხი გვესტუმროს, მიპასუხე: იერუსალიმელები-თქო). ამგვარად, ანტონი დიდმა ჩვეულებისამებრ ჰკითხა თავის მოწაფე მაკარის: ეგვიპტელები არიან ეს ძმები თუ იერუსალიმელები? მაკარიმ უპასუხა: ერთნიც და მეორენიც.

როდესაც მაკარი იტყოდა, რომ ეგვიპტელები მოვიდნენო, მაშინ წმიდა ანტონი წვეულთა დაპურებას ბრძანებდა, ხოლო შემდეგ მათთვის ერთ ლოცვას აღავლენდა და შინ მშვიდობით ისტუმრებდა. ხოლო როდესაც მაკარი უპასუხებდა - იერუსალიმელებიო, მაშინ ღირსი მოსაგრე მათთან ერთად მთელს ღამეს სულის ცხონებაზე საუბარში ათენებდა.

იმ საღამოს - ამბობდა კრონიოსი - ნეტარ ანტონი დაჯდა და ყველა სტუმარი თავისთან მოიხმო. უკვე ძალიან გვიან იყო, როდესაც მან დაიწყო ძახილი: ევლოგი, ევლოგი, ევლოგი! - თუმცა მისთვის არავის უთქვამს რა ერქვა სახიჩართან ერთად მასთან მისულ ალექსანდრიელ სწავლულს. ბერმა ეს სახელი სამგზის წარმოსთქვა, მაგრამ ევლოგი არ გამოეხმაურა, რადგან ფიქრობდა, რომ ნეტარი ანტონი სხვას უხმობდა და არა მას. მაშინ ანტონიმ კვლავ დაიძახა: შენ გეუბნები, ევლოგი, რომელიც ალექსანდრიიდან მოხვედი.

მაშინ ევლოგიმ ხმა ამოიღო და ღირს მამას უპასუხა: რა გნებავთ, აბბა?

წმიდა მოსაგრემ იკითხა, - რატომ მოსულხარ აქ?

ევლოგიმ უპასუხა: იგი, ვინც ჩემი სახელი გაგიცხადა, იმასაც გაუწყებს, თუ რა მიზეზით მოვედი აქ, ამ სავანეში.

- ვიცი რაზედაც მოხვედი, - თქვა დიდმა ანტონიმ - მაგრამ იგი მთელი საძმოს წინაშე მოჰყევი, რათა მათაც მოისმინონ.

დაემორჩილა-რა ღირსი მამის კურთხევას, მონამ ღვთისამ ევლოგიმ ყველას გასაგონად თავისი ამბის თხრობა დაიწყო: ეს სახიჩარი მე ბაზრობაზე ვიპოვნე. იგი იქ ყოველგვარი ჩივილისა და დრტვინვის გარეშე იწვა. შემებრალა და უფალს შევთხოვე, რათა მას ჩემთვის ხეიბრის მსახურებისათვის მოთმინება და ძალა მოემადლებინა. საპყარი ჩემთან წავიყვანე და ღმერთს აღთქმა მივეცი, რომ მას აღარასოდეს დაუტევებდი, რათა მისით ჩემი სული გადამერჩინა, ხოლო მას კი ჩემგან სიმშვიდე და მოსვენება მიეღო. აგერ, უკვე თხუთმეტი წელია, რაც ჩვენ ერთად ვცხოვრობთ: თქვენთვის, ღირსო მამაო, რა თქმა უნდა, ყოველივე ცნობილია, მაგრამ ამდენი წლის შემდეგ, არ ვიცი ჩემი რა დანაშაულისა გამო, იგი უკიდურესი სახით შეურაცხმყოფს და ამიტომ მისი მიტოვება გადავწყვიტე, რადგან იგი თავად მაიძულებს ამას. აი, ამ მიზეზით მოვედი შენს უწმინდესობასთან, რათა ილოცო ჩემთვის და მირჩიო, როგორც მოვიქცე, რადგან იგი საშინელი სიტყვებით მლანძღავს მე.

ანტონი დიდმა ევლოგის უჩვეულოდ მკაცრი და შეუვალი ხმით მიმართა: ევლოგი, მაშ შენ გსურს მიატოვო სახიჩარი? მაგრამ ის, ვინც იგი შექმნა, მას არასოდეს დაუტევებს. შენ მიატოვებ სახიჩარს, ღმერთი კი სხვას, შენზე ბევრად უმჯობესს აღძრავს და მას კვლავაც შემწეობას აღმოუჩენს.

ამის მოსმენისას ევლოგი ძრწოლამ შეიპყრო და დადუმდა.

ანტონი დიდი ახლა ხეიბარს მიუბრუნდა და ხმამაღლა უთხრა: შენ, ბინძურო სახიჩარო, უღირსო მიწისა და ცისაო, შეწყვეტ თუ არა ამბოხს უფლის წინაშე და ძმის გაღიზიანებას? ნუთუ არ უწყი, რომ თავად უფალი იესო ქრისტე გემსახურება? როგორ კადნიერდები ასე მიმართო მაცხოვარს? განა ქრისტეს სახელით არ გადადო მან თავი შენდამი სამსახურად?.. ამგვარი მკაცრი მხილებით წმიდა მამამ სახიჩარიც დაადუმა და დაამშვიდა.

ღირსმა ანტონიმ სხვა ძმათა სატკივარიც ცალ-ცალკე, გულდასმით მოისმინა და შემდეგ კვლავ ევლოგის და მის ხეიბარს მიუბრუნდა. შეწყვიტეთ მტრობა, შვილებო, და ვიდოდეთ მშვიდობით. ნუ განეშორებით ერთმანეთს. განაგდეთ ყველა წყენა, რომელიც ბოროტ სულს თქვენს შორის დაუთესია და წმიდა სიყვარულით აღვსილნი თქვენს სენაკს დაუბრუნდით, სადაც ამდენი ხანი ერთად გიცხოვრიათ. მოკლე ხანში ორივეს უფალი მოგიხმობთ. ეს ცდუნება კი თქვენ სატანის ძალით გეწვიათ, რადგან მან უწყის, რომ მალე თქვენი სოცოცხლის გზა დასრულდება და უხრწნელ გვირგვინებს თავად უფალი იესო ქრისტეს ხელით მიიღებთ, გვირგვინებს ერთმანეთისა გამო. ასე რომ, სხვა ნურაფერზე იფიქრებთ. უკეთუ უფლის მიერ თქვენთვის წარმოგზავნილი ანგელოზი ორივეს ერთად, ერთსა და იმავე ადგილას ვერ გიხილავთ, იცოდეთ ზეციურ გვირგვინებს დაკარგავთ.

ევლოგი ხეიბარ კაცთან ერთად გზას დაადგა და ურთიერთსიყვარულით აღვსილნი კვლავაც თავის სენაკს დაუბრუნდნენ.

არ გასულა ორმოცი დღე, რომ ნეტარი ევლოგი აღესრულა და სასუფეველში წარსდგა. მისი გარდაცვალებიდან სამი დღის შემდეგ კი სხეულით სახიჩარმა, მაგრამ სულით განმტკიცებულმა კაცმაც ევლოგის ხვედრი გაიზიარა.

კრონიოსი, რომელმაც რამდენიმე ხანი თებაიდაში გაატარა, ალექსანდრიის მონასტერშიც იმყოფებოდა და იმ დროს შეესწრო, როდესაც ძმები ნეტარ ევლოგის ორმოცს, ხოლო ხეიბარს კი პანაშვიდს უხდიდნენ. კრინიოსს მაშინვე გაახსენდა ნეტარ ანტონისთან მყოფი ევლოგი და მისი დავრდომილი და ძალზედ გაოცდა. მან ბერებს სახარების მოტანა სთხოვა, რათა ძმებს მისი სიტყვების ჭეშმარიტებაში ეჭვი არ შეჰპარვოდათ და ყოველივე წვრილად მოუთხრო, თუ როგორ უწინასწარმეტყველა ანტონი დიდმა გარდაცვლილებს მომავალი და როგორ მალე აღესრულა მისი სიტყვები. კრონიოსმა ძმების წინაშე ფიცით დაადასტურა: მე თავად ვიყავი მათი საუბრის თარჯიმანი, რადგან ნეტარმა ანტონიმ ბერძნული ენა არ იცოდა, ხოლო მე ორივე ენას ვფლობ (ბერძნულსაც და ეგვიპტურსაც), ამიტომ ბერძნულად მე ვუთარგმნიდი ამჟამად უკვე უფლის ნებით ნეტართ - ევლოგისა და სახიჩარს, ანტონი დიდის სიტყვებს, ხოლო წმიდა, ნეტარ და დიად ანტონის კი ეგვიპტურად ორთა მათ საუბარს.


აბა ამაზე რას იტყვით?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 18 2010, 16:25

კარგი. რადგან პირადი გამოცდილებიდან ვერ ვიხსენებთ მაგალითებს, სახარებიდან გავიხსენოთ. ალბათ ყველას გვახსოვს იესომ ბრმად შობილი რომ განკურნა. მოციქულებმა ჰკითხეს, ვინ სცოდა, მან თუ მისმა მშობლებმა, რომ ბრმა იშვაო, იესომ კი უპასუხა, არც მან და არც მისმა მშობლებმა, არამედ რათა განცხადდეს ღვთის ნება მასზეო. განვიხილოთ ეს მაგალითი და ვნახოთ სად გამოვლინდა ღვთის ნება, განგება და დაშვება. აბა რას იტყვით?

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 19 2010, 12:04

ლამარა თუ არც მან ცოდა და არც მისმა მშობლებმა ეს დასამდაბლებლად მოუვლინა?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 19 2010, 15:29

ციტატა(la-maria @ Apr 19 2010, 12:04) *

ლამარა თუ არც მან ცოდა და არც მისმა მშობლებმა ეს დასამდაბლებლად მოუვლინა?


დასამდაბლებლად? როდის გაამპარტავნდა, სანამ გაჩნდებოდა? ბრმა გაჩნდა.

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 20 2010, 11:00

არამედ გაცხადდეს ღვთის ნება მასზეო და იმიტომ გაჩნდა ბრმა. მგონია, რომ ღვთის ნება გამოვლინდა როცა ბრმა გაჩნდა და როცა განკურნა. და რატომ დაუშვა - ამაზე ვერ გპასუხობ და იქნებ შენ დაწერო. ახლა რაც გამიელვა თავში ესაა , რომ ალბათ ღვთის რწმენის გამოსაცდელად დაუშვა

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 20 2010, 11:22

მე კი ვფიქრობ, რომ იმიტომ დაიშვა მასზე ეს განსაცდელი, რომ 1) ღმერთმა იცოდა, რომ ის შეძლებდა ეს დანსაცდელი უდრტვინველად დაეთმინა და სულით არ დაეცემოდა
2) ეს საჭირო იყო სხვების მოსაქცევად, ვინც ამ სასწაულს იხილავდა.

პოსტის ავტორი: madonna-mariami თარიღი: Apr 20 2010, 15:26

მეც ვეთანხმები ლამარას აზრს, ღმერთმა კიდევ ერთი სასწაული, ბრმა ადამიანის სახით სწორედ იმიტომ მოავლინა, რომ ამის შემხედვარე სხვა ხალხი გონს მოსულიყვნენ, მიმხვდარიყვნენ რომ სწორედ ის არის ძე ღვთისა და აერჩიათ სწორი გზა, ანუ ერწმუნათ იესო ქრისტესი.... "საუკუნითგან არ გაგონილა, რომ ვინმეს ბრმად დაბადებულისთვის თვალები აეხილოს. ეს რომ ღვთისგან არ ყოფილიყო, ვერაფერს გახდებოდა"

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 21 2010, 07:41

ვთქვათ თვლი რომ გაქვს კონკრეტლი ვაკანსიის შესაბამისი ცოდნა და შეგიძლია ამ საქმის შესრულება. მაგრამ არ გიღებენ სამსახურში. ეს ხომ არის განსაცდელი და უფლის დაშვება რაღაცის მისახვედრად. მე ვფიქობ რომ არის ღვთის სასჯელი ადამიანზე, ან დასამდაბლებლად(თუ ამპარტავანია), ან რწმენაში გამოსაცდელად. ან როგორც ლამარა დაწერა იმ შმთხვევებსაც ვფიქრობ. თქვენ რას ფიქრობთ?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 21 2010, 12:36

la-maria

ციტატა
ვთქვათ თვლი რომ გაქვს კონკრეტლი ვაკანსიის შესაბამისი ცოდნა და შეგიძლია ამ საქმის შესრულება.

შენ ხომ არ იცი საჭიროა თუ არა ეს სამუშაო შენთვის რეალურად? შესაძლებელია სამუშაომ მატერიალური მდგომარეობა გაგიუმჯობესოს, სულიერი კი გაგიუარესოს. მე მქონდა ეგ შემთხვევა როცა უსინათლოთა კავშირში ვმუშაობდი. თავიდან არც მიმიღეს და ძალიან განვიცდიდი, მერე დამიძახეს. ახლა ვხვდები, რომ ის სამსახური ჩემთვის არ ყოფილა საჭირო და ამას დავასაბუთებ. საქმე იმაშია, რომ უფროსი ადრე წასვლის ნებას არ მაძლევდა, ყველანაირად ხელს მიშლიდა ამაში, მიუხედავად იმისა, რეალურად სასწრაფო საქმე არ იყო გასაკეთებელი, ადრე წასვლა კი ტაძარში წასასვლელად მჭირდებოდა, როგორც იცი მგალობელი ვარ, ჰოდა ათასგვარი ოინის მოფიქრება მჭირდებოდა, როგორმე რომ გამეღწია სამსახურიდან,ამის გამო ძალიან ცუდ მდგომარეობაში ვიყავი სულიერად, მერე ისე მოხდა, რომ დავდექი არჩევანის წინაშე ან გუნდი, ან სამსახური და მე პირველი ავირჩიე. ახლა სხვაგან ვმუშაობ. კერძო ფირმაში, ბუღალტრად. დირექტორი ხელს არ მიშლის მსახურებაზე როცა ვარ წასასვლელი უპრობლემოდ მიშვებს. smile.gif

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 21 2010, 12:49

me maqvs eg problema ro verc ertma samsaxurma ver momaniWa sulieri simshvide.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 21 2010, 13:05

la-maria

ციტატა
me maqvs eg problema ro verc ertma samsaxurma ver momaniWa sulieri simshvide.

მე უმუშევარი ვიყავი 3,5 წელი დაახლოებით, სამსახური მას მერე გამოჩნდა, რაც გალობა დავიწყე, მატერიალურზე წინ სულიერს ვაყენებდი ყოველთვის, მაგრამ რაღაც აკლდა ჩემს მცდელობას, ამიტომ მომევლინა განსაცდელი როგორც ჩანს პირველ სამსახურშიც, მერე კი ყველაფერი მოგვარდა. იქნებ შენც გეცადა გალობის, ან მედავითნეობის შესწავლა, მიუხედავად ყველა წინააღმდეგობისა, რომელიც შეიძლება შეგხვდეს ახლობლებისგან და მერე გამოსწორდეს მდგომარეობა?

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Apr 21 2010, 17:13

ციტატა(la-maria @ Apr 21 2010, 13:49) *

me maqvs eg problema ro verc ertma samsaxurma ver momaniWa sulieri simshvide.

ო, ეგ ძალიან ნაცნობი პრობლემაა ჩემთვის. სამსახური , მეგობრები და ოჯახი თუ ყველაფერი მოწესრიგებულია ზედმეტად აღარ გაგაღიზიანებს, მაგრამ სულს მაინც ვერ დაგიმშვიდებს.
ბევრს აღარ გავაგრძელებ, მაგრამ ცოტა ჩემს გამოცდილებას შემოგთავაზებ ამასთან დაკავშირებით.
როდესაც ძალიან მიჭირს ყოველთვის ჩემს თავს ვეუბნები, რომ ეს ღვთისგანაა და უნდა გავუძლო. რომ ასეთია ალბათ უფლის ნება და უფალს ვთხოვ არ მიმატოოს. წარმოიდგინე ასეთ წუთებში ეს ძალიან მშველის.
მაგრამ რაც ყოველდღიურად მოძღვრის კურთხევით თითო კანონის კითხვა დავიწყე, უფრო მშვიდად ვგრძნობ თავს.

პოსტის ავტორი: ANA თარიღი: Apr 25 2010, 22:02

la-maria მოვა დრო და შენც ნახავ ჩემო კარგო კარგ სამსახურს. გულით თხოვე უფალს. მე დიდ წარმატებებს გისურვებ

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Apr 28 2010, 15:37

ერთი ქოზიბელი მონაზონი უდაბნოში დაეყუდა და ლოცვისა და ფსალმუნების ღვაწლს შეუდგა. ერთხელ გაიგონა, როგორ ეუბნებოდნენ ერთმანეთს ეშმაკები, მოდი, ამა და ამ სოფელში გავიქცეთ, რომ ხუცესი სიძვით დავცეთ, რადგან ნაბრძანებია, რომ ხვალ, დილის რვა საათზე მოკვდესო. ბერი გულმოწყალე იყო. ეს რომ გაიგონა, მაშინვე გაემართა იმ სოფლისაკენ, სადაც ხუცესი ცხოვრობდა. მთელი ღამე იარა და გამთენიის ხანს შევიდა სოფელში. ეკლესიის კართან ჩამომჯდარი შეწუხებული კაცი დაინახა და ჰკითხა, შენ ხომ არა ხარ ამ სოფლის ხუცესიო. მე ვარო, მიუგო მღვდელმა. ადექი, საშინელი რამ უნდა გითხრაო, სთხოვა ბერმა. ხუცესმა თავისი მწუხარების გამო არ უსმინა, მაგრამ ბერი შეევედრა, ააყენა, კუთხეში გაიხმო და უამბო, რაც ეშმაკებისგან გაიგონა. ხუცესმა ღრმად ამოიოხრა და ტირილით უთხრა: ნეტავ ერთი საათით ადრე მოსულიყავი, ძმაო; ცოტა ხნის წინ აქ ერთი ქალი მოვიდა, რომ კანდელიდან სანთელი აენთო და მასთან სიძვით დავეციო. როგორც კი ეს თქვა, დავარდა მიწაზე და სული განუტევა.

წმინდა ბერი ძრწოლამ და შიშმა შეიპყრო, როცა იხილა, როგორი გულმოდგინებით ირჯებიან ეშმაკები ადამიანის წარსაწყმედად, თუ ღმერთი ამის ნებას მისცემთ. ცხადია,
ხუცესს რომ არ დაემსახურებინა, ღმერთი მას ამ განსაცდელს არ მოუვლენდა.

აბა ეს მაგალითი განვიხილოთ.

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 29 2010, 20:45

ციტატა(ANA @ Apr 25 2010, 22:02) *

la-maria მოვა დრო და შენც ნახავ ჩემო კარგო კარგ სამსახურს. გულით თხოვე უფალს. მე დიდ წარმატებებს გისურვებ

gaixare ana shenc aseve warmatebul dasaqmebas gisurveb

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Apr 29 2010, 20:58

ციტატა(la-ma-ra @ Apr 28 2010, 15:37) *

ერთი ქოზიბელი მონაზონი უდაბნოში დაეყუდა და ლოცვისა და ფსალმუნების ღვაწლს შეუდგა. ერთხელ გაიგონა, როგორ ეუბნებოდნენ ერთმანეთს ეშმაკები, მოდი, ამა და ამ სოფელში გავიქცეთ, რომ ხუცესი სიძვით დავცეთ, რადგან ნაბრძანებია, რომ ხვალ, დილის რვა საათზე მოკვდესო. ბერი გულმოწყალე იყო. ეს რომ გაიგონა, მაშინვე გაემართა იმ სოფლისაკენ, სადაც ხუცესი ცხოვრობდა. მთელი ღამე იარა და გამთენიის ხანს შევიდა სოფელში. ეკლესიის კართან ჩამომჯდარი შეწუხებული კაცი დაინახა და ჰკითხა, შენ ხომ არა ხარ ამ სოფლის ხუცესიო. მე ვარო, მიუგო მღვდელმა. ადექი, საშინელი რამ უნდა გითხრაო, სთხოვა ბერმა. ხუცესმა თავისი მწუხარების გამო არ უსმინა, მაგრამ ბერი შეევედრა, ააყენა, კუთხეში გაიხმო და უამბო, რაც ეშმაკებისგან გაიგონა. ხუცესმა ღრმად ამოიოხრა და ტირილით უთხრა: ნეტავ ერთი საათით ადრე მოსულიყავი, ძმაო; ცოტა ხნის წინ აქ ერთი ქალი მოვიდა, რომ კანდელიდან სანთელი აენთო და მასთან სიძვით დავეციო. როგორც კი ეს თქვა, დავარდა მიწაზე და სული განუტევა.

წმინდა ბერი ძრწოლამ და შიშმა შეიპყრო, როცა იხილა, როგორი გულმოდგინებით ირჯებიან ეშმაკები ადამიანის წარსაწყმედად, თუ ღმერთი ამის ნებას მისცემთ. ცხადია,
ხუცესს რომ არ დაემსახურებინა, ღმერთი მას ამ განსაცდელს არ მოუვლენდა.

აბა ეს მაგალითი განვიხილოთ.


საინტერესო შემთხვევაა. ხუცესმა ეს დაიმსახურა და განსაცდელი უფალმა მოუვლინა. ღვთის ნებას ვფიქრობ წინ ვერავინ ვერ აღუდგება, მაგრამ თუ მხურვალეედ შვევედრებით რომ აგვაცდინოს უღირსებს განსაცდელი, კაცთმოყვარე უფალი აუცილებლად შეისმენს ამას. აქ მგონია რომ 2 შმთხვევაა ერთმანეთთან დაკავშირებული, ბერმა ეს დაიმსახურა და იმიტომ დაუშვა უფალმა მასზე განსაცდელი და თან რადგან ბერმა ეს გაიგონა ესეც უფლის დაშვება მგონია ამ ბერის გადასარჩენად. რადგან ბერი ხუცესთან მისვლით ვერ დაეხმარა, მაშინ ვფიქრობ, რომ უფალს უნდოდა ბერს ამ ხუცესისთვის მხურვალედ ელოცა და უფალიც შეწეოდა. შნდობას ვითხოვ თუ ვცდები.
ვფიქრობ, რომ ეს განსაცდელია ბერისთვისაც და ხუცესისთვის.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 3 2010, 14:54

ღმერთი დაუმსახურებელ სასჯელს არავის მისცემს, რადგან ის სამართლიანია.
ჩემი აზრით, ვიდრე ბერი ხუცესთან მივიდოდა, გზაშიც უნდა ელოცა მისთვის, ღმერთი სამართლიანია, მაგრამ მოწყალეა, როგორ ფიქრობთ, ბერის მხურვალე ლოცვას არ შეისმენდა და ხუცესს არ შეეწეოდა იმ განსაცდელის დროს? ჩემი აზრით ბერს მარტო საკუთარი ძალის იმედი არ უნდა ჰქონოდა და შეწევნა უფლისათვის უნდა ეთხოვა, მაშინ ან განსაცდელი ასცდებოდა ხუცესს იმ შემთხვევაშიც თუ ბერი მას ვერ იპოვიდა, ან ბერი გააფრთხილებდა ხუცესს დროულად.

ციტატა
ღვთის ნებას ვფიქრობ წინ ვერავინ ვერ აღუდგება, მაგრამ თუ მხურვალეედ შვევედრებით რომ აგვაცდინოს უღირსებს განსაცდელი,
როგორც ნინევიელებმა აიცდინეს სასჯელი.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 3 2010, 18:42

შემდეგი, რიგით მესამე პატერიკი. შეგიძლიათ გამოთქვათ აზრი, როგორც ამ პატერიკის შესახებ, ისე სხვებზეც, ოღონდ მიუთითეთ რომელს განიხილავთ.

მოციქულ იოანე ღვთისმეტყველის დროს ეფესოში ცხოვრობდა ერთი ქრისტიანი, რომელიც იმდენად გაღატაკდა, რომ ვალებს ვერსგზით ვერ ისტუმრებდა.

სასოწარკვეთილმა გადაწყვიტა, თავი მოეკლა და ერთ ებრაელ მოგვს სთხოვა ძლიერმოქმედი შხამი.

ებრაელმა მისცა მას საწამლავი. შინ მობრუნებულმა ქრისტიანმა საწამლავიან ფიალად ჯვარი გადასახა და შესვა იგი, მაგრამ უვნებელი დარჩა, რადგან ჯვრის ნიშმა საწამლავს ძალა დაუკარგა.

მეორე დღეს კვლავ მივიდა ებრაელთან, უთხრა, შხამმა ვერაფერი დამაკლოო და სთხოვა უფრო ძლიერი რამ შხამი მიეცა. გაოცებულმა ებრაელმა არ დააყოვნა და ქრისტიანს უფრო ძლიერი შხამი მისცა.

ქრისტიანი კვლავ ცოცხალი გადარჩა და ახლა უკვე დაცინვით უთხრა მოგვს, რომ იგი უძლური იყო თავის ჯადოქრობაში. მაშინ გაოცებულმა ებრაელმა სთხოვა, დაწვრილებით მოეთხრო, თუ როგორ იღებდა იგი ამ შხამს.

- ქრისტიანთა ჩვეულებისამებრ, დალევის წინ საწამლავიან ფიალას ჯვრის ნიშს გადავსახავდიო, - უპასუხა.

ებრაელმა არ იცოდა, რომ ჯვრის ძალა სიკვდილისაგან იხსნის და ჭეშმარიტების დასადგენად ეს წამალი ძაღლს მისცა, რომელიც მაშინვე მოკვდა. ებრაელი ქრისტიანთან ერთად მივიდა მოციქულ იოანესთან და უამბო ამ სასწაულის შესახებ. იოანემ უქადაგა მას, რის შემდეგაც ებრაელმა გამოთქვა სურვილი, მონათლულიყო.



აი შემდეგი, რიგით მესამე პატერიკი. ვისაც აზრის გამოთქმა გსურთ წინა მაგალითებზეც შეგიძლიათ,ოღონდ მიუთითეთ, რომელ პატერიკს განიხილავთ.

p.s. პატერიკები გადმოწერილია საიტიდან: orthodoxy.ge

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: May 4 2010, 12:54

ციტატა(la-ma-ra @ May 3 2010, 19:42) *

შემდეგი, რიგით მესამე პატერიკი. შეგიძლიათ გამოთქვათ აზრი, როგორც ამ პატერიკის შესახებ, ისე სხვებზეც, ოღონდ მიუთითეთ რომელს განიხილავთ.

მოციქულ იოანე ღვთისმეტყველის დროს ეფესოში ცხოვრობდა ერთი ქრისტიანი, რომელიც იმდენად გაღატაკდა,

ერთმა რაღაცამ დამაფიქრა. თუ ჯვარს ყველაფერს სახავდა და ქრიასტიანი იყო, უფალს რატომ არ თხოვა შემწეობა?
და კიდევ ჭეშმარიტი ქრიასტიანი თავს არ იკლავს? ცოტა დავიბენი, მაგრამ ეტყობა სასოწარკვეთაში ჩავარდა და ეშმაკის ხელში აღმოჩნდა. მაგრამ რადგანაც სიკვდილის პირას მყოფიც კი უფალს და ჯვარს არ ივიწყებდა , უფალმაც დაინდო და სასწაულის ნახვის ღირსი გახადა სამჯერ .
რაც შეეხება ებრაელ მოგვს, რომელიც საწამლავს ძაღლისთვის და ადამიანისთვის ერთნაირად იმეტებდა, უფალმა ალბათ რაღაც დამსახურების გამო( თუნდაც ის, რომ ჯვრის ძალა იწამა) ცოდვების მოტევების საშუალება მისცა. მას თავისი რწმენისამებრ მიეზღო.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 4 2010, 14:14

აქ ხომ წერი, სასოწარკვეთაში ჩავარდაო smile.gif

ციტატა
თუ ჯვარს ყველაფერს სახავდა და ქრიასტიანი იყო, უფალს რატომ არ თხოვა შემწეობა?

იქნებ თხოვა კიდეც, მაგრამ მაშინვე არ სეეწია უფალი, უფრო რომ განმტკიცებუიყო რწმენაში?
ციტატა
ქრისტიანთა ჩვეულებისამებრ, დალევის წინ საწამლავიან ფიალას ჯვრის ნიშს გადავსახავდიო

ე.ი. რწმენით არ აკეთებდა, უბრალოდ ჩვევად ჰქონდა. არ იყო მისი რწმენა მტკიცე

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: May 5 2010, 10:12

მე მგონია რომ ღვთის ნებით გამოსახავდა იგი ჯვარს და ამ სასწაულმა მარტო ქრისტიანი კი არა ის ებრაელიც და ვინ იცის კიდევ რამდენი ადამიანი გადარჩინა თვითმკვლელობის ცოდვას (ებრაელის საწამლავით შეიძლებოდა ბევრი ადამიანი დაღუპულყო). ლამარას დავეთანხმები, რომ უფალი რწმენაში გასამტკიცებლად არ შეეწია თავიდან, მაგრამ ჯვარს რომ გამოსახავდა და არ კვდებოდა, ამით დაანახა ქრისტიანს რომ უფალი მის გვერდით იყო და არაფრის არ უნდა შეშინებოდა.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 6 2010, 01:30

მე კი ვფიქრობ ასე: ღვთის ნება ორივეს ცხონება იყო. ღვთის განგებით დაშვებულ იქნა განსაცდელი ქრისტიანზე ორი მიზეზით: პირველი, თავად მისთვის იყო საჭირო რწმენის განმტკიცება, რადგან ის მხოლოდ ჩვეულების გამო სახავდა ჯვარს ფიალას და მეორე, მოგვს რომ დაენახა სად არის ჭეშმარიტება.

პოსტის ავტორი: levani0104 თარიღი: May 6 2010, 15:08

ყველას გეთანხმებით smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 6 2010, 19:02

levani0104

ციტატა
ყველას გეთანხმებით

რაში გვეთანხმებით, ჩვენ ყველა ერთსა და იმავეს არ ვამბობთ. მგონი აჯობებს საკუთარი აზრი უფრო მკაფიოდ გამოხატოთ

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: May 10 2010, 09:54

ლამარ რა კარგი ტემაა და გთხოვ კიდებ დაწერე რამე. ან მე მითხარი საიდან გადმოვწერო პატერიკები

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 10 2010, 11:35

http://www.orthodoxy.ge/pateriki.htm

პროსკომიდიისას (კვეთისას) მოხსენიების შესახებ
(წმ. ნილოს მირონმდინარე ათონელის წიგნიდან)

წმ. ბასილი დიდის ეპოქაში ცხოვრობდა ერთი მადლმოსილი მღვდელი და, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი, სხვადასხვა გარემოებათა გამო, ვალებში ჩავარდა. ვალი დღითი-დღე იზრდებოდა, ხოლო მევალეები მღვდელს ყოველდღე კარზე ადგნენ. შეწუხებული მღვდელი იძულებული გახდა მიემართა ახლობელი ვაჭრისთვის, რომელმაც, შეისმინა რა მისი თხოვნა, ხუთასი ოქროს მონეტა გადასცა მას. ამ ფულის საშუალებით მღვდელმა გადაიხადა ყველა ვალი და სანაცვლოდ ვაჭარს შეჰპირდა, რომ მოიხსენიებდა მას და ყველა მის ახლობელს პროსკომიდიაზე მთელი ცხოვრება. ვაჭარმა გათვალა, რომ მღვდელი ახალგაზრდა იყო, დიდხანს იცოცხლებდა, ხოლო ლიტურგიაზე დიდი ხნის განმავლობაში მოხსენიება მას ხელს აძლევდა და სავსებით აკმაყოფილებდა.

გაისტუმრა რა ვალები, მღვდელმა ამის შემდეგ მხოლოდ ერთი საღვთო ლიტურგიის მსახურება შეძლო, რომელზედაც მოიხსენია კიდეც თავისი კეთილისმყოფელი, და მოკლე ხანში ავად გახდა, ავადმყოფობის შემდეგ კი გარდაიცვალა.

შეიტყო რა მისი სიკვდილი, ვაჭარი დამწუხრდა. დაენანა დაკარგული ფული, რადგან მხოლოდ ერთი ლიტურგია იყო აღსრულებული მღვდლის მიერ. ამას ვაჭარი აღარ მოელოდა, რომელსაც სულ სხვაგვარად ჰქონდა დაანგარიშებული, რისთვისაც აჩუქა კიდეც ხუთასი ოქროს მონეტა აწ გარდაცვლილს. ვაჭარმა მიცვალებულის დედის შეწუხება დაიწყო. იგი უკანვე მოითხოვდა თავის ფულს, რადგან თვლიდა, რომ მღვდელთან დადებული პირობა დაირღვა.

დედა პასუხობდა, რომ მას არა აქვს ფული, რაც ჰქონდა, დაკრძალვას მოხმარდა. მაგრამ ვაჭარი დაჟინებით მოითხოვდა ფულს და აშინებდა ქალს სასამართლოთი. შეწუხებულმა ქალმა წმ. ბასილი დიდს მიმართა და მოუყვა მომხდარი ამბავის შესახებ. მოისმინა რა ყველაფერი, წმიდანმა უთხრა: „ხვალ მე აღვასრულებ საღვთო ლიტურგიას, მოდი ჩემთან ტაძარში ვაჭართან ერთად, თან სასწორი იქონიეთ. ერთ პინაზე დავდებთ სეფისკვერიდან ამოღებულ ერთ ნაწილს, რომლითაც მოხსენიებულ იქნება ვაჭარი და მისი ახლობლები. და რამდენსაც აიწონის ეს ერთი ნაწილი სეფისკვერისა, იმდენი ოქრო დადოს ვაჭარმა მეორე პინაზე და ამით გადაიხადოს მან იმ ერთი ლიტურგიისათვის, რომელიც აღასრულა განსვენებულმა მღვდელმა“.

ქალი მივიდა ვაჭართან და გადასცა მას წმ. ბასილი დიდის დანაბარები. ვაჭარს გაუხარადა და მეორე დილით ტაძარში წავიდა ოქროთი და სასწორით.

წმ. ბასილი დიდმა კვეთაზე, ამოიღო რა სეფისკვერიდან ერთი ნაწილი უფლის მონათა ჯანმრთელობისათვის და ხსნისათვის, დადო სასწორის ერთ თეფშზე და უბრძანა ვაჭარს, დაედო მეორე თეფშზე ოქრო და, რაც უფრო მეტ მონეტას ალაგებდა ვაჭარი პინაზე, მით მეტად მძიმე იყო სეფისკვერის ერთი პატარა ნაწილი.

იხილა რა ეს უდიდესი და საღვთო სასწაული, ვაჭარი შეშინდა, შეინანა თავისი საქციელი და შენდობა თხოვა წმ. ბასილი დიდს და მღვდლის დედასაც და მის შემდეგ აღარ მოუთხოვია თავისი ფული.

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: May 10 2010, 12:57

რა კარგი მაგალითია, ზუსტად მე რომ მჭირდება ისეთი. გაიხარე

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 10 2010, 15:11

la-maria

ციტატა
რა კარგი მაგალითია, ზუსტად მე რომ მჭირდება ისეთი. გაიხარე

შენ როგორ გეხება ეს?

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: May 11 2010, 07:41

მე არ მეხება ლამარ.

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: May 11 2010, 10:18

დასაფიქრებელიატქო ეს უნდა დამეწერა rolleyes.gif

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: May 11 2010, 10:55

ციტატა(la-maria @ May 11 2010, 11:18) *

დასაფიქრებელიატქო ეს უნდა დამეწერა rolleyes.gif

რა საყვარლები ხართ, ყველას გვეხება, რომ ამ მაგალითებზე რამე მაინც ვისწავლოთ. აბა რისთვისაა პატერიკები.
თუნდაც იმიტომ, რომ სიძუნწემ არ გვძლიოს.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 11 2010, 12:13

animani

ციტატა
სიძუნწემ არ გვძლიოს.

ეს მაგალითი მაგისთვის არის მოყვანილი. კიდევ ერთი. მატერიალისტებს დაანახვებს, რომ ფასეულობებში პირველი ადგილი სულიერს დაუთმონ და მხოლოდ შემდეგ იფიქრონ მატერიალურზე. ის ვაჭარი ცხადია მატერიალისტი იყო. სულიერი ფასეულობები მისთვის უკანა პლანზე იყო გადაწეული, თითქმის სულ არ არსებობდა უფლის მოწყალებას კი არა აქვს საზღვარი და ამიტომ მოახდინა მან ეს სასწაული, რომ ამ კაცს ეგრძნო რა ფასი ჰქონდა თინდ ერთ ლიტურგიაზე მის მოხსენიებას. ისე ლიტურგიაზე მოხსენიებას რა ძალა აქვს ბევრ ჩვენგანსაც არ ესმის ალბათ და ჩვენთვისაც იყო საჭირო ამის გაგება. იმიტომაც დაიწერა ეს პატერიკი. smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 11 2010, 12:25

ახლა ისეთ მაგალითს მოგიყვანთ, დარწმუნდებით, რომ ადამიანი ზოგჯერ ეშმაკზე დიდი გამომგონებელია. ეს პატერიკი მამა ბასილმა (ჟორჟიკაშვილი) გვიამბო მარხვის მიწურულს, როცა ზოგიერთს ერთი სული აქვს სახსნილო საკვები მიიღოს და ძლივს იკავებს თავს, ამ დროს შეიძლება ისიც კი მოუვიდეს მავანს თავში რა მნიშვნელობა აქვს 2-3 დღესო smile.gif

ერთ ბერს მარხვის დროს ძალიან მოუნდა კვერცხის ჭამა. სანთლის ალზე როგორღაც მოხარშა და შეჭამა. ასე განმეორდა რამდენჯერმე. ერთხელაც ძმებმა დაინახეს და ამხილეს. მაშინ მან დაიწყო ერთგვარად თავის მართლება: რა ვქნა, მაცდუნა ეშმაკმაო. მაშინ ეშმაკი ხილულად წარსდგა მათ წინაშე და ამ ბერს უთხრა: რეებს მაბრალებ, ეგეთი რამ თავში აზრადაც არ მომსვლიაო.

პოსტის ავტორი: ANA თარიღი: May 12 2010, 21:52

ხო აბა რა აცდუნებს ლამარ ადამიანს მარხვას რომ არღვევს, ?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 17 2010, 16:52

მოთხოვნილება იქნებ კი აღუძრა ეშმაკმა, დაკმაყოფილების ხერხი კი თავად ადამიანმა გამოიგონა

ღირსი მამა გაბრიელი (ზირინიანოვი) ჯერ კიდევ მორჩილი იყო და სატრაპეზოში მსახურობდა. ერთხელ კარაქის ჭამის რაღაც უცნაური და ძლიერი სურვილი იგრძნო. რაკი მოძღვრისათვის ნებართვის თხოვნა ერიდებოდა, კურთხევის გარეშე იღებდა ხოლმე კარაქის ნაჭერს და ჭამდა. ბოლოს მაინც გადაწყვიტა, სულიერი მამისათვის ეთქვა. მოძღვარი არ გაჯავრებულა, პირიქით, ნება დართო, რამდენიც სურდა, იმდენი კარაქი ეჭამა. გახარებული გაბრიელი სატრაპეზოსკენ გაიქცა. „აი, ახლა კი მოვიჯერებ გულსო“, - ფიქრობდა, მაგრამ რომელი ჭურჭლიდანაც არ გასინჯა კარაქი, ყველა ეუგემურა. მორჩილი მოძღვართან გაბრუნდა და სთხოვა, ამის მიზეზი აეხსნა. „ჩანს, შენი სურვილი ეშმაკისგან იყო, - უთხრა სულიერმა მამამ. მცირედის პარვით შეიძლებოდა ბოლოს რაიმე უბედურება მოგწეოდა. რაკი კურთხევა აიღე, ეშმაკი განგეშორა და მასთან ერთად მოგშორდა კარაქის ჭამის ვნებაც. ამიერიდან მოძღვრის კურთხევის გარეშე ნუღარაფერს გააკეთებო“.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: May 17 2010, 20:51

ციტატა(la-ma-ra @ May 17 2010, 17:52) *

მოთხოვნილება იქნებ კი აღუძრა ეშმაკმა, დაკმაყოფილების ხერხი კი თავად ადამიანმა გამოიგონა

ღირსი მამა გაბრიელი (ზირინიანოვი) ჯერ კიდევ მორჩილი იყო და სატრაპეზოში მსახურობდა. ერთხელ კარაქის ჭამის რაღაც უცნაური და ძლიერი სურვილი იგრძნო. რაკი მოძღვრისათვის ნებართვის თხოვნა ერიდებოდა, კურთხევის გარეშე იღებდა ხოლმე კარაქის ნაჭერს და ჭამდა. ბოლოს მაინც გადაწყვიტა, სულიერი მამისათვის ეთქვა. მოძღვარი არ გაჯავრებულა, პირიქით, ნება დართო, რამდენიც სურდა, იმდენი კარაქი ეჭამა. გახარებული გაბრიელი სატრაპეზოსკენ გაიქცა. „აი, ახლა კი მოვიჯერებ გულსო“, - ფიქრობდა, მაგრამ რომელი ჭურჭლიდანაც არ გასინჯა კარაქი, ყველა ეუგემურა. მორჩილი მოძღვართან გაბრუნდა და სთხოვა, ამის მიზეზი აეხსნა. „ჩანს, შენი სურვილი ეშმაკისგან იყო, - უთხრა სულიერმა მამამ. მცირედის პარვით შეიძლებოდა ბოლოს რაიმე უბედურება მოგწეოდა. რაკი კურთხევა აიღე, ეშმაკი განგეშორა და მასთან ერთად მოგშორდა კარაქის ჭამის ვნებაც. ამიერიდან მოძღვრის კურთხევის გარეშე ნუღარაფერს გააკეთებო“.

ლა-მა- რა ძალიან მომწონს შენი თემა. პატერიკებიდან ნელ-ნელა ბევრ რამეს ისწავლი ადამიანი.
გეთანხმები ნებისმიერი ცდუნება ეშმაკისგანაა, მაგრამ აბა რას გახდება , თუ თვითონ არ გავუღეთ კარი.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 19 2010, 22:54

ანტონი დიდი ერთხელ მოწყენილობამ და ცუდმა ფიქრებმა მოიცვა, მაგრამ მალე შეშინებულმა შეჰღაღადა ღმერთს: „ღმერთო! მინდა, რომ გადავრჩე, მაგრამ თვითონაც არ ვიცი რა მიტაცებს. მაჩვენე გზა, რითაც დავძლევ ამ საშინელ ფიქრებს. მასწავლე, როგორ გადავრჩე“. რამოდენიმე ხნის შემდეგ წმინდა ანტონი გამოვიდა თავისი კელიიდან და დაინახა უცნობი, რომელიც ჯერ ხელსაქმეს უჯდა, შემდეგ ადგა და ილოცა. ასევ დაჯდა და ქსოვდა, მერე ისევ დადგა ლოცვაზე... ეს იყო ანგელოზი, რომელიც მონაზონის სახით გამოეცხადა ანტონს, რათა გამოესწორებინა და გაეფრთხილებინა იგი. ამ დროს, როდესაც წმინდა მეუდაბნოე უყურებდა მას, უხორცო მფარველმა უთხრა: შენც ასე მოიქეცი და გადარჩები. ეს რომ გაიგო, წმინდა ანტონი სიხარულით და იმედით აივსო და ამის შემდეგ აღარასოდეს დაურღვევია ანგელოზური წესი.


პოსტის ავტორი: animani თარიღი: May 20 2010, 10:18

ციტატა(la-ma-ra @ May 19 2010, 23:54) *

ანტონი დიდი ერთხელ მოწყენილობამ და ცუდმა ფიქრებმა მოიცვა, მაგრამ მალე შეშინებულმა შეჰღაღადა ღმერთს: „ღმერთო! მინდა, რომ გადავრჩე, მაგრამ თვითონაც არ ვიცი რა მიტაცებს. მაჩვენე გზა, რითაც დავძლევ ამ საშინელ ფიქრებს. მასწავლე, როგორ გადავრჩე“. რამოდენიმე ხნის შემდეგ წმინდა ანტონი გამოვიდა თავისი კელიიდან და დაინახა უცნობი, რომელიც ჯერ ხელსაქმეს უჯდა, შემდეგ ადგა და ილოცა. ასევ დაჯდა და ქსოვდა, მერე ისევ დადგა ლოცვაზე... ეს იყო ანგელოზი, რომელიც მონაზონის სახით გამოეცხადა ანტონს, რათა გამოესწორებინა და გაეფრთხილებინა იგი. ამ დროს, როდესაც წმინდა მეუდაბნოე უყურებდა მას, უხორცო მფარველმა უთხრა: შენც ასე მოიქეცი და გადარჩები. ეს რომ გაიგო, წმინდა ანტონი სიხარულით და იმედით აივსო და ამის შემდეგ აღარასოდეს დაურღვევია ანგელოზური წესი.



შრომა და ლოცვა..... ლოცვა და შრომა....
ალბათ , ეს ის ღვაწლია, რომელიც ადამიანს აცხოვნებს smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 21 2010, 14:01

ერთი ღმერთშემოსილი და დაფარულთ-მცოდნეობის მადლს მიწევნილი ღირსი მამა ძმებთან ერთად ტაბლას უჯდა და ტრაპეზობდა, თან მდუმარედ ლოცულობდა. უეცრად ღვთის ხედვით ამაღლდა და იხილა, რომ ზოგი ძმათაგანი თაფლს იღებდა ტაბლიდან, ზოგი - პურს, ზოგი კი - უშვერს რასმე. განცვიფრდა ბერი. თავს ეკითხებოდა, ნეტავ რას ნიშნავს ეს ხილვა, წინ ხომ ყველას ერთიდაიგივე უწყვიაო. უეცრად თვალწინ უფლის ანგელოზი წარმოუდგა და აუწყა: „ღირსო მამაო, აი, რას ნიშნავს შენი ხილვა: ვინც ღვთის შიშითა და კრძალვით იხმევს პურს და გონებით ილოცავს, მათი ლოცვა, ვითარცა საკმეველი აღვალს უფლის წინაშე; ეს ის ძმები არიან, თაფლს რომ ჭამენ. პურის მჭამელნი ისინი არიან, ვინც მადლობას სწირავს ღმერთს იმ წყალობისთვის, საზრდელის სახით რომ მიენიჭათ, ხოლო ვინც დრტვინავს საზრდელის გამო, თვალბოროტია და ნაყროვანი, უშვერს რასმე ჭამსო“.

პოსტის ავტორი: natia oyreshidze თარიღი: May 24 2010, 13:41

ყველაფერი გვტის ნებაა.ყფლის ნების გარესჰე არაფერი ხდება.პირადად გამომიცდია.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 24 2010, 13:57

natia oyreshidze

ციტატა
ყველაფერი გვტის ნებაა.ყფლის ნების გარესჰე არაფერი ხდება


მე მაგაში არ გეთანხმებით და აი რატომ: ცნობილია, რომ ღმერთს უნდა, ყველა ადამიანის ცხონება, მაგრამ ყველა არ ირჩევს ცხონებისკენ მიმავალ გზას. ღმერთი ადამიანის არჩევანში არ ერევა და მისი სურვილის წინააღმდეგ არ აცხონებს ადამიანს.
ციტატა
პირადად გამომიცდია.

ხომ არ გაგვიზიარებდით თქვენს გამოცდილებას?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 30 2010, 15:20

ერთი მონაზონი, მეორისგან შეურაცხყოფილი, მივიდა აბბა სისოი თებაიდელთან და გაუმხილა, რომ სურვილი ჰქონდა შური ეძია მასზე, ვინც აწყენინა. აბბა სისოი შეეცადა უარი ეთქმევინებინა მისთვის ამ ბოროტ განზრახვაზე, მაგრამ ვერას გახდა და უთხრა მონაზონს:

- მოდი, ძმაო, უფლის მიმართ ერთად ვილოცოთ, - დადგა და ასეთი სიტყვებით დაიწყო ლოცვა: უფალო! ახლა უკვე შენს იმედზე აღარ ვართ, რადგან ჩვენ თვითონ ვზრუნავთ საკუთარ თავზე და შურსაც ვიძიებთ ჩვენს შეურაცხმყოფელზე.

მოისმინა დამცირებულმა მონაზონმა ეს სიტყვები და თვალცრემლიანი დაემხო ღირსი სისოის ფერხთით.

- მე ვაპატიებ ჩემს ძმას ყველაფერს, რაც კი ჩემს მიმართ ჩაუდენია.

მაშინ ბერმა უპასუხა:

- გჯეროდეს, ძმაო, რომ ვინც უსიტყვოდ დაითმენს ყოველგვარ დამცირებას, ოქროს გვირგვინსაც ადვილად მიიღებს ჩვენი უფლისაგან, ხოლო მრისხანე ადამიანი ფეხქვეშ თელავს ყოველგვარ სიკეთეს და თავს ეშმაკის მონად აქცევს.


პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 4 2010, 12:33

სადაც ორი და სამი შეიკრიბება ჩემი სახელით...

„მკაცრი რეჟიმის ბანაკში“, სადაც უსამართლოდ დაპატიმრებული მამა არსენი იხდიდა კომუნისტების მიერ დაკისრებულ სასჯელს, ერთი ახალგაზრდა მოიყვანეს, სახელად ალექსი, რომელსაც სისხლის სამართლის დამნაშავეებმა მაშინვე მოუძებნეს მიზეზი და ჩხუბში გამოიწვიეს. მამა არსენი, რომელიც ყველას წინაშე თავმდაბალი და მშვიდი ადამიანი იყო, ალექსის გამოესარჩლა და ჩხუბში ჩაერია. დამნაშავეს დანა ხელიდან გააგდებინა და ახალგაზრდა სიკვდილს გადაარჩინა. ალექსი და მამა არსენი მაშინვე დაასმინეს ბანაკის ზედამხედველთან, რომელმაც ისინი №1 საკანში ჩაყარა - „ორი დღით საჭმლისა და სასმელის გარეშე“.

საკანი №1 წარმოადგენდა რამდენიმე პატარა კამერას ერთი ვიწრო საწოლით, უფრო სწორედ, ორმოცსანტიმეტრიანი დაფით, იატაკი, კედლები, საწოლი - ყველაფერი რკინის ფირფიტებით იყო დაფარული. ქუჩაში ყინვა 30 გრადუსს აღწევდა. ტუსაღები მიხვდნენ, რომ განაჩენი სიკვდილის ტოლფასი იყო.

მამა არსენმა ალექსის მიმართა: „აი, ღმერთმა ისე მოაწყო, რომ ერთად ვიცხოვროთ. ცივა, ცივა, ალექსი, ირგვლივ გაყინული რკინაა“. „გავიყინებით, მამაო, - ამოიკვნესა ალექსიმ, - ჩემს გამო ორივე გავიყინებით, მოვკვდებით. უნდა ვიმოძრაოთ, ვიხტუნოთ და თანაც ორი დღე-ღამე. ძალა არ მაქვს. ფეხები გამიშეშდა. ისეთი სივიწროვეა, მოძრაობაც შეუძლებელია. მოვკვდებით, მამა არსენ, მოვკვდებით. ესენი ხომ ადამიანები არ არიან! ხომ მართალია? ადამიანებს ამის გაკეთება არ შეუძლიათ. უკეთესი იყო, დავეხვრიტეთ!“ მოძღვარი დუმდა. „რას გაჩუმდით, მამაო?“ - თითქმის ყვიროდა ალექსი. ამ დროს პასუხიც მოესმა: „ვლოცულობ, ალექსი! ჩვენ აქ მარტონი ვართ, ორი დღე და ღამე არავინ მოვა. ვილოცოთ. პირველად დაუშვა უფალმა რომ ბანაკში ხმამაღლა ვილოცო. ვილოცოთ და ყველაფერი ღმერთს მივანდოთ“. ალექსიმ დაინახა, რომ მღვდელი პირჯვარს იწერდა და რაღაცას წარმოთქვამდა. ალექსი იყინებოდა. მისთვის ყველაფერი სულერთი გახდა. და უეცრად გარკვევით გაიგონა მამა არსენის მიერ წარმოთქმული სიტყვები. მიხვდა - ეს ლოცვა იყო. ეკლესიაში ალექსი ერთხელ იყო ნამყოფი, ისიც ცნობისმოყვარეობის გამო. ბებიამ ოდესღაც მონათლა კიდეც. ოჯახი ურწმუნო იყო, ანუ უფრო სწორედ, აბსოლუტურად გულგრილი რელიგიური საკითხებისადმი. ალექსი - კომკავშირელი, სტუდენტი. რა რწმენა უნდა ჰქონოდა? რამდენიმე წამის შემდეგ ალექსის ყურს მკაფიოდ მისწვდა სიტყვები: „უფალო, ღმერთო! შეგვიწყალე, ჩვენ, ცოდვილნი. ყოვლადმოწყალეო ღმერთო ჩვენო, უფალო იესო ქრისტე, ჩვენი სიყვარულის გამო გარდამოხედ ზეცით და ხორცი შეისხი, რათა გეცხოვნებინე ჩვენ. შენი უსაზღვრო მოწყალების გამო გვიხსენ და შეგვიწყალე და განგვაშორე საშინელი სიკვდილი, რამეთუ გვწამს შენი, რომელი ხარ ღმერთი ჩვენი და შემოქმედი ჩვენი“... იღვრებოდა ლოცვა და ყოველ სიტყვაში, რომელსაც მამა არსენი წარმოთქვამდა, ღვთის მოწყალებისადმი უსაზღვრო სიყვარული, იმედი, სასოება და ურყევი რწმენა ჩანდა. ალექსიმ ყური დაუგდო ლოცვის სიტყვებს. თავიდან სიტყვების აზრი ბუნდოვნად აღწევდა მის გონებამდე, მაგრამ რაც მეტად იპყრობდა ყინვა, მით უფრო მკვეთრად იგებდა ლოცვის სიტყვების მნიშვნელობას. ლოცვა მის სულს სიმშვიდით იპყრობდა, გაყინული გულიდან შიშს აძევებდა და მის გვერდით მდგარ მოხუცთან - მამა არსენთან აკავშირებდა.

„უფალო ღმერთო ჩვენო, იესო ქრისტე! შენ წარმოთქვი შენი უწმიდესი ბაგეებით, როცა ორი და სამი ერთად ითხოვს რაიმეს, მიეცემათ მათ ჩემი ზეციერი მამის მიერ, ვინაიდან სადაც ორი და სამი შეიკრიბება ჩემი სახელით, მეც იქ ვარ მათ შორის“... ალექსიც იმეორებდა ლოცვის სიტყვებს, სიცივემ მთლიანად დაიპყრო. უეცრად დადგა ისეთი წუთები, როცა საკანი, ყინვა, სხეულის გაშეშება, ტკივილი, შიში გაქრა. მამა არსენის ხმა მთელ საკანს ავსებდა. „ვინ შეიძლება იყოს აქ? ჩვენს შორის, ვინ?“ გარშემო ყველაფერი შეცვლილიყო. ირგვლივ ნათელი გამეფებულიყო და მამა არსენი ბრწყინვალე თეთრ სამოსში შემოსილი, ხელაღპყრობილი, ხმამაღლა ლოცულობდა. მისი სამოსელი სწორედ ისეთი იყო, რომელიც ალექსიმ ეკლესიაში მღვლდემსახურზე ნახა.

აღარ იყო საკანი, იყო ეკლესია. მაგრამ როგორ მოხვდნენ ისინი აქ, და კიდევ ვინ იყო იქ, მათ გვერდით? გაოცებულმა ალექსიმ დაინახა, რომ მოძღვარს კიდევ ორი ბრწყნვალე სამოსში შემოსილი ადამიანი ეხმარებოდა.

ალექსი მამა არსენის გვერდით დადგა და ლოცვა დაიწყო. მამა არსენი თითქოს შეერწყა ლოცვას, მაგრამ ბიჭი მიხვდა, რომ მას ალექსიც არ ავიწყდებოდა, სულ მის გვერდით იყო და ლოცვაში ეხმარებოდა. ალექსის დაეუფლა შეგრძნება, რომ ღმერთი არსებობს, რომ ის ახლა მათ გვერდითაა, გრძნობდა, ხედავდა თავისი სულით ღმერთს, ეს ორნი კი მისი მსახურები იყვნენ, რომლებიც მამა არსენის დასახმარებლად გამოგზავნა.

მამა არსენმა ბოლოს უთხრა: „მოდი, ალექსი! დაწექი, შენ უკვე დაიღალე, მე ვილოცებ - შენ კი გაიგონებ“. ალექსი რკინის იატაკზე დაწვა, თვალები დახუჭა და ლოცვა განაგრძო. უეცრად საიდანღაც მივიდა დედა. მას უნდოდა ეთქვა: „დედა, შენ გესმის, როგორ ლოცულობს მამა არსენი? მე გავიგე, რომ ღმერთი არსებობს. მე მწამს მისი“. დედამ უპასუხა: „შვილო, როცა შენ დაგაპატიმრეს, მეც ვპოვე უფალი და სწორედ ამან მომცა ძალა სიცოცხლისა“. მამა არსენის ფეხებთან მწოლიარე ალექსი თავდავიწყებით უსმენდა ლოცვის მშვენიერ სიტყვებს. ახლა მამა არსენი უკვე აღარაფერს სთხოვდა უფალს, არამედ ადიდებდა მას და მადლობდა. რამდენი ხანი გაგრძელდა მამა არსენის ლოცვა არავინ იცის.

კარის ურდული გაჭრიალდა, გაისმა ხმები. ალექსიმ თვალი გაახილა. დამაბრმავებელი ნათელი თანდათანობით ქრებოდა და ბოლოს საკანი ისევ ბნელი, ცივი და მოღუშული გახდა. შემოვიდა ბანაკის ხელმძღვანელობა და ექიმი. საკანში იდგნენ მოხუცი და ახალგაზრდა. ორივეს მშვიდი სახის გამომეტყველება ჰქონდა, ტანსაცმელი სქელი თრთვილით იყო დაფარული. „ცოცხლები ხართ?“ - იკითხა გაოცებით ბანაკის უფროსმა, - როგორ გაძელით ორი დღე-ღამე?“ „ცოცხლები ვართ“, - უპასუხა მამა არსენმა. ისინი გაჩხრიკეს. გაოცებულმა ექიმმა დაფიქრებულმა ჩაილაპარაკა: „გასაოცარია! როგორ უნდა გადარჩენილიყვნენ! მართლაც, თბილები არიან!“ და ჰკითხა: „რითი თბებოდით?“ მამა არსენმა უპასუხა: „ღვთის რწმენითა და ლოცვით“.

თარგმნა ნათია თარაშვილმა
გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“, №19, 2005 წ

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 4 2010, 12:33

რაღაც მიგავიწყდათ ეს თემა. შემოიხედეთ რაააააააააა

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 4 2010, 12:50

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 4 2010, 13:33) *

რაღაც მიგავიწყდათ ეს თემა. შემოიხედეთ რაააააააააა


არა, არ დაგვივიწყებია, მაგრამ შენ აღარ გვანებივრებ პატერიკებით. smile.gif
რა დავაკომენტარო, ისედაც ყველაფერი გასაგებია , თუ რა დიდი ძალა აქვს გულწრფელად აღვლენილ ლოცვას. ”ითხოვეთ და მოგეცემათ, დააკაკუნეთ და გაგეღებათ”
და რა დიდი ძალა აქვს დედის მიერ აღვლენილ ლოცვას.
და რა დიდი ძალა აქვს, რომ უფალი შემოუშვა შენს გულში და შენი თავი მას მიანდო.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 4 2010, 14:43

კომენტარები გააკეთეთ ხოლმე რა დასკვნები გამოიტანეთ, თორემ ვფიქრობ, რომ აღარ გაინტერესებთ.

პოსტის ავტორი: la-maria თარიღი: Jun 4 2010, 14:53

კიდევ დადევი გთხოვ?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 6 2010, 19:24

ამ პატერიკში, თუ მას ყურადღებით წაიკითხავთ, ნახავთ განკითხვასაც და მხილებასაც. ბევრს ერთმანეთში ერევა ეს ორი ცნება. განგებ დავდე ეს პატერიკი, რომ ვიმსჯელოთ და გავარკვიოთ სად არის მხილება და სად განკითხვა. აბა თქვენ იცით. იაქიურეთ და დააფიქსირეთ თქვენი აზრი.



ეგვიპტეში, იმ ადგილის მახლობლად, სადაც ადრე წმიდა მამები მოღვაწეობდნენ, ცხოვრობდა ერთი ძმა, რომელიც ცოდვაში ჩავარდა და სენაკში ქალი მიიყვანა. ამ ამბის შესახებ ადგილობრივმა მოსახლეობამ შეიტყო და გადაწყვიტა ცოდვილი ძმის გაძევება. ღვთის განგებით, იქ აღმოჩნდა ეპისკოპოსი აბბა ამონი, რომელსაც სთხოვეს, მათთან ერთად წასულიყო ძმის გასაძევებლად. აბბა ამონი დათანხმდა.

როდესაც ძმამ დაინახა მასთან მიმავალი ხალხი, ქალი ქვევრში დამალა. ეპისკოპოსი სენაკში მისვლისთანავე მიხვდა ამას, მივიდა, დაჯდა ამ ქვევრზე და განკარგულება გასცა, ქალის ძებნა დაეწყოთ. გულმოდგინე ძებნის შემდეგ აბბა ამონს მოახსენეს, რომ ქალი არსად იყო. მაშინ აბბამ მათ უსაყვედურა:

- ხედავთ, რა ჩაიდინეთ? უდანაშაულო ძმა განიკითხეთ. დაბრუნდით სოფელში და აღარ განიკითხოთ სხვები!

მას შემდეგ, რაც სოფლელები წავიდნენ, აბბა ადგა და ძმას მოკრძალებით უსაყვედურა:

- ძმაო, იზრუნე შენი სულის გადარჩენაზე!

ასე იქცევიან სულიწმიდის მადლით მოსილები.

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 6 2010, 21:42

la-ma-ra
და ქვევრში რომ ქალი იყო რა მოუვიდა?

პოსტის ავტორი: Mesiis_maxvili თარიღი: Jun 6 2010, 23:28

biggrin.gif დათვრა.... laugh.gif

მომიტევეთ ცოტა ხუმრობისათვის.


la-ma-ra

მართლაც კარგი პატერიკია, ასეა ხანდახან ჩვენ რომ მხილება გვგონია, სინამდვილეში განკითხვაა. და კიდევ ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს, ჩვენ სიმშვიდესა და გაწონასწორებულებას. რისი კარგი მაგალითიც აბბა ამონმა აჩვენა.

.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 9 2010, 21:05

ერთხელ ღირსმა ეფრემმა მესოპოტამიაში, ქალაქ ედესაში წასვლა გადაწყვიტა და უფალს ასეთი თხოვნით მიმართა: „უფალო იესო ქრისტე! ღირს-მყავ, ვიხილო შენი ქალაქი, ხოლო შესასვლელთან ისეთი კაცი შემახვედრე, რომელიც ჩემი სულის სასარგებლოდ წმიდა წერილის შესახებ გამესაუბრება“.

როდესაც ქალაქს მიუახლოვდა, ჭიშკართან დედაკაცს შეხვდა. მისმა დანახვამ დაამწუხრა და გონებით უფალს მიეახლა: „უფალო, რად არ შეისმინე ჩემი ვედრება მონისა შენისა. როგორ გამესაუბრება იგი წიგნიერი სიბრძნის შესახებ?“

ქალი კი იდგა და შეჰყურებდა. წმიდა ეფრემმა ჰკითხა: „მითხარი, დედაკაცო, რისთვის დგახარ და კადნიერად შემომცქერი?“

მან უპასუხა: „მე იმიტომ გიყურებ, რომ დედაკაცი მამაკაცისგან შეიქმნა, ხოლო შენ მე კი ნუ მიყურებ, მიწას დახედე, რისგანაც თვითონ ხარ შექმნილი“.

ეს რომ გაიგონა, ეფრემმა ადიდა უფალი, რომელმაც დედაკაცს ასეთი გონიერება მიანიჭა და მიხვდა, რომ უფალმა შეისმინა მისი ლოცვა.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 10 2010, 00:16

მხილებასა და განკითხვას შორის დიდი განსხვავებაა. მხილებას საფუძვლად უდევს სიყვარული, განკითხვვას კი - სიძულვილი. მხილება როგორც წესი ხდება პირისპირ და არა საჯაროდ. თუ პირისპირ ამხილე და არ გისმინა, მაშინ რამდენიმე ადამიანის თანდასწრებით, მოძღვრის თანდასწრებით... და არა საჯაროდ და თანაც ამ პიროვნების (თუნდაც ნამდვილად დამნაშავის) დაუსწრებლად.

ციტატა
ხედავთ, რა ჩაიდინეთ? უდანაშაულო ძმა განიკითხეთ. დაბრუნდით სოფელში და აღარ განიკითხოთ სხვები!

როგორც ხედავთ აბბა ამონმა ჯერ ამხილა ის ხალხი, ვინც განიკითხავდა და მათგან დაფარა იმ ძმის დანაშაული, რომ კიდევ არ გაეგძელებინათ განკითხვა (შეიძლება მათ შორის ვინმე ფიქრობდა კიდეც "ვამხელო" ძმას ),
ციტატა
მას შემდეგ, რაც სოფლელები წავიდნენ, აბბა ადგა და ძმას მოკრძალებით უსაყვედურა:- ძმაო, იზრუნე შენი სულის გადარჩენაზე!

როგორც ხედავთ პირისპირ მოხდა ძმის მხილება და არა საჯაროდ. smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 10 2010, 00:35

ღვთის დიდებისათვის შეუფერებელი ლოცვა

ერთი ბერი, რომელიც ღვთის წინაშე ლოცულობდა და საკუთარი შრომით ირჩენდა თავს, სოფელში თავის ნამუშევრის გასაყიდად მივიდა. ღვთივსათნო მოსაგრე უკვე თავის სენაკში აპირებდა დაბრუნებას, როცა ღატაკებითა და მომლოცველებით გარშემორტყმული უცნობი შემოხვდა და იგი თავისთან მიიპატიჟა.

ბერს საკადრისი პატივი მიაგეს და გაისტუმრეს. იგი გამოეთხოვა მასპინძელს და მისი მასპინძლობით აღფრთოვანებული ცდილობდა, მისი ვინაობა შეეტყო. მან გაიგო, რომ ეს ადამიანი ქვისმთლელი იყო, სახელად ევლოგი. იგი მთელი დღის განმავლობაში მუშაობდა, როდესაც მოსაღამოვდებოდა და მთელი დღის საზღაურს მიიღებდა, სახლში მიჰყავდა ყველა ღატაკი, რომელიც გზაში შეხვდებოდა და მათ გამასპინძლებაში ხარჯავდა ყველაფერს, რასაც დღის განმავლობაში გამოიმუშავებდა. მაგიდიდან ჩამოცვენილ ნამცეცებსაც კი ძაღლებს უყრიდა. ამრიგად ცდილობდა ევლოგი ზეციური სასუფევლის დამკვიდრებას, კვებავდა რა ყველას, ადამიანიდან მწერებამდე.

გულკეთილი ბერი მისმა სათნოებებმა გააოცა; იგი დღედაღამ ევედრებოდა ღმერთს, რომ სხვების ბედნიერებისათვის ევლოგი გაემდიდრებინა. ლოცვასთან ერთად იგი ისე მარხულობდა, რომ ძლივსღა ედგა სული.

ბოლოს ღმერთმა შეისმინა მოსაგრის ლოცვა და მას ასეთი ხილვა მისცა: ბერს ჩაეძინა; უეცრად იგი ამაღლების ტაძარში აღმოჩნდა. მან დაინახა ერთი ღვთაებრივი ყრმა, რომელიც ქვაზე იჯდა. მის გვერდით ევლოგი იდგა. შემდეგ ყრმამ თქვა: „თუ შენ თავდებად დაუდგები, ვუბოძებთ ევლოგის სიმდიდრეს“. ბერი დაეთანხმა და მან დაინახა, რომ იქ მყოფთაგან ორმა ევლოგის უბეში ოქროს ჩაყრა დაუწყო. ამ დროს ბერს სიზმრიდან გამოეღვიძა და ჰმადლობდა ღმერთს, რომელმაც მისი ლოცვა შეისმინა.

ამასობაში ევლოგი თავისთვის ცხოვრობდა. ერთ დილას, როდესაც იგი სამუშაოზე გამოვიდა, ქვას სატეხი დაარტყა და იგრძნო, რომ იგი ცარიელი იყო. მეორედაც დაარტყა და სიცარიელე დაინახა. მესამედ დარტყმის შემდეგ ქვიდან ოქრო გადმოცვივდა. ევლოგი შეძრწუნდა, არ იცოდა, რა ექნა ამდენი ოქროსათვის, იმ დღეს მასთან ერთად არცერთ ღატაკს და, მათ შორის, არც თვითონ არაფერი უჭამია. მეორე დღეს მან ცხენი იყიდა და სახლში ისე გადმოზიდა ოქრო, თითქოს ქვას ეზიდებოდა. იმ საღამოს მან მარტომ ივახშმა.

დიდხანს აწვალებდა ევლოგის მშფოთვარე აზრები... ბოლოს გემი იქირავა და კონსტანტინეპოლში გაემგზავრა, სადაც დიდებულის ტიტული იყიდა; შეიძინა უზარმაზარი, ბრწყინვალე სახლი და დაიწყო უზრუნველად ცხოვრება, ყოველგვარი მომჭირნეობის გარეშე, ე. ი. ყოველდღიურად ეპატიჟებოდა თავისთან ცნობილ და მდიდარ ადამიანებს.

ბერმა, რომელმაც ღვთისაგან ევლოგისთვის ეს სიმდიდრე გამოითხოვა, ამის შესახებ არაფერი უწყოდა. ორი წლის შემდეგ მან ძილში კვლავ იხილა ბრწყინვალე ყრმა და გაიფიქრა: სად არის ევლოგი? სად დაიკარგა იგი? ვიღაც ავსახიანი ევლოგის ყრმის გამოსახულებიდან განდევნიდა... ბერს გამოეღვიძა, ამოიოხრა და თავისთვის ჩაილაპარაკა: „სული დავიღუპე!“ და იმ ადგილისაკენ გაეშურა, სადაც ადრე ევლოგი ცხოვრობდა. იგი დიდხანს ელოდა, როდის მოვიდოდა ღატაკთა გამომკვებავი და მათ თავის სახლში მიიწვედა, მაგრამ ამაოდ! ბოლოს მოთმინებადაკარგულმა ერთ მოხუც ქალს ჰკითხა: „არის აქ ვინმე, ვინც უცხოებს შეიფარებს?“ „არა, - უპასუხა მან ამოოხვრით, - აქ ცხოვრობდა ერთი ქვისმთლელი, რომელსაც ძალიან უყვარდა უცხოთა გამასპინძლება. იხილა რა მისი საქმეები, ღმერთმა მადლი გადმოავლინა მასზე და ახლა იგი დიდებულია კონსტანტინეპოლში...“ ამის გამგონე ბერმა თავისთვის ჩაილაპარაკა: „მე მკვლელობა ჩავიდინე!“ და დედაქალაქში წავიდა.

იქ მან შეიტყო, სად ცხოვრობდა ევლოგი, დაჯდა მისი სახლის კარებთან და მის გამოსვლას დაელოდა... ბოლოს გამოჩნდა ევლოგი ამაყი სახით, მედიდური სიარულით, უამრავი მონისა და ლაქიის თანხლებით. „შემიწყალე, - წამოიძახა ბერმა, - რაღაც მინდა გითხრა...“ მაგრამ ევლოგიმ ზედაც არ შეხედა მას, მონებმა კი ხელი ჰკრეს. საბრალო შუამდგომელმა გადაასწრო ევლოგის სხვა ქუჩაზე, კვლავ წინ დახვდა და დაუძახა, მაგრამ მას რამდენჯერმე უბიძგეს და იძულებული გახდა, გარიდებოდა. ასე იჯდა ბერი ოთხი კვირის განმავლობაში ევლოგის სახლის წინ წვიმასა და თოვლში, მაგრამ მასთან დალაპარაკება ვერ შეძლო.

ბოლოს ბერმა ევლოგის ცხონების იმედი გადაიწურა, მიწაზე დაემხო და უფალს შეევერდა, მისი შუამდგომლობა გაეუქმებინა. მაგრამ არაჩვეულებრივი გამოცხადებით ეუწყა, რომ უგუნური ლოცვა და შუამდგომლობა შენდობის ღირსი არ არის. საბრალო ბერმა არ იცოდა, რა ექნა. იგი გემზე დაჯდა ალექსანდრიაში გასამგზავრებლად. სწორედ ამ დროს იგი ისეთ მცირედმორწმუნეობასა და სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა, რომ მკვდარს დაემსგავსა. ასეთ მდგომარეობაში მყოფს ჩაეძინა და მრავალი მტანჯველი სიზმრისეული ჩვენების შემდეგ მოესმა ხმა: „წადი შენს სენაკში! მე დავუბრუნებ ევლოგის ძველ მდგომარეობას; მაგრამ შენ, უძლურო ადამიანო, ნუ იტვირთებ ღვთის წინაშე მისი დიდებისათვის შეუფერებელ ლოცვას“.

სამი თვის შემდეგ ბერმა შეიტყო, რომ მეფე იუსტინე გარდაიცვალა. მისმა მემკვიდრემ მამასთან წარმატებაში მყოფი დიდებულების დევნა დაიწყო; ორი მათგანი მოაკვდინა, ევლოგი კი გაიქცა. საბოლოოდ მეფემ უდიდესი ჯილდო აღუთქვა იმას, ვინც მის თავს მიუტანდა.

ბერი კვლავ გაემართა იმ ადგილისაკენ, სადაც ადრე ევლოგი ცხოვრობდა. მაგრამ როგორ გაიხარა მან, როდესაც მზის ჩასვლისას დაინახა იგი სამუშაოდან მომავალი და ღატაკებით გარშემორტყმული! ბერს სურდა, მის შესახვედრად გაქცეულიყო, მაგრამ ევლოგიმ დაასწრო, ხელზე ემთხვია და ვახშამზე მიიწვია.

ბერმა და ევლოგიმ ისაუბრეს და ქვისმთლელმა უამბო მას, როგორ დაბრუნდა თავის სამშობლოში. როგორ გამოიქცა ყველა მცხოვრები მის სანახავად და დიდებულის ტიტულის მისალოცად. მაგრამ ევლოგის ეშინოდა, რომ მისი ადგილსამყოფელი გამჟღავნდებოდა და თქვა, რომ იერუსალიმში მაცხოვრის საფლავის თაყვანსაცემად იყო. „მე ხელმეორედ ავიღე ჩემი იარაღები, - განაგრძო თხრობა ევლოგიმ, - და სწორედ იმ ქვისაკენ გავეშურე, სადაც ოქრო ვიპოვნე; ვფიქრობდი, რომ კვლავ მივაგნებდი სიმდიდრეს, მაგრამ რამდენიც არ ვაკაკუნე ქვაზე, ვერაფერი ვიპოვნე. ბოლოს თავი დავაღწიე ამ ცდუნებას და მადლობა ღმერთს, დიდებულის ხარისხი დავივიწყე“.

უფალს ევედრე იმისათვის, რომ შენი შეცოდებები მოგიტევოს, იმისათვის, რომ დაგიფაროს დანაშაულის ჩადენისაგან; მაგრამ ლოცვაში ნუ ითხოვ სიმდიდრეს, ძალაუფლებასა და მის მსგავსს. უფალმა უკეთ იცის, რა არის ადამიანისათვის სასარგებლო და რა - საზიანო. იგი გვიბოძებს ყველაფერს, რაც ადამიანს სჭირდება. ევლოგი საუკეთესო მაგალითია იმისა, რაოდენ დამღუპველია ზოგჯერ ღატაკის გამდიდრება.

გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 10 2010, 01:00

სულხან-საბასაც აქვს მსგავსი იგავ არაკი.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 13 2010, 20:32

ერთ მეგვიპტელ მეუდაბნოეს ეშმაკი დაპირდა, რომ აღარ შეაწუხებდა, თუკი იგი სამიდან ერთ-ერთ ცოდვას მაინც ჩაიდენდა. არჩევანი ასეთი იყო: მკვლელობა, მრუშობა და სიმთვრალე. „ჩაიდინე რომელიმე ცოდვა: ან კაცი მოკალი, ან იმრუშე, ან დათვერი და ამის შემდეგ სიმშვიდეში იცხოვრე. აღარ შეგაწუხებ“.

მეუდაბნოემ იფიქრა: კაცი მოვკლა? - მეშინია, რადგან ეს თავისთავად დიდი ცოდვაა, რომელიც საღმრთო სამართლითაც სიკვდილით ისჯება და სამოქალაქოთიც. ვიმრუშო? სირცხვილია, სხეულის სისუფთავე რომ დავღუპო და შეურაცხვყო ჯერ უცნობი სიბილწით. დათრობა კი თითქოს არ უნდა იყოს დიდი ცოდვა, რადგან მთვრალი გამოიძინებს და გამოფხიზლდება. დავთვრები, რომ ეშმაკმა აღარ შემაწუხოს და შემდეგ მშვიდად ვიცხოვრებ უდაბნოში.

და აი, წაიღო თავისი ხელსაქმე ქალაქში, გაყიდა და შევიდა დუქანში. დათვრა იქ. ეშმაკის მანქანებით მთვრალს ერთ ურცხვ მეძავთან მოუხდა ლაპარაკი, მოიხიბლა და დაეცა მასთან, ცოდვის ჩადენისას ქმარმა მოუსწრო მათ და ცოლის შეურაცხმყოფელს ცემა დაუწყო, მან კი ცემითვე უპასუხა, მოერია და მოკლა.

ასე რომ, იმ განდეგილმა დაიწყო სიმთვრალით და მერე კი იმრუშა და ბოლოს მოკლა კიდეც. სიფხიზლეში მას ამ ცოდვების ეშინოდა და ერიდებოდა, მთვრალმა კი ჩაიდინა და თავისი მრავალწლოვანი ღვაწლი დაღუპა. მხოლოდ ჭეშმარიტი სინანულით შეძლო მან კვლავ მოეპოვებინა დაკარგული, რადგან ღმრთის გულმოწყალებით სინანულით მოქცეულ ადამიანს უბრუნდება ცოდვის გამო დაკარგული ადრინდელი დამსახურება.

აი, როგორ უბიძგებს სიმთვრალე ცოდვებისაკენ და სათნოებების დაღუპვის გამო ხსნას აკარგვინებს ადამიანს. „ლოთობა, თუკი რამეს ნახავს ადამიანში - ქალწულებას, სირცხვილს, გონებას, სიმშვიდეს, მორჩილებას - ყველაფერს კანონის დარღვევის უფსკრულში მოაქცევს“. განა არ დაკარგავს ხსნას და ზეციურ სამკვიდრებელს ადამიანი, რომელსაც ლოთობა ყველა სათნოებას ჩამოაშორებს? ჭეშმარიტებას ამბობს მოციქული: „... მემთვრალეთა... სასუფეველი ღმრთისაჲ ვერ დაიმკვიდრონ“ (1 კორ. 6, 10).



პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Jun 13 2010, 20:47

სიყუარულმან დაფარის სიმრავლე ცოდვათაჲ


* * *

ერთმა სირიელმა მეუდაბნოემ ღირს მაკარის ყურძნის მტევანი მიართვა.
მაკარი ქრისტიანული სიყვარულის სულით ცხოვრობდა და ყურძენი ავადმყოფ ძმას მიუტანა, რომელსაც ძალიან გაუხარდა წმიდა მამისაგან სიყვარულის ასეთი გამოხატულება და ღმერთს მადლობა შესწირა. მაგრამ იგი თვითონაც მოყვასის სიკეთეზე ზრუნავდა და ყურძენი სხვა ძმას მისცა, რომელიც იმასვე ფიქრობდა და, ამრიგად, ყურძენი მეოთხე ძმასთან აღმოჩნდა. ასეთი სახით ყურძნის მტევანმა მთელი მონასტერი მოიარა და ხელიდან ხელში გადასული კვლავ ღირს მაკარისთან მოხვდა. ღირს მამას სული სიხარულით აევსო ძმების მიერ ერთმანეთისადმი ასეთი სიყვარულის გამოვლინების გამო.

* * *

მამა კასიანე ჰყვებოდა: მე და წმ. გერმანე ეგვიპტეში ერთ ბერს ვესტუმრეთ. როდესაც მან დიდი სიყვარულით მიგვიღო, ვკითხეთ: რატომაა, რომ უცხოტომელი ძმების სტუმრობისას თქვენ არღვევთ მარხვის წესს, რომელიც ასე მკაცრადაა დაცული ჩვენთან - პალესტინაში. ბერმა გვიპასუხა: მარხვა მუდამჟამს ჩემთანაა, თქვენთან მუდმივად ყოფნა კი შეუძლებელია. თუმცა მარხვა საჭირო და აუცილებელია, ის მაინც პირად ნებაზეა დამოკიდებული, ხოლო სიყვარულის საქმის აღსრულებას საღმრთო სჯული გარდაუვალად მოითხოვს. როდესაც თქვენი სახით იესო ქრისტეს ვიღებ, მოვალე ვარ, რომ მთელი გულმოდგინებით ვიქცეოდე. ხოლო მარხვის დარღვეულ წესს, როდესაც გაგისტუმრებთ, მერე გამოვისყიდით, რადგან „განა შეიძლება წუხდნენ მექორწილენი, ვიდრე მათთანაა სიძე? მოვა დრო, როცა სიძე აღარ ეყოლებათ, და მაშინ იმარხულებენ“ (მათ. 9, 15).

* * *

ორი სულიერი ძმა მონასტრიდან ხელსაქმის გასაყიდად წავიდა. როცა ისინი დროებით დაშორდნენ ერთმანეთს, ერთი მათგანი ეშმაკის ბოროტი ძალისხმევით სიძვით დაეცა. როცა კვლავ შეხვდნენ ერთმანეთს და უმცროსმა სენაკში დაბრუნება შესთავაზა, მან უპასუხა, რომ აღარ წავიდოდა იქ. ძმამ მიზეზი ჰკითხა: რაზედაც პასუხად მიიღო, როცა შენ დაგშორდი, სიძვით დავეცი და ამიტომ აღარ მინდა წამოსვლაო.
მეორე ძმამ ნამდვილი ქრისტეანული სიყვარული გამოამჟღავნა. მან მოინდომა ძმის უკანვე მობრუნება ჭეშმარიტებისაკენ და უთხრა, როცა შენგან წავედი, მეც იგივე შემემთხვა. ახლა კი მოდი, ორივენი უკან დავბრუნდეთ და სინანულით შევევედროთ უფალს შეგვინდოს. მწამს მისი კაცთმოყვარებისა, „რომელმან აღიხუნა ყოვლისა სოფლისა ცოდუანი“ იგი მზად არის მონანული შეიწყნაროს და ცოდვებს მოგვიტევებსო.
ასე მოიყვანა ის ძმაც სინანულში და დაბრუნდნენ თავიანთ მონასტერში. აღუარეს მოძღვარს, რაც შეემთხვათ და სინანულის კანონი მიიღეს. ერთი ძმა მეორის შეცოდების გამო ნანობდა, თითქოს თავად შეეცოდა და მხურვალედ ევედრებოდა ღმერთს მისთვის მიტევებას. ასე დასდო თავისი სული ძმის სიყვარულისთვის. მალე ორთავეს აუსრულდა ვედრება და მიიღეს: ერთმა ცოდვათა შენდობა, მეორემ კი - გვირგვინი ღმრთისმიერი სიყვარულისთვის.

პოსტის ავტორი: ლევანი თარიღი: Jun 14 2010, 10:34

ციტატა
მამა კასიანე ჰყვებოდა: მე და წმ. გერმანე ეგვიპტეში ერთ ბერს ვესტუმრეთ. როდესაც მან დიდი სიყვარულით მიგვიღო, ვკითხეთ: რატომაა, რომ უცხოტომელი ძმების სტუმრობისას თქვენ არღვევთ მარხვის წესს, რომელიც ასე მკაცრადაა დაცული ჩვენთან - პალესტინაში. ბერმა გვიპასუხა: მარხვა მუდამჟამს ჩემთანაა, თქვენთან მუდმივად ყოფნა კი შეუძლებელია. თუმცა მარხვა საჭირო და აუცილებელია, ის მაინც პირად ნებაზეა დამოკიდებული, ხოლო სიყვარულის საქმის აღსრულებას საღმრთო სჯული გარდაუვალად მოითხოვს. როდესაც თქვენი სახით იესო ქრისტეს ვიღებ, მოვალე ვარ, რომ მთელი გულმოდგინებით ვიქცეოდე. ხოლო მარხვის დარღვეულ წესს, როდესაც გაგისტუმრებთ, მერე გამოვისყიდით, რადგან „განა შეიძლება წუხდნენ მექორწილენი, ვიდრე მათთანაა სიძე? მოვა დრო, როცა სიძე აღარ ეყოლებათ, და მაშინ იმარხულებენ“ (მათ. 9, 15).

smile.gif

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Jun 14 2010, 11:10

ლევანი
მეც განასაკუთრებით მომეწონა ეს პატერიკი, სადაც სიყვარული უპირატესად წარმოჩინდება. smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 15 2010, 11:16

http://faith.ge/index.php?newsid=336

დიდი სათნოების მქონე, ღმრთის შთაგონებით მოღვაწე ერთი ასკეტი მამა მონასტერში მივიდა, მაგრამ ცარიელი სენაკი ვერ იპოვა. მაშინ სხვა მონაზონმა, რომელსაც ზედმეტი სენაკი ჰქონდა, შესთავაზა, რომ უკეთესის პოვნამდე იქ გაჩერებულიყო. წმინდა ბერი დაემორჩილა და იქ დაბინავდა. ამ ბერს მადლიანი სიტყვა ჰქონდა და დაუზარელი იყო. ამიტომ ხშირად აკითხავდნენ ხოლმე სულიერად სასარგებლო სწავლების მისაღებად და მოსაკითხსაც ხშირად მიართმევდნენ ხოლმე.

ამის შემყურე სენაკის პატრონმა დრტვინვა და საყვედურები დაიწყო, ამდენი ხანია აქ ვარ, ვმარხულობ და ვიღწვი, და არავინ მოდის ჩემთან, ამ ახალ მოსულს კი მეტ პატივს სცემენო. იგი ეშმაკეული შურით აღივსო და თავის მოწაფეს დაავალა, წადი და იმ ბერს უთხარი, დატოვოს ჩემი სენაკი, რადგან თავადაც მჭირდებაო. მივიდა მოწაფე წმინდა ბერთან, თაყვანი სცა და უთხრა, პატიოსანო მამაო, ჩემი მოძღვარი თქვენს ამბავს კითხულობს, ხომ კარგად ბრძანდებითო. ბერმა მიუგო, ღმერთმა ადიდოს შენი მოძღვარი, გადაეცი, რომ ცოტა შეუძლოდ ვარ და სთხოვე, ჩემთვის ილოცოსო. წავიდა მოწაფე და თავის მოძღვარს უთხრა, ბერს შენი დანაბარები გადავეცი და მიპასუხა, სხვა სენაკს მოვძებნი და გადავალო.

ორი დღის შემდეგ კვლავ დაავალა მონაზონმა მოწაფეს, წადი და უთხარი, თუ საჩქაროდ არ გადავა, მივალ და ჩემი კვერთხით, ძალით გამოვაგდებო. წავიდა ისევ ის გონიერი ძმა და უთხრა, ჩემმა მოძღვარმა შენი ავადმყოფობის ამბავი რომ გაიგო, ძალიან შეწუხდა და გამომგზავნა შენს სანახავად, ღმრთივ სულიერო მამაო, ხომ უკეთ ბრძანდებითო. მან უპასუხა, გადაეცი შენს მოძღვარს, რომ კურთხეულ არს ღმერთი და კურთხეულ არს სული შენი ყოვლად პატიოსანი მოძღვრისა. მისი წმინდა ლოცვით მე უკვე უკეთესად ვარო. წავიდა ძმა და მოძღვარს უთხრა, ბერმა შემოგითვალა კვირამდე მაცალოს, და შემდეგ ღმრთის ნებით გადავალო. კვირაც რომ დადგა და არ წავიდა, სენაკის პატრონმა აიღო კვერთხი და წავიდა, რომ ცემით გამოეგდო იქედან. მოწაფემ უთხრა, მამაო, ცოტა შეიცადე, ჯერ მე მივალ, თორემ ვაითუ ვინმე იყოს მასთან სენაკში და დაბრკოლდესო. სწრაფად მივიდა მოწაფე წმინდა ბერთან და უთხრა, ჩემი მოძღვარი მოდის შენთან, ღმერთშემოსილო მამაო, რომ თავის სენაკში გიწვიოს და პატივი გცესო. ეს რომ ბერმა გაიგო, სწრაფად გამოვიდა მის მისაგებებლად, შორიდანვე თაყვანი სცა და უთხრა, ყოვლად სანატრელო მამაო, შენ ნუ შეწუხდები ჩემნაირ უღირსთან მოსვლით, მე თითონ მოგეახლებიო.

ღმერთმა მოწაფის ასეთი მშვიდობისმყოფელობა და ბერის სიმდაბლე რომ იხილა, შეიწირა. შურის ეშმაკი განაშორა სენაკის პატრონ მონაზონს. ისიც სინანულში მოვიდა, კვერთხი გადააგდო, თაყვანი სცა და ეამბორა წმინდა ბერს. ამბორების და მოკითხვის შემდეგ კი წაიყვანა თავის სენაკში. ბერი სულიერად და წრფელი გულით ესაუბრებოდა, თითქოს არაფერი შეეთვალა მისთვის. მონაზონმა მოწაფეს ჰკითხა, შვილო, ნუთუ შენ მას ჩემს დანაბარებს არაფერს ეუბნებოდიო. არაფერსო, - უპასუხა მოწაფემ. გაიხარა ბერმა და მიხვდა, რომ ყოველივეს ეშმაკისეული შურით აკეთებდა, დაემხო თავისი მოწაფის წინაშე და უთხრა, ამიერიდან შენ ხარ ჩემი მოძღვარი და მე კი - მოწაფე. შენ ისეთი საოცარი სიბრძნე გამოიჩინე, რომ შენი ძალისხმევით ორივე ჩვენთაგანის სული იხსენი. ამით აღასრულე უფლის მცნება, „ნეტარ იყვნენ მშვიდობის მყოფელნი, რამეთუ იგინი ძედ ღვთისად იწოდნენ“ (მთ. 5.9). ამ მოწაფის სიბრძნის ხელოვნება ვინც მოისმინა, განცვიფრებული დარჩა. მისი საქციელი მკვდრების გაცოცხლების სასწაულზე უფრო დიდად ჩათვალეს, რადგან ხორციელად აღმდგარი მკვდარი შემდეგ ისევ კვდება, ამგვარად სულიერად აღმდგარი კი აღარ დაეცემა. დაეცემა მხოლოდ შურის ეშმაკი ქრისტეს ძალით, რომლისაც არს დიდება უკუნითი უკუნისამდე.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 15 2010, 11:57

ციტატა(lingvo @ Jun 14 2010, 11:10) *

ლევანი
მეც განასაკუთრებით მომეწონა ეს პატერიკი, სადაც სიყვარული უპირატესად წარმოჩინდება. smile.gif


მე პირველი და ბოლო, მესამე ძალიან მომეწონა. ღმერთმა ამრავლოს ასეთი ხალხი. თბილი, ერთმანეთზე მზრუნველი ნამდვილი ქრისტესმიერი სიყვარულით. ამის დეფიციტი ნამდვილად არსებობს დღევანდელ რეალობაში.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 15 2010, 12:19

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 13 2010, 20:32) *

ერთ მეგვიპტელ მეუდაბნოეს ეშმაკი დაპირდა, რომ აღარ შეაწუხებდა, თუკი იგი სამიდან ერთ-ერთ ცოდვას მაინც ჩაიდენდა. არჩევანი ასეთი იყო: მკვლელობა, მრუშობა და სიმთვრალე. „ჩაიდინე რომელიმე ცოდვა: ან კაცი მოკალი, ან იმრუშე, ან დათვერი და ამის შემდეგ სიმშვიდეში იცხოვრე. აღარ შეგაწუხებ“.


ეშმაკთან, რომ გარიგებას დადებ აბა კარგი რა დაგემართება. sad.gif
ერთ ცოდვას კი მეორე მოსდევს, მეორეს მესამე და ასე უსასრულოდ, თუ ძირშივე არ გამოუცხადე ბრძოლა რაც არ უნდა უმნიშვნელოდ გეჩვენებოდეს....



la-ma-ra
ციტატა
ამ მოწაფის სიბრძნის ხელოვნება ვინც მოისმინა, განცვიფრებული დარჩა.

მეც განცვიფრებული ვარ, მაგრამ ამდენის უფლებას ალბათ ვერასოდეს მივცემდი ჩემს თავს.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 15 2010, 12:42

animani

ციტატა
მეც განცვიფრებული ვარ, მაგრამ ამდენის უფლებას ალბათ ვერასოდეს მივცემდი ჩემს თავს.

არც მე მაქვს ამდენი სიბრძნე.ვერც მე მოვიქცეოდი ასე. დიდი ბრძოლა მექნებოდა საკუთარ თავთან, მოძღვრის მორჩილება ხომ გვმართებს, თანაც ვხედავ, რომ მოძღვარი ცდება, ალბათ ვეცდებოდი მოძღვრის დარწმუნებას, რომ არ გაეგდო ის წმინდა ბერი და თუ ვერაფერს გავაწყობდი მერე იმ ბერს დავემოწაფებოდი.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 16 2010, 23:44

ერთი ბერი არ გამოირჩეოდა არც მარხვით, არც ლოცვით და არც რომელიმე სხვა სათნოებით, არამედ სრულიად უდები ცხოვრებით ცხოვრობდა. დადგა ამ სოფლიდან მისი გასვლის დრო. მონასტრის ძმები გაკვირდნენ, როდესაც იხილეს, რომ ეს უდარდელი ბერი არათუ განიცდიდა აღსასრულის მოახლოებას, არამედ მშვიდად ეგებებოდა მარადიულ ცხოვრებას და ადიდებდა ღმერთს.

- რატომ ხარ ასეთი გულმხიარული, შენ ხომ უფლის საშინელ სამსჯავროზე უნდა წარსდგე? - ეკითხებოდნენ ისინი. - ჩვენ ვიცით შენი ცხოვრება და არ გვესმის შენი ასეთი გულგრილობა. განმტკიცდი ქრისტეს მადლით და ჩვენც გვიამბე, რათა ვადიდოთ უფალი და მისი კაცთმოყვარება.

მაშინ მომაკვდავმა თავი წამოსწია სარეცელიდან და უთხრა მათ:

- ძმანო და მამანო, მართალია, მე უზრუნველად ვცხოვრობდი, მაგრამ ახლა, როცა მთელი ჩემი ცხოვრება უფლის ანგელოზებმა წიგნივით წინ გადამიშალეს, მე გულწრფელად ვაღიარე ცოდვები და ველოდი საშინელ სასჯელს, მაგრამ ანგელოზებმა მითხრეს: „მიუხედავად შენი უდებებისა, შენ არასოდეს განიკითხავდი ადამიანებს და ყველას მიმართ მიმტევებელი იყავი!“ ამ სიტყვების შემდეგ მათ დახიეს ჩემი ცოდვების ხელწერილი. აი, ეს არის ჩემი სიხარულის მიზეზი.

დაასრულა ამის თქმა და მშვიდობით მიცვალა უფლის მიმართ.


ერთხელ ღირსმა ეფრემმა მესოპოტამიაში, ქალაქ ედესაში წასვლა გადაწყვიტა და უფალს ასეთი თხოვნით მიმართა: „უფალო იესო ქრისტე! ღირს-მყავ, ვიხილო შენი ქალაქი, ხოლო შესასვლელთან ისეთი კაცი შემახვედრე, რომელიც ჩემი სულის სასარგებლოდ წმიდა წერილის შესახებ გამესაუბრება“.

როდესაც ქალაქს მიუახლოვდა, ჭიშკართან დედაკაცს შეხვდა. მისმა დანახვამ დაამწუხრა და გონებით უფალს მიეახლა: „უფალო, რად არ შეისმინე ჩემი ვედრება მონისა შენისა. როგორ გამესაუბრება იგი წიგნიერი სიბრძნის შესახებ?“

ქალი კი იდგა და შეჰყურებდა. წმიდა ეფრემმა ჰკითხა: „მითხარი, დედაკაცო, რისთვის დგახარ და კადნიერად შემომცქერი?“

მან უპასუხა: „მე იმიტომ გიყურებ, რომ დედაკაცი მამაკაცისგან შეიქმნა, ხოლო შენ მე კი ნუ მიყურებ, მიწას დახედე, რისგანაც თვითონ ხარ შექმნილი“.

ეს რომ გაიგონა, ეფრემმა ადიდა უფალი, რომელმაც დედაკაცს ასეთი გონიერება მიანიჭა და მიხვდა, რომ უფალმა შეისმინა მისი ლოცვა.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 17 2010, 09:18

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 17 2010, 00:44) *

„მიუხედავად შენი უდებებისა, შენ არასოდეს განიკითხავდი ადამიანებს და ყველას მიმართ მიმტევებელი იყავი!“ ამ სიტყვების შემდეგ მათ დახიეს ჩემი ცოდვების ხელწერილი. აი, ეს არის ჩემი სიხარულის მიზეზი.

სრულიად ნათელია ორი რამ:

” რადგანაც მსჯავრი უწყალო იქნება მისთვის, ვისთვისაც უცხო იყო გულმოწყალება; მოწყალება მსჯავრზე უმძლავრესია.”

” სხვისი განმკითხველი, თვითონაც განიკითხება.”

la-ma-ra

ციტატა
მისმა დანახვამ დაამწუხრა და გონებით უფალს მიეახლა: „უფალო, რად არ შეისმინე ჩემი ვედრება მონისა შენისა. როგორ გამესაუბრება იგი წიგნიერი სიბრძნის შესახებ?“

როგორც ჩანს უფალმა ღირსს ეფრემს დაანახვა, რომ ყველა ადამიანი შექმნილია ხატად და მსგავსად უფლისა.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 18 2010, 19:43

პირველ პატერიკში ნათქვამია, რომ ის ბერი არავის განიკითხავდა და თანაც მიმტევებელი იყო.
ამიტომაც მას მიეტევა თავისი ცოდვები. გავიხსენოთ რა არის ნათქვამი საუფლო ლოცვაში მამაო ჩვენო... "და მომიტევენ ჩუენ თანანადებნი ჩუენნი, ვითარცა ჩუენ მიუტევებთ თანამდებთა მათ ჩუენთა"
ასევე ცნობილია ჩვენთვის სიტყვები: არ განიკითხო და არ განიკითხები.

რაც შეეხება მეორე პატერიკს, მე ასეთი დასკვნა გამოვიტანე:
გარეგნობის მიხედვით არ უნდა ვიმსჯელოთ ადამიანზე, შეიძლება ზოგიერთი გონიერი ადამიანი, მხოლოდ იმიტომ, რომ განსხვავებულად გამიყურება სულელად ჩათვალო. მე ეს დასკვნა გამოვიტანე ამ პატერიკიდან. არ შეიძლება ადამიანს რაღაც "იარლიყი" მიაკერო მითუფრო თუ პირველად ხედავ.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 18 2010, 19:55

ისააკ ბერმა საკუთარ თავზე შემდეგი მოგვითხრო:

- მოხდა ისე, რომ მე დავემდურე ერთ ჩემს ძმას და განვრისხდი მასზე. ერთხელ, ჩემს კელიაში მუშაობისას, უეცრად ისე გავღიზიანდი, რომ საქმეს გული ვეღარ დავუდე და მთელი დღე უქმად გავატარე. და აი, ვხედავ, შემოდის კელიაში ახალგაზრდა ყმაწვილი, მას არ უთქვამს ლოცვა, როგორც ბერების წესია, და მითხრა:

- ვხედავ, რომ შენ განაწყენებული ხარ, მენდე და მე განგკურნავ.

მე მას ვუპასუხე:

- განმეშორე, რადგან შენ ღვთისაგან არა ხარ და აღარასოდეს მოხვიდე აქ.

მაშინ ყმაწვილმა მიპასუხა:

- მეცოდები, საკუთარ თავს ვნებ, რადგან შენ უკვე ჩემი ხარ.

მე ვუთხარი:

- შენი კი არა, მე უფლისა ვარ, შენ კი ეშმა ხარ.

მაგრამ ყმაწვილმა მომიგო:

- ყოველი ღვარძლიანი და მრისხანე ადამიანი ჩვენ გვეკუთვნის, შენ კი უკვე სამი კვირაა, რაც განრისხებული ხარ შენს ძმაზე. ყოველი ღვარძლიანი ადამიანი თანამდებია გეჰენიისა, ხოლო შენ, რახან გულში ბოროტი გიდევს შენი ძმისათვის, სწორედ ამიტომ ხარ ჩემი და მხოლოდ ჩემი, რადგან მე დადგინებული ვარ მრისხანეთათვის.

ამ ამბის შემდეგ სასწრაფოდ გავიქეცი ჩემს ძმასთან და შენდობა ვთხოვე, ხოლო როცა კვლავ დავბრუნდი კელიაში, ჩემი ხელსაქმე დამწვარი დამხვდა. ასევ დამწვარი დამხვდა ფარდაგი, რომელზედაც მუხლს ვიდრეკდი ლოცვისას.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 19 2010, 12:52

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 18 2010, 19:55) *

ყოველი ღვარძლიანი და მრისხანე ადამიანი ჩვენ გვეკუთვნის, შენ კი უკვე სამი კვირაა, რაც განრისხებული ხარ შენს ძმაზე. ყოველი ღვარძლიანი ადამიანი თანამდებია გეჰენიისა, ხოლო შენ, რახან გულში ბოროტი გიდევს შენი ძმისათვის, სწორედ ამიტომ ხარ ჩემი და მხოლოდ ჩემი, რადგან მე დადგინებული ვარ მრისხანეთათვის.


"მე კი გეუბნებით თქვენ: ვინც უმიზეზოდ ურისხდება თავის ძმას, სამართალში უნდა მიეცეს; ხოლო ვინც ეტყვის თავის ძმას: რაკა, სინედრიონს უნდა წარუდგეს; და ვინც ეტყვის თავის ძმას: შლეგო, ცეცხლის გეენაში ჩავარდეს."

სიბრაზე, გულისწყრომა, მრისხანება, ღვარძლი თვითონ იმ პიროვნებას ანადგურებს ვისაც ეუფლება, გულს უღრნის და აავადებს. ამიტომ არის ალბათ ცოდვა, რომ ადამიანი თავის ჯანმრთელობას არ უფრთხილდება, ხოლო ყველა ცოდვა კი დასჯის თანამდებია.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 21 2010, 15:28


კეთილგონიერი ცოლი

კუნძულ სამოსზე რომ ვიყავით, ბატონ პავლე კანდიდატის ღმრთისმოყვარე დედამ მოგვითხრო:

„ქალაქ ნიზიბიაში ერთი ქრისტიანი ქალი ცხოვრობდა. ქმარი წარმართი ჰყავდა. ცოლ-ქმარს ჰქონდა ორმოცდაათი მილიარიზი. ერთხელ ქმარმა უთხრა ცოლს:

- გავასესხოთ ეს ფული ვახშით, რომ რაღაც სარგებელი მაინც ვნახოთ, თორემ ასე, წვრილმანებში ვხარჯავთ, სულ შემოგველევა.

- თუ ვახშით გინდა ფული გაასესხო და სარგებელი მიიღო, მაშინ წადი და ქრისტიანების ღმერთს მიეცი ეს ფული, - უპასუხა ცოლმა.

- სად ვიპოვო ქრისტიანების ღმერთი?

- მე გაჩვენებ. და იცოდე, რომ ეს ფული არ დაგეკარგება, ის პროცენტებით დაგიბრუნებს ვალს და კაპიტალსაც გაგიორმაგებს.

- წავიდეთ... მაჩვენე... მივცეთ ფული! - შესძახა ქმარმა.

ცოლმა ის ეკლესიაში წაიყვანა. ნიზიბიის ეკლესიას ხუთი დიდი კარი ჰქონდა. სტოვაში რომ შევიდნენ, ქალმა ქმარს მათხოვრებზე მიუთითა და უთხრა:

- აი, ამათ მიეცი და ქრისტიანების ღმერთი მიიღებს შენგან, ესენი ყველანი იმისნი არიან.

ქმარმა სიხარულით დაარიგა თავისი ორმოცდაათი მილიარიზი და სახლში დაბრუნდა. გავიდა სამი თვე და ცოლ-ქმარს ძალიან გაუჭირდა.

- დაო, - უთხრა ქმარმა ცოლს, - როგორც ვხედავ, ქრისტიანების ღმერთი არაფერს გვიბრუნებს, ჩვენ კი უკიდურესად გვიჭირს...

- არა! - უპასუხა ცოლმა, - ეს შეუძლებელია! მიდი იქ, სადაც ფული დაარიგე და აუცილებლად დაგიბრუნებს.

ქმარი ეკლესიისკენ გაეშურა. მივიდა იმ ადგილზე, სადაც ფული დაარიგა; შემდეგ მთელ ეკლესიას შემოუარა გარშემო, - იმედი ჰქონდა, რომ ვინმეს შეხვდებოდა, ვინც ვალს დაუბრუნებდა, მაგრამ ასეთს ვერავის მიაგნო, მხოლოდ მათხოვრები ისხდნენ კვლავინდებურად სტოვაში... ცოტა ხანს ერთ ადგილზე შეჩერდა. ფიქრობდა, რა გაეკეთებინა, ვისთვის მიემართა. უცბად მარმარილოს იატაკზე ერთი დიდი მონეტა დაინახა - იმავე ღირებულების, რაც მისი მონეტები იყო. აიღო და სახლში გაბრუნდა.

- აი, - უთხრა ცოლს, - ვიყავი თქვენს ეკლესიაში, მაგრამ იქ ვერ ვნახე ქრისტიანების ღმერთი და მას არც არაფერი დაუბრუნებია ჩემთვის, როგორც შენ მარწმუნებდი. მხოლოდ ერთი მილიარიზი ვიპოვე იმ ადგილზე, სადაც ორმოცდაათი დავარიგე...

- ეს სწორედ მან მოგცა უხილავად! - შესძახა ამ საკვირველმა ქალმა. - ის თავისი უხილავი ძალითა და მარჯვენით განაგებს მთელს მსოფლიოს. ახლა წადი, ჩემო ბატონო, იყიდე საკვები დღევანდელი დღისათვის და ის კვლავაც აღმოგიჩენს დახმარებას.

ქმარი წავიდა. იყიდა პური, ღვინო და ერთი თევზი. შემდეგ შინ დაბრუნდა და ეს ყველაფერი ცოლს გადასცა. ქალმა თევზის გასუფთავება დაიწყო. როდესაც გაჭრა, მის მუცელში ულამაზესი, განსაცვიფრებელი ქვა იპოვა. არ იცოდა, ეს რა ქვა იყო, მაგრამ მაინც შეინახა, სადილის დროს კი ქმარს აჩვენა და უთხრა:

- აი ეს ქვა თევზის შიგნებულობაში ვიპოვე...

ქმარი განაცვიფრა ქვის სილამაზემ, თუმცა არც მან იცოდა, რა ქვა იყო ეს. სადილის შემდეგ ცოლს უთხრა:

- მომეცი ეგ ქვა, იქნებ გავყიდო და ცოტა ფული მაინც ავიღო.

ის უბრალო კაცი იყო და, როგორც ვთქვი, არ იცოდა ქვის ღირებულება. აიღო ქვა და მეკერმის დუქნისკენ გაემართა. ეს მეკერმე ამავე დროს ოქრომჭედელიც იყო. საღამოვდებოდა. დუქანი ის-ის იყო, უნდა დაეკეტათ.

- ამ ქვას ხომ არ იყიდი? - ჰკითხა კაცმა ოქრომჭედელს.

- რამდენად ყიდი?

- რამდენიც გინდა, მომეცი.

- ხუთ მილიარიზს მოგცემ.

კაცმა მისი ნათქვამი ხუმრობად მიიღო და ჰკითხა:

- ამდენს მაძლევ ამ ქვაში?

ოქრომჭედელმაც, თავის მხრივ, იფიქრა, რომ კაცი დასცინოდა და უპასუხა:

- მაშინ ათ მილიარიზს მოგცემ.

კაცს ეგონა, რომ ისევ ეხუმრებოდნენ და ხმა აღარ ამოუღია.

- კარგი, აიღე ოცი მილიარიზი, - უთხრა ოქრომჭედელმა.

კაცი კვლავ დუმდა. ოქრომჭედელი თანდათან უმატებდა ფასს. შესთავაზა ოცდაათი, შემდეგ ორმოცდაათი, თან ფიცით არწმუნებდა, რომ არაფერს ატყუებდა. ამასობაში კაცი თითქოს გონს მოეგო და მიხვდა, რომ ეს რაღაც ძვირფასი ქვა იყო, თორემ მასში ორმოცდაათ მილიარიზს არავინ მისცემდა. ოქრომჭედელი კი ისევ და ისევ უმატებდა ფასს და ბოლოს სამას მილიარიზზე ავიდა. კაცმა ფული აიღო, ქვა ოქრომჭედელს გადასცა და ფრთაშესხმული გაეშურა სახლისკენ. შინ რომ მივიდა, ცოლმა ჰკითხა:

- როგორ არის საქმე, რამდენად გაყიდე?

თან ფიქრობდა, ალბათ ხუთ ან ექვს ფოლერს თუ მისცემდნენო.

ქმარმა მას სამასი მილიარიზი გადასცა და უთხრა:

- აი რამდენად!

ღმრთის უსაზღვრო კაცთმოყვარებით განცვიფრებულმა ქალმა წარმოთქვა:

ახლა ხომ ხედავ, ჩემო კეთილო, რა სახიერი და მოწყალეა, რა მდიდარია ქრისტიანების ღმერთი! შენ ორმოცდაათი მილიარიზი მიეცი, მან კი არა მხოლოდ პროცენტით დაგიბრუნა ვალი, არამედ სულ რამდენიმე თვეში ექვსჯერ გაზარდა შენი კაპიტალი. ასე რომ, იცოდე: არც ცაზე, არც ქვეყანაზე არ არსებობს სხვა ღმერთი, გარდა ქრისტიანების ღმერთისა...

ქმარიც, თავის მხრივ, განაცვიფრა ამ სასწაულმა და მან საკუთარი გამოცდილებით შეიცნო ჭეშმარიტება, რის შემდეგაც დაუყოვნებლივ ეზიარა ქრისტიანობის ნათელს და განადიდა მაცხოვარი ჩვენი იესუ ქრისტე თანა მამით და სულით წმიდითურთ. იგი მხურვალედ ჰმადლობდა თავის კეთილგონიერ ცოლს, რომლის მეშვეობითაც შეიცნო ჭეშმარიტი ღმერთი“.

იოანე მოსხი „ლიმონარი

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 21 2010, 20:07

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 21 2010, 16:28) *

კეთილგონიერი ცოლი


ცოტა ლამაზ ზღაპარს ჰგავს smile.gif , მაგრამ ერთ რამეში დარწმუნებული ვარ, რომც ვერაფერი ეპოვა, სიკეთე ,ზეციერი მამის წინაშე არ დაეკარგებოდა.

პოსტის ავტორი: Mesiis_maxvili თარიღი: Jun 21 2010, 23:26

უკაცრავად და ეს მილიარიზი რა ფულის ერთეულია, ან რამდენს ნიშნავს დაახლოებით თანამედროვე ფულთან მიმართებაში? smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 22 2010, 18:39

Mesiis_maxvili

ციტატა
უკაცრავად და ეს მილიარიზი რა ფულის ერთეულია, ან რამდენს ნიშნავს დაახლოებით თანამედროვე ფულთან მიმართებაში?


არ ვიცი. იოანე მოსხი კი ბიზანტიელი საეკლესიო მოღვაწე და პროზაიკოსი იყო.

პოსტის ავტორი: konstitucia თარიღი: Jun 22 2010, 19:53

ყველაფერი ჩვენზეა დამოკიდებული, უფალმა სრული თავისუფლება მოგვანიჭა.

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 22 2010, 22:06

ციტატა
იგი ეშმაკეული შურით აღივსო და თავის მოწაფეს დაავალა, წადი და იმ ბერს უთხარი, დატოვოს ჩემი სენაკი, რადგან თავადაც მჭირდებაო. მივიდა მოწაფე წმინდა ბერთან, თაყვანი სცა და უთხრა, პატიოსანო მამაო, ჩემი მოძღვარი თქვენს ამბავს კითხულობს, ხომ კარგად ბრძანდებითო. ბერმა მიუგო, ღმერთმა ადიდოს შენი მოძღვარი, გადაეცი, რომ ცოტა შეუძლოდ ვარ და სთხოვე, ჩემთვის ილოცოსო. წავიდა მოწაფე და თავის მოძღვარს უთხრა, ბერს შენი დანაბარები გადავეცი და მიპასუხა, სხვა სენაკს მოვძებნი და გადავალო.

ხო მარა ტყუილს გამართლება მაინც არა აქ...

ციტატა
ერთ მეგვიპტელ მეუდაბნოეს ეშმაკი დაპირდა, რომ აღარ შეაწუხებდა, თუკი იგი სამიდან ერთ-ერთ ცოდვას მაინც ჩაიდენდა.

ეშმაკთან არავითარი კომპრომისი არ შეიძლება. ეშმაკი მატყუარაა. და არ უნდა ვენდოთ!

ციტატა
მან უპასუხა: „მე იმიტომ გიყურებ, რომ დედაკაცი მამაკაცისგან შეიქმნა, ხოლო შენ მე კი ნუ მიყურებ, მიწას დახედე, რისგანაც თვითონ ხარ შექმნილი“.

ღმერთი ყოველგან არის და ყოველსავე აღავსებს მადლითა თვისითა. მისი სიბრძნეც ყველგანაა. უბრალოთ ჩვენ ვერ აღვიქვავთ ჩვენი დაცემული გონებით...

ციტატა
- დაო, - უთხრა ქმარმა ცოლს, -

რაღაცნაირად არ გამოდის ესე მიმართვა smile.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 24 2010, 12:05

რთხელ მაკარი დიდმა ტაბენესელი მოსაგრეების საკვირველი ცხოვრებისა და ღვაწლის შესახებ შეიტყო. მან ბერული სამოსი განიძარცვა, სოფლელი ერისკაცის ტანსაცმლით შეიმოსა და თებაიდის უდაბნოსკენ მიმავალ გზას დაადგა. ტაბენესის მონასტერში მისულმა არქიმანდრიტი მოიკითხა. იმ დროს ამ მონასტრის წინამძღვარი ღირსი პახომი იყო - სახელოვანი მოღვაწე და წინასწარმეტყველების ნიჭით დაჯილდოებული მამა, რომლისთვისაც ჯერ არ განეცხადებინა უფალს, რომ მის სავანეში თვით მაკარი ალექსანდრიელი მიბრძანდა. ნეტარი მაკარი წინამძღვარს შეხვდა და შეეხვეწა: „გევედრები, ჩემო ბატონო, მიმიღე შენს სავანეში, რათა მეც გავხდე ბერი და უფალს ვემსახურო“.

პახომი დიდმა მიუგო: „ასეთი მოხუცი როგორ შეძლებ მოსაგრე ცხოვრებას? ამ მონასტერში ძმები ქანცისგამწყვეტ შრომას იმიტომ უძლებენ, რომ სიყრმიდანვე მოღვაწეობენ აქ და ამგვარ ყოფას მიჩვეულნი არიან, შენი ხნის კაცი კი ვეღარ შეძლებს მოსაგრეობის უმძიმეს განსაცდელთა გადატანას; ჯერ წუწუნსა და ბუზღუნს დაიწყებ, ბოლოს კი სავანიდან წახვალ და ჩვენზე ცუდის მეტს არაფერს იტყვი“.

მაკარი მონასტერში მეორე დღესაც მივიდა, მაგრამ იგივე პასუხი მოისმინა. შვიდი დღის განმავლობაში შვიდგზის შეხვდა წმინდა მამა წინამძღვარს და შვიდგზისვე უარით გამოისტუმრეს. მაგრამ ღვთივსულიერი მამის განზრახვა მტკიცე იყო; კიდევ ერთხელ ეახლა პახომი დიდს და უთხრა: „ამბა, გთხოვ, მიმიღო. უკეთუ იმგვარ მარხვას, როგორსაც ძმები ინახავენ, ვერ გავუძლებ და არ გავაკეთებ იმას, რასაც ისინი იქმან, უბრძანე, სავანიდან გამაძევონ“. პახომი დიდი აღარ შეეწინააღმდეგა და სავანის ძმობა, რომელიც ათას ოთხას ბერსა და მორჩილს აერთიანებდა, მოხუცის მონასტერში მიღებაზე დაითანხმა.

ასე მიიღეს სავანეში მაკარი დიდი.

გამოხდა ხანი, დადგა დიდმარხვა. მაკარი ხედავდა, რომ ყველა ბერი მარხვისათვის ემზადებოდა და ქველ საქმეებს აღასრულებდა - ზოგი თუ მწუხრის დადგომამდე საკვებს არ იღებდა, ზოგი ხუთი დღე არაფერს იხმევდა, ზოგიერთი კი მთელი ღამე ლოცვად იდგა, ხოლო დღისით ხელსაქმობდა. არც მაკარის გაუსინჯავს პურის გემო აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულამდე, წყალი არ დაულევია, მუხლი არ ჩაუხრია - არც დამჯდარა და არც დაწოლილა - და კომბოსტოს რამდენიმე ფურცლის მეტი არაფერი უხმევია, ისიც - კვირადღეობით და მხოლოდ იმისთვის, რომ სხვებს დაენახათ, რომ იგი რაღაცას ჭამდა, თვითონ კი თვითკმაყოფილების ცოდვაში არ ჩავარდნილიყო და თავზე დიდი წარმოდგენა არ შექმნოდა. ბაგეს არ ხსნიდა და არავის ესიტყვებოდა, იდგა მდუმარედ და შრომობდა, ხოლო თუ რაიმე საჭიროებისთვის სენაკიდან გამოვიდოდა, ცდილობდა, სასწრაფოდ ხელსაქმეს დაბრუნებოდა - პალმის ტოტები მოემარაგებინა და გამუდმებით მათ წნავდა, თან გულისმიერად ლოცულობდა. სულ ეს იყო მთელი მისი საქმიანობა. ამის შემხედვარე ძმებმა წინამძღვარზე დრტვინვა იწყეს: ეს უხორცო ადამიანი უთუოდ ჩვენს დასასჯელად მოიყვანე; ან მაგან დატოვოს სავანე, ან არადა ჩვენ წავალთ მონასტრიდანო. ამგვარი საყვედური რომ მოისმინა, წინამძღვარმა მაკარის შესახებ ძმებს შორის გამოკითხვა დაიწყო და როდესაც შეიტყო, როგორი ღვაწლი ეტვირთა ახალმისულ ძმას, უფალს შეევედრა, უცნობი მოხუცის ვინაობა გაემხილა მისთვის. შეუსრულა ღმერთმა თხოვნა და ღირს მამას განუცხადა, რომ უცნობი მოსაგრე მაკარი მონაზონი იყო. მაშინ პახომი დიდმა ნეტარს ხელი ჩაჰკიდა, სენაკიდან გამოიყვანა, საკურთხეველთან მიიყვანა, ამბორუყო და სთხოვა: „დაგვლოცე, ღირსო მოღვაწევ, წმინდაო მაკარ! რატომ მალავდი შენს ვინაობას, რადგან შენს საქმეთა შესახებ ბევრი მსმენოდა. მადლობელი ვარ, ამბა, რომ მორჩილება შთაუნერგე ჩემს შვილებს, ამიერიდან აღარასოდეს აღიმაღლებენ თავს თავიანთი სიქველეებით. ახლა კი გევედრები, დაბრუნდი უკან, იქ, საიდანაც მობრძანდი და ილოცე ჩვენთვის. შენ უკვე ძალიან ბევრი რამ გვასწავლე“.


პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 26 2010, 10:18

la-ma-ra

ციტატა
მოსაგრეობის უმძიმეს განსაცდელთა გადატანას;

მოსაგრეობა არის ასკეტური ცხოვრების წესი.

ციტატა
ზოგი თუ მწუხრის დადგომამდე საკვებს არ იღებდა, ზოგი ხუთი დღე არაფერს იხმევდა, ზოგიერთი კი მთელი ღამე ლოცვად იდგა, ხოლო დღისით ხელსაქმობდა.

ადრე მოციქულთა დროს ზუსტად ასე მშრალად, მარხულობდნენ:მწუხრის დადგომამდე საკვებს არ იღებდნენ, ხოლო საღამოს მკაცრად სამარხო საჭმელს იხმევდნენ. ხუთი დღის უჭმელობა, ამჟამად შეუძლია ასე ვინმეს იმარხულოს? ამის შესახებ იცის ვინმემ რამე?

ციტატა
არც მაკარის გაუსინჯავს პურის გემო აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულამდე, წყალი არ დაულევია, მუხლი არ ჩაუხრია - არც დამჯდარა და არც დაწოლილა - და კომბოსტოს რამდენიმე ფურცლის მეტი არაფერი უხმევია, ისიც - კვირადღეობით და მხოლოდ იმისთვის, რომ სხვებს დაენახათ, რომ იგი რაღაცას ჭამდა, თვითონ კი თვითკმაყოფილების ცოდვაში არ ჩავარდნილიყო და თავზე დიდი წარმოდგენა არ შექმნოდა. ბაგეს არ ხსნიდა და არავის ესიტყვებოდა, იდგა მდუმარედ და შრომობდა, ხოლო თუ რაიმე საჭიროებისთვის სენაკიდან გამოვიდოდა, ცდილობდა, სასწრაფოდ ხელსაქმეს დაბრუნებოდა - პალმის ტოტები მოემარაგებინა და გამუდმებით მათ წნავდა, თან გულისმიერად ლოცულობდა. სულ ეს იყო მთელი მისი საქმიანობა.

მთელი 40 დღე პურის გარეშე, არც ძილი და დასვენება, მდუმარება და შრომა, თან განუტყვეტლივ ლოცვა. არ ვიცი ადამიანს შეუძლია ამდენის დათმენა?
ვერც კი წარმოვიდგენდი და ძალიან გაოცებული ვარ.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 26 2010, 21:35

animani

ციტატა
მთელი 40 დღე პურის გარეშე, არც ძილი და დასვენება, მდუმარება და შრომა, თან განუტყვეტლივ ლოცვა. არ ვიცი ადამიანს შეუძლია ამდენის დათმენა?ვერც კი წარმოვიდგენდი და ძალიან გაოცებული ვარ.


ასეთი ღვაწლი ხალხის დასანახად არა მგონია ვინმემ იტვირთოს. შენ გაოცებული ხარ, სხვა კი, მსგავსი რამ რომ ენახა, დაიწყებდა მტკიცებას თითქოს ის ადამიანი, რომელიც ამას აკეთებს ხიბლშია, ფანატიზმშია და ა. შ. მე კი არ მიკვირს, რადგან მაცხოვარმა თქვა, რომ მდოგვის მარცვლისოდენა რწმენა რომ გქონდეს და უთხრა მთას, ამოითხარე მაქედან და ზღვაში ჩავარდიო და არ შეორგულდეს, ასეც მოხდებაო.

აი მორიგი პატერიკი. ამჯერად სიმდაბლის შესახებ.




ღირსი არსენი დიდი ისეთი თავმდაბალი და მორჩილი იყო და იმდენად არ ემყარებოდა თავის გონებას, რომ ყოველთვის ეძიებდა რაიმე ესწავლა, უსწავლელ ადამიანთაგანაც კი.

ერთხელ ეს მოსაგრე ესაუბრებოდა ეგვიპტიდან ჩამოსულ ერთ ხუცესს, რჩევა-დარიგებას სთხოვდა, როგორ უკეთესად განედევნა გულიდან ღვთისთვის არასათნო აზრები. ერთმა სხვა მოსაგრემ მოისმინა მათი საუბარი, გაუკვირდა და არსენის ჰკითხა: „ნუთუ შენ, რომელმაც ბერძნული და ლათინური ენები იცი, რჩევას იღებ უსწავლელისაგან?“

„მე ვიცი ბერძნული და ლათინური ენები, - მიუგო ღირსმა მამამ, - მაგრამ დღემდე ვერ ვისწავლე ანბანი, რომელიც ამ უბრალო ადამიანმა ასე მტკიცედ იცის“.

ამით არსენი დიდმა გამოამჟღავნა თავმდაბლობა, რომელიც ყველა სათნოების სათავეა, ისევე, როგორც ანბანი არის ყველა წიგნის სათავე.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 26 2010, 22:04

la-ma-ra

ციტატა
რთხელ მაკარი დიდმა ტაბენესელი მოსაგრეების საკვირველი ცხოვრებისა და ღვაწლის შესახებ შეიტყო

ლამარა აქ რაღაც კითხვები მაინც დამრჩა, რატომ გადაწყვიტა მაკარი დიდმა მათთან ერთად ყოფნა, თავისი ღვაწლი და გამძლეობა, რომ გამოეცადა?la-ma-ra
ციტატა
ამის შემხედვარე ძმებმა წინამძღვარზე დრტვინვა იწყეს:

რატომ დაიწყეს დრტვინვა, მათი ღვაწლი სხვამაც, რომ გაიმეორა იმიტომ?

la-ma-ra
ციტატა
მაგრამ დღემდე ვერ ვისწავლე ანბანი, რომელიც ამ უბრალო ადამიანმა ასე მტკიცედ იცის“.

ეს უფრო ადვილი გასაგებია ჩემთვის და გულწრფელად ვაფასებ ასეთ ხალხს.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 26 2010, 22:44

animani

ციტატა
ლამარა აქ რაღაც კითხვები მაინც დამრჩა, რატომ გადაწყვიტა მაკარი დიდმა მათთან ერთად ყოფნა, თავისი ღვაწლი და გამძლეობა, რომ გამოეცადა?

არა მგონია. ის სავსებით დარწმუნებული იქნებოდა საკუთარ ძალბში. იქნებ ინფორმაციის შემოწმების მიზნით წავიდა, რომ საკუთარი თვალით ენახა მათი ცხოვრების წესი?
ციტატა
ეს უხორცო ადამიანი უთუოდ ჩვენს დასასჯელად მოიყვანე;

როგორც ჩანს იფიქრეს, რომ წინამძღვარი უკმაყოფილო იყო მათი ცხოვრებით და მათ სამხილებლად "მოიყვანა" მაკარი დიდი.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 28 2010, 12:16

ესეც მორიგი პატერიკი.

ერთხელ, ვიღაც მოგზაური სავანეში მივიდა და ბერობა გადაწყვიტა. მას ჩვილი ბავშვი ჰყავდა. როდესაც პატარა გაიზარდა და ყმაწვილკაცობის ასაკს მიაღწია, ბოროტმა ძალამ შეუტია და მოსვენებას აკარგვინებდა. ბიჭმა მამას მიმართა: „ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“. მამამ დააწყნარა შვილი. რამდენიმე ხნის შემდეგ ყმაწვილმა კვლავ შესჩივლა: „გამიშვი, ძალა აღარ მყოფნის ვნების დასამორჩილებლად“. მამამ მიუგო: „მომისმინე, ორმოცი პური და პალმის ტოტები წაიღე, ორმოცი დღე უდაბნოში დასახლდი და იყოს ნება ღვთისა“. შვილი მამას დაემორჩილა, უდაბნოში წავიდა, დრო შრომით გაჰყავდა, პალმის ტოტებისგან კალათებს წნავდა და მშრალი პურით იკვებებოდა. ოცი დღის შემდეგ დაინახა, რომ რაღაც ეშმაკეული მოჩვენება უახლოვდებოდა, იგი შორიახლოს გაჩერდა, ეთიოპელ ქალს წააგავდა, საკმაოდ შეუხედავი იყო და მყრალი სუნი ასდიოდა. ყმაწვილი ახლოს არ იკარებდა, შორდებოდა და დაღწევას ცდილობდა. ამყრელებულმა არსებამ კი მიმართა: „მე ის ვარ, რაც ადამიანებს ასე მომხიბვლელი და ტკბილი ჰგონიათ. შენი მორჩილებისა და ღვაწლის გამო ღმერთმა შენთან საცდუნებლად არ მომიშვა, სამაგიეროდ დაგანახა, როგორიცა ვარ“. ყმაწვილი უფალს ადიდებდა და ჰმადლობდა. შემდეგ მამასთან დაბრუნდა და უთხრა: „აღარ მინდა აქედან წასვლა, რადგან უფალმა ჩვენებით ეშმაკი და მისი სიმყრალე წარმომიდგინა“. მამისათვის უკვე ყველაფერი ცხადი იყო და შვილს მიუგო: „ჩემთვის რომ დაგეჯერებინა და უდაბნოში ორმოცი დღე დარჩენილიყავი, უფრო მეტს დაინახავდი და გაიგებდი“.




P.S. პატერიკებს ვდებ იმიტომ, რომ პირადი გამოცდილებიდან არ გვახსენდება საინტერესო შემთხვევები. თუ ვინმეს რაიმე გაგახსენდეთ გაგვიზიარეთ. როცა პატერიკს, ან რაიმე ამბავს განვიხილავთ, თემის სათაურის მიხედვით გავაკეთოთ ეს და ვაჩვენოთ სად არის ღვთის ნება, განგება და დაშვება. შეგვიძლია ვთქვათ საერთოდ რა აზრი გამოვიტანეთ პატერიკიდან და ჩვენ როგორ მოვიქცეოდით მსგავს შემთხვევაში. არანაირი შეზღუდვა არ იქნება, ოღონდ ძალიან არ გადავუხვიოთ თემიდან და სულ სხვა რაღაცეებზე არ ვისაუბროთ.





პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 28 2010, 12:22

ხოო, ცოლის მოყვანა და ერული ცხოვრება სიმყრალე არა მგონია იყოს...

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jun 28 2010, 12:59

ციტატა
ერთხელ, ვიღაც მოგზაური სავანეში მივიდა და ბერობა გადაწყვიტა. მას ჩვილი ბავშვი ჰყავდა. როდესაც პატარა გაიზარდა და ყმაწვილკაცობის ასაკს მიაღწია, ბოროტმა ძალამ შეუტია და მოსვენებას აკარგვინებდა. ბიჭმა მამას მიმართა: „ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“. მამამ დააწყნარა შვილი. რამდენიმე ხნის შემდეგ ყმაწვილმა კვლავ შესჩივლა: „გამიშვი, ძალა აღარ მყოფნის ვნების დასამორჩილებლად“. მამამ მიუგო: „მომისმინე, ორმოცი პური და პალმის ტოტები წაიღე, ორმოცი დღე უდაბნოში დასახლდი და იყოს ნება ღვთისა“. შვილი მამას დაემორჩილა, უდაბნოში წავიდა, დრო შრომით გაჰყავდა, პალმის ტოტებისგან კალათებს წნავდა და მშრალი პურით იკვებებოდა. ოცი დღის შემდეგ დაინახა, რომ რაღაც ეშმაკეული მოჩვენება უახლოვდებოდა, იგი შორიახლოს გაჩერდა, ეთიოპელ ქალს წააგავდა, საკმაოდ შეუხედავი იყო და მყრალი სუნი ასდიოდა. ყმაწვილი ახლოს არ იკარებდა, შორდებოდა და დაღწევას ცდილობდა. ამყრელებულმა არსებამ კი მიმართა: „მე ის ვარ, რაც ადამიანებს ასე მომხიბვლელი და ტკბილი ჰგონიათ. შენი მორჩილებისა და ღვაწლის გამო ღმერთმა შენთან საცდუნებლად არ მომიშვა, სამაგიეროდ დაგანახა, როგორიცა ვარ“. ყმაწვილი უფალს ადიდებდა და ჰმადლობდა. შემდეგ მამასთან დაბრუნდა და უთხრა: „აღარ მინდა აქედან წასვლა, რადგან უფალმა ჩვენებით ეშმაკი და მისი სიმყრალე წარმომიდგინა“. მამისათვის უკვე ყველაფერი ცხადი იყო და შვილს მიუგო: „ჩემთვის რომ დაგეჯერებინა და უდაბნოში ორმოცი დღე დარჩენილიყავი, უფრო მეტს დაინახავდი და გაიგებდი“.

აქ თუ ცოლის მოყვანასთანაა შედარებული ეს და არა მრუშობასთან, მაშინ ძაან სულელური ამბავია და მეტი არაფერი...

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 28 2010, 13:18

აქ მე ჩემი აზრით საერთოდ საერო ცხოვრებაზეა ლაპარაკი, მე ეგეთი აზრი გამოვიტანე...

ციტატა
„ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“.

და ამქვეყნიური ცხოვრება ვნება რატოა... ან ცუდი რა არის მასში ვერ ვხვდები...

ხორციელი ვნება ერულშიც უნდა მოთოკო და ბერულშიც. და თუ ერში ვერ თოკავ ბერობაში მითუმეტეს გაგიჭირდება. როგორც ერთი ბერი ამბობდა "კაბის შიგნიდან დაიწვებიო"

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 28 2010, 14:18

beso

ციტატა
და ამქვეყნიური ცხოვრება ვნება რატოა... ან ცუდი რა არის მასში ვერ ვხვდები...

საერო ცხოვრება კი არ არის თავისთავად ვნება, არა, უბრალოდ მას აღეძრა ხორციელი ვნება, ქალის მიმართ, რაც ბერისთვის კარგი ნამდვილად არ არის, ის კი ბერად იზრდებოდა თავიდანვე. მერე კი მან ეს ვნება უდაბნოში დაამარცხა მამის რჩევით.

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jun 29 2010, 11:06

აუუ აი ეს მიდგომა მაგიჟებს რაა. რანაირად იზრდებოდა ბერად, უბრალოდ ბერებთან იზრდებოდა. ადამიანმა თვითონ უნდა გადაწყვიტოს ბერობა უნდა თუ არა, და არა მამაისმა...
თუ ვერ იტევს ამ ბერობას მოიყვანოს ცოლი რა არის ამაში ცუდი. მეტსაც გეტყვი, აუცილებელია რომ ცოლი მოიყვანოს და გავმრავლდეთ. მაქედან ისე გამოდის თითქოს ცუდი ცხოვრებისკენ იხრებოდა და გადარჩა... კაცს ცოლი და საერო ცხოვრება უნდა, გაუშვი რაა, რატო ზღუდავ. ეგეთი ადამიანი ბერობაში უფრო ცოდოაა...

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 29 2010, 12:15

beso
როგორ გგონია, მაგაზე არ ექნებოდა მამა-შვილს საუბარი? მერედა შედეგი ვერ ნახე? გათავისუფლდა ის ადამიანი ამ ვნებისგან. მისი მისია ბერობა რომ არ ყოფილიყო უდაბნოში 3-4 დღესაც ვერ გაჩერდებოდა ის კი 20 დღეს დარჩა. ამას ყველა ვერ შეძლებდა, ბევრი გამოიქცეოდა იქედან ყველაზე მეტი 1 კვირა თუ დარჩებოდა იქ ადამიანი.






ერთი ბერი, რომელიც ღვთის წინაშე ლოცულობდა და საკუთარი შრომით ირჩენდა თავს, სოფელში თავის ნამუშევრის გასაყიდად მივიდა. ღვთივსათნო მოსაგრე უკვე თავის სენაკში აპირებდა დაბრუნებას, როცა ღატაკებითა და მომლოცველებით გარშემორტყმული უცნობი შემოხვდა და იგი თავისთან მიიპატიჟა.

ბერს საკადრისი პატივი მიაგეს და გაისტუმრეს. იგი გამოეთხოვა მასპინძელს და მისი მასპინძლობით აღფრთოვანებული ცდილობდა, მისი ვინაობა შეეტყო. მან გაიგო, რომ ეს ადამიანი ქვისმთლელი იყო, სახელად ევლოგი. იგი მთელი დღის განმავლობაში მუშაობდა, როდესაც მოსაღამოვდებოდა და მთელი დღის საზღაურს მიიღებდა, სახლში მიჰყავდა ყველა ღატაკი, რომელიც გზაში შეხვდებოდა და მათ გამასპინძლებაში ხარჯავდა ყველაფერს, რასაც დღის განმავლობაში გამოიმუშავებდა. მაგიდიდან ჩამოცვენილ ნამცეცებსაც კი ძაღლებს უყრიდა. ამრიგად ცდილობდა ევლოგი ზეციური სასუფევლის დამკვიდრებას, კვებავდა რა ყველას, ადამიანიდან მწერებამდე.

გულკეთილი ბერი მისმა სათნოებებმა გააოცა; იგი დღედაღამ ევედრებოდა ღმერთს, რომ სხვების ბედნიერებისათვის ევლოგი გაემდიდრებინა. ლოცვასთან ერთად იგი ისე მარხულობდა, რომ ძლივსღა ედგა სული.

ბოლოს ღმერთმა შეისმინა მოსაგრის ლოცვა და მას ასეთი ხილვა მისცა: ბერს ჩაეძინა; უეცრად იგი ამაღლების ტაძარში აღმოჩნდა. მან დაინახა ერთი ღვთაებრივი ყრმა, რომელიც ქვაზე იჯდა. მის გვერდით ევლოგი იდგა. შემდეგ ყრმამ თქვა: „თუ შენ თავდებად დაუდგები, ვუბოძებთ ევლოგის სიმდიდრეს“. ბერი დაეთანხმა და მან დაინახა, რომ იქ მყოფთაგან ორმა ევლოგის უბეში ოქროს ჩაყრა დაუწყო. ამ დროს ბერს სიზმრიდან გამოეღვიძა და ჰმადლობდა ღმერთს, რომელმაც მისი ლოცვა შეისმინა.

ამასობაში ევლოგი თავისთვის ცხოვრობდა. ერთ დილას, როდესაც იგი სამუშაოზე გამოვიდა, ქვას სატეხი დაარტყა და იგრძნო, რომ იგი ცარიელი იყო. მეორედაც დაარტყა და სიცარიელე დაინახა. მესამედ დარტყმის შემდეგ ქვიდან ოქრო გადმოცვივდა. ევლოგი შეძრწუნდა, არ იცოდა, რა ექნა ამდენი ოქროსათვის, იმ დღეს მასთან ერთად არცერთ ღატაკს და, მათ შორის, არც თვითონ არაფერი უჭამია. მეორე დღეს მან ცხენი იყიდა და სახლში ისე გადმოზიდა ოქრო, თითქოს ქვას ეზიდებოდა. იმ საღამოს მან მარტომ ივახშმა.

დიდხანს აწვალებდა ევლოგის მშფოთვარე აზრები... ბოლოს გემი იქირავა და კონსტანტინეპოლში გაემგზავრა, სადაც დიდებულის ტიტული იყიდა; შეიძინა უზარმაზარი, ბრწყინვალე სახლი და დაიწყო უზრუნველად ცხოვრება, ყოველგვარი მომჭირნეობის გარეშე, ე. ი. ყოველდღიურად ეპატიჟებოდა თავისთან ცნობილ და მდიდარ ადამიანებს.

ბერმა, რომელმაც ღვთისაგან ევლოგისთვის ეს სიმდიდრე გამოითხოვა, ამის შესახებ არაფერი უწყოდა. ორი წლის შემდეგ მან ძილში კვლავ იხილა ბრწყინვალე ყრმა და გაიფიქრა: სად არის ევლოგი? სად დაიკარგა იგი? ვიღაც ავსახიანი ევლოგის ყრმის გამოსახულებიდან განდევნიდა... ბერს გამოეღვიძა, ამოიოხრა და თავისთვის ჩაილაპარაკა: „სული დავიღუპე!“ და იმ ადგილისაკენ გაეშურა, სადაც ადრე ევლოგი ცხოვრობდა. იგი დიდხანს ელოდა, როდის მოვიდოდა ღატაკთა გამომკვებავი და მათ თავის სახლში მიიწვედა, მაგრამ ამაოდ! ბოლოს მოთმინებადაკარგულმა ერთ მოხუც ქალს ჰკითხა: „არის აქ ვინმე, ვინც უცხოებს შეიფარებს?“ „არა, - უპასუხა მან ამოოხვრით, - აქ ცხოვრობდა ერთი ქვისმთლელი, რომელსაც ძალიან უყვარდა უცხოთა გამასპინძლება. იხილა რა მისი საქმეები, ღმერთმა მადლი გადმოავლინა მასზე და ახლა იგი დიდებულია კონსტანტინეპოლში...“ ამის გამგონე ბერმა თავისთვის ჩაილაპარაკა: „მე მკვლელობა ჩავიდინე!“ და დედაქალაქში წავიდა.

იქ მან შეიტყო, სად ცხოვრობდა ევლოგი, დაჯდა მისი სახლის კარებთან და მის გამოსვლას დაელოდა... ბოლოს გამოჩნდა ევლოგი ამაყი სახით, მედიდური სიარულით, უამრავი მონისა და ლაქიის თანხლებით. „შემიწყალე, - წამოიძახა ბერმა, - რაღაც მინდა გითხრა...“ მაგრამ ევლოგიმ ზედაც არ შეხედა მას, მონებმა კი ხელი ჰკრეს. საბრალო შუამდგომელმა გადაასწრო ევლოგის სხვა ქუჩაზე, კვლავ წინ დახვდა და დაუძახა, მაგრამ მას რამდენჯერმე უბიძგეს და იძულებული გახდა, გარიდებოდა. ასე იჯდა ბერი ოთხი კვირის განმავლობაში ევლოგის სახლის წინ წვიმასა და თოვლში, მაგრამ მასთან დალაპარაკება ვერ შეძლო.

ბოლოს ბერმა ევლოგის ცხონების იმედი გადაიწურა, მიწაზე დაემხო და უფალს შეევერდა, მისი შუამდგომლობა გაეუქმებინა. მაგრამ არაჩვეულებრივი გამოცხადებით ეუწყა, რომ უგუნური ლოცვა და შუამდგომლობა შენდობის ღირსი არ არის. საბრალო ბერმა არ იცოდა, რა ექნა. იგი გემზე დაჯდა ალექსანდრიაში გასამგზავრებლად. სწორედ ამ დროს იგი ისეთ მცირედმორწმუნეობასა და სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა, რომ მკვდარს დაემსგავსა. ასეთ მდგომარეობაში მყოფს ჩაეძინა და მრავალი მტანჯველი სიზმრისეული ჩვენების შემდეგ მოესმა ხმა: „წადი შენს სენაკში! მე დავუბრუნებ ევლოგის ძველ მდგომარეობას; მაგრამ შენ, უძლურო ადამიანო, ნუ იტვირთებ ღვთის წინაშე მისი დიდებისათვის შეუფერებელ ლოცვას“.

სამი თვის შემდეგ ბერმა შეიტყო, რომ მეფე იუსტინე გარდაიცვალა. მისმა მემკვიდრემ მამასთან წარმატებაში მყოფი დიდებულების დევნა დაიწყო; ორი მათგანი მოაკვდინა, ევლოგი კი გაიქცა. საბოლოოდ მეფემ უდიდესი ჯილდო აღუთქვა იმას, ვინც მის თავს მიუტანდა.

ბერი კვლავ გაემართა იმ ადგილისაკენ, სადაც ადრე ევლოგი ცხოვრობდა. მაგრამ როგორ გაიხარა მან, როდესაც მზის ჩასვლისას დაინახა იგი სამუშაოდან მომავალი და ღატაკებით გარშემორტყმული! ბერს სურდა, მის შესახვედრად გაქცეულიყო, მაგრამ ევლოგიმ დაასწრო, ხელზე ემთხვია და ვახშამზე მიიწვია.

ბერმა და ევლოგიმ ისაუბრეს და ქვისმთლელმა უამბო მას, როგორ დაბრუნდა თავის სამშობლოში. როგორ გამოიქცა ყველა მცხოვრები მის სანახავად და დიდებულის ტიტულის მისალოცად. მაგრამ ევლოგის ეშინოდა, რომ მისი ადგილსამყოფელი გამჟღავნდებოდა და თქვა, რომ იერუსალიმში მაცხოვრის საფლავის თაყვანსაცემად იყო. „მე ხელმეორედ ავიღე ჩემი იარაღები, - განაგრძო თხრობა ევლოგიმ, - და სწორედ იმ ქვისაკენ გავეშურე, სადაც ოქრო ვიპოვნე; ვფიქრობდი, რომ კვლავ მივაგნებდი სიმდიდრეს, მაგრამ რამდენიც არ ვაკაკუნე ქვაზე, ვერაფერი ვიპოვნე. ბოლოს თავი დავაღწიე ამ ცდუნებას და მადლობა ღმერთს, დიდებულის ხარისხი დავივიწყე“.

უფალს ევედრე იმისათვის, რომ შენი შეცოდებები მოგიტევოს, იმისათვის, რომ დაგიფაროს დანაშაულის ჩადენისაგან; მაგრამ ლოცვაში ნუ ითხოვ სიმდიდრეს, ძალაუფლებასა და მის მსგავსს. უფალმა უკეთ იცის, რა არის ადამიანისათვის სასარგებლო და რა - საზიანო. იგი გვიბოძებს ყველაფერს, რაც ადამიანს სჭირდება. ევლოგი საუკეთესო მაგალითია იმისა, რაოდენ დამღუპველია ზოგჯერ ღატაკის გამდიდრება.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jun 30 2010, 01:06

la-ma-ra

ციტატა
გულკეთილი ბერი მისმა სათნოებებმა გააოცა; იგი დღედაღამ ევედრებოდა ღმერთს, რომ სხვების ბედნიერებისათვის ევლოგი გაემდიდრებინა. ლოცვასთან ერთად იგი ისე მარხულობდა, რომ ძლივსღა ედგა სული.

ეს პატერიკი უკვე დაიწერა, მაგრამ გამოხმაურება არ მოყოლია.
ჯერ ერთი მინდა აღვნიშნო, რომ სიმდიდრეში არ არის ბედნიერება. ევლოგი, რა ქველმოქმედებასაც ეწეოდა იმით იყო მდიდარი და ბედნიერი, მაგრამ ბერმა ალბათ სხვა რამეზე გააკეთა აქცენტი. გამდიდრებული ევლოგი უფრო მეტ კეთილ საქმეს გააკეთებსო.
მაგრამ, მართალს ამბობენ ფული და სკამი აფუჭებს ადამიანსო და არც ევლოგი აღმოჩნდა გამონაკლისი. აქედან გამომდინარე მორწმუნისათვის ღვთისადმი სათხოვარი სხვა კრიტერიუმები უნდა იყოს, რასაც ბერი მოგვიანებით კიდეც მიხვდა, რომ უფალმა ღირსი გაგვხადოს უფრო მეტი კეთილი სააქმე აღვასრულოთ.. და როგორ? ამაში თვით უფალი შეგვეწევა.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jun 30 2010, 13:55

ციტატა
მისი მისია ბერობა რომ არ ყოფილიყო უდაბნოში 3-4 დღესაც ვერ გაჩერდებოდა ის კი 20 დღეს დარჩა.

ხოოო... სიანტერესოა.... ვიღაცის მისია ბერობაა, ვიღაცის მეძავეობა... რო დიაბადები და შუბლზე დაგეწერება...
კარგი რაა biggrin.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 30 2010, 14:54

ლეონი
შენი აზრები ზოგჯერ არც მე მომწონს, მაგრამ ცინიზმს არ მივმართავ, არც ფანატიკოსად გამომიცხადებიხარ.
რაც შეეხება ადამიანის თავისუფალ ნებას, ადამიანი ირჩევს 2 ბატონიდან ერთს. თუ უფალს აირჩევს, მაშინ საკუთარი ნება უფალს უნდა დაუმორჩილოს ეს არის მისი მისია. ზოგადად ყველა ადამიანის მისია არის განღმრთობა და მისკენ მიმავალი გზაც უნდა აირჩიოს თვითონ, იქნება ეს ბერობა თუ ერისკაცობა. მაგრამ ღმერთმა ხომ იცის ის რომელი გზით ცხონდება? ამიტომ ზოგი ბერი ხდება, ზოგი ერში რჩება, თავისი ნებით, ოღონდ მან უნდა გაიგოს უფლის ნება რაა მასზე და ის უნდა შეასრულოს. თუ მიხვდება, რომ მისი მოწოდებაა ბერობა, მაშინ ბერი უნდა გახდეს თუ ცხონება უნდა.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jun 30 2010, 14:57

ციტატა
მაგრამ ღმერთმა ხომ იცის ის რომელი გზით ცხონდება?

და მხოლოდ ერთი გზით ცხონდება?..
ციტატა
თუ მიხვდება, რომ მისი მოწოდებაა ბერობა, მაშინ ბერი უნდა გახდეს თუ ცხონება უნდა.

და ქრისტიანული ოჯახი რომ შექმნას ვერ ცხონდება არა?...

მე ფანატიკოსად არ გამომიცხადებიხარ, მაგრამ...

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jun 30 2010, 15:10

თუ ადამიანმა გაცნობიერა, რომ მისი მოწოდება ბერობაა და მიუხედავად ამისა ოჯახი შექმნა, როგორ ცხონდება? ის ხომ ღვთის ნების საწინააღმდეგოდ მოქმედებს?

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jun 30 2010, 15:11

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 30 2010, 11:10) *

თუ ადამიანმა გაცნობიერა, რომ მისი მოწოდება ბერობაა და მიუხედავად ამისა ოჯახი შექმნა, როგორ ცხონდება? ის ხომ ღვთის ნების საწინააღმდეგოდ მოქმედებს?

ღმერთი არავის არაფერს აიძულებს wink.gif
ადამიანი თავად წყვიტავს გზას ცხონებისაკენ...

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 1 2010, 12:14

ლეონი

ციტატა
ღმერთი არავის არაფერს აიძულებს

მერე მე ვთქვი სადმე, რომ აიძულებს? ღმერთს უნდა ყველა ადამიანი ცხონდეს, მაგრამ თუ ადამიანს არ უნდა არ აცხონებს მას ღმერტი ძალდატანებით. ადამიანმა თვითონ წყვეტს უნდა თუ არა მას ცხონება. თუ უნდა, მაშინ უფლის ნების შემსრულებელი უნდა იყოს და თავისი ნება უფლის ნებას დაუმორჩილოს.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 2 2010, 11:14

ციტატა(la-ma-ra @ Jun 28 2010, 13:16) *

ესეც მორიგი პატერიკი.

ერთხელ, ვიღაც მოგზაური სავანეში მივიდა და ბერობა გადაწყვიტა. მას ჩვილი ბავშვი ჰყავდა. როდესაც პატარა გაიზარდა და ყმაწვილკაცობის ასაკს მიაღწია, ბოროტმა ძალამ შეუტია და მოსვენებას აკარგვინებდა. „ჩემთვის რომ დაგეჯერებინა და უდაბნოში ორმოცი დღე დარჩენილიყავი, უფრო მეტს დაინახავდი და გაიგებდი“.


როგორც ჩანს ამ პატერიკმა დიდი პოლემიკა გამოიწვია.
საინტერესოა, რატომ არ დაუჯერა და მართლაც ორმოცი დღე არ გაატარა უდაბნოში?
მე მგონი მისი ცდუნების წყაროც სათავეს აქედან იღებდა. არ ჰქონდა მორჩილება, თუნდაც საკუთარი მამის მიმართ.



პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 2 2010, 12:33

არ იყო მორჩილებაში და არც ევალებოდა... არ იყო ის ბერი და არც უნდოდა...

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Jul 2 2010, 13:11

მშობლის მორჩილება მართებს ერისკაცს.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 2 2010, 16:50

ციტატა(lingvo @ Jul 2 2010, 09:11) *

მშობლის მორჩილება მართებს ერისკაცს.

მორჩილება სხვაა, იძულება სხვა... მშობელმა რო მითხრას მონასტერში წადი და აღიკვეცეო უნდა აღვიკვეცო?

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Jul 2 2010, 22:02

ციტატა
მორჩილება სხვაა, იძულება სხვა... მშობელმა რო მითხრას მონასტერში წადი და აღიკვეცეო უნდა აღვიკვეცო?

არა, მაგრამ პატერიკიკდან ჩანს, რომ ახალგაზრდას უნდოდა მონასტერში დარჩენა და დარჩა კიდეც.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 2 2010, 22:54

ციტატა(lingvo @ Jul 2 2010, 18:02) *

არა, მაგრამ პატერიკიკდან ჩანს, რომ ახალგაზრდას უნდოდა მონასტერში დარჩენა და დარჩა კიდეც.

უნდოდა კი არა აიძულეს და დარჩა...

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 3 2010, 08:35

ციტატა(ლეონი @ Jul 2 2010, 23:54) *

უნდოდა კი არა აიძულეს და დარჩა...

ღვთის მცნების დაცვა " არა იმრუშო", მე მგონი ერისკაცსაც და ბერსაც მოეთხოვება. ამ პატერიკში კი როგორც ჩანს ხორციელი ვნების დამარცხებაზეა აქცენტი: " „ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“.


რაც შეეხება იქ დარჩენას ყმაწვილმა თვითონ მიიღო გადაწყვეტილება, მას უფალი მხოლოდ ხორციელი ვნების დამარცხებაში დაეხმარა.
" ყმაწვილი უფალს ადიდებდა და ჰმადლობდა. შემდეგ მამასთან დაბრუნდა და უთხრა: „აღარ მინდა აქედან წასვლა, რადგან უფალმა ჩვენებით ეშმაკი და მისი სიმყრალე წარმომიდგინა“.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 3 2010, 12:16

ციტატა
„ამქვეყნიურ ცხოვრებას უნდა დავუბრუნდე, ხორციელი ვნების მოთოკვა აღარ შემიძლიაო“.

და რა პრობლემაა ამაში?.. წავიდოდა და შექმნიდა ოჯახს... თან ქრისტიანულს, იმიტომ რომ ქრისტიანული საწყისი ქონდა თავად... და ეყოლებოდა ქრისტიანი შვილები...
მაგრამ თურმე მისი ,,მისია" ბერობა ყოფილა და რაღა უნდა ექნა...


პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 3 2010, 12:21

ციტატა(ლეონი @ Jul 3 2010, 12:16) *

და რა პრობლემაა ამაში?.. წავიდოდა და შექმნიდა ოჯახს... თან ქრისტიანულს, იმიტომ რომ ქრისტიანული საწყისი ქონდა თავად... და ეყოლებოდა ქრისტიანი შვილები...
მაგრამ თურმე მისი ,,მისია" ბერობა ყოფილა და რაღა უნდა ექნა...
აი ამ კაცის მისია კი მგონი ღადაობაა, რომელიც აშკარად არ გამოსდის... biggrin.gif


და რა პრობლემაა? თუ ვნებას ვერ დაამარცხებდა ისედაც წავიდოდა. მაგრამ ვერანაირად ვერ მივხვდი ვინ რა დააძალა, ციტატა მოიყვანე.


პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 3 2010, 13:24

ციტატა
ყმაწვილი უფალს ადიდებდა და ჰმადლობდა. შემდეგ მამასთან დაბრუნდა და უთხრა: „აღარ მინდა აქედან წასვლა, რადგან უფალმა ჩვენებით ეშმაკი და მისი სიმყრალე წარმომიდგინა“. მამისათვის უკვე ყველაფერი ცხადი იყო და შვილს მიუგო: „ჩემთვის რომ დაგეჯერებინა და უდაბნოში ორმოცი დღე დარჩენილიყავი, უფრო მეტს დაინახავდი და გაიგებდი“.

ეშმაკი და სიმყრალე მონასტერშიც არის და ერშიც. თუ მონასტერში დარჩა იმას არ ნიშნავს რომ ეშმაკი აღარ შეაწუხებდა. და ერში წამოსვლა მაინც უწმინდური ცხოვრებისკენ წასვლასთან ასოცირდება მაგ პატერიკში და არ მომწონს.

ციტატა
ნეტა ვიცოდე ამ პატერიკებს ვინ იგონებს...

ზღაპრებს ვინ წერს იცი? smile.gif

ციტატა
მე მგონი ეს პრობლემაა გაცხარებული პოლემიკის მიზეზი... სახელს არ დავასახელებ, მაგრამ ეტყობა ამ პრობლემის გამოა ყმაწვილების ასეთი გაბრაზება

პატივცემულო ბატონო მახვილო, თუ შეიძლება უფრო მეტად კორექტულები ვიყოთ და ერთმანეთს შეურაცყოფას ნუ მივაყენებთ.

პოსტის ავტორი: tamusa თარიღი: Jul 3 2010, 13:33

ციტატა(ლეონი @ Jul 3 2010, 13:18) *

ნეტა ვიცოდე ამ პატერიკებს ვინ იგონებს... biggrin.gif

მე როგორც ვიცი პატერიკი ეს არის ეპიზოდები მამათა ცხოვრებიდან. მაშინ თუ " შეთხზული ზღაპრებია " რაღა საჭირო ყოფილა? საერთოდ ხომ არ ამოვიღოთ ლექსიკონიდან wink.gif ?

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 3 2010, 13:41

ფაქტია რომ ერთი პატერიკს სულხან საბა ორბელიანის "სიბრძნე სიცრუისა" ვისაც წაუკითხავსწერია იქაც შეხვდებოდა...
მე ეს ავღნიშნე უკვე.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 3 2010, 20:39

ისააკ ბერმა საკუთარ თავზე შემდეგი მოგვითხრო:

- მოხდა ისე, რომ მე დავემდურე ერთ ჩემს ძმას და განვრისხდი მასზე. ერთხელ, ჩემს კელიაში მუშაობისას, უეცრად ისე გავღიზიანდი, რომ საქმეს გული ვეღარ დავუდე და მთელი დღე უქმად გავატარე. და აი, ვხედავ, შემოდის კელიაში ახალგაზრდა ყმაწვილი, მას არ უთქვამს ლოცვა, როგორც ბერების წესია, და მითხრა:

- ვხედავ, რომ შენ განაწყენებული ხარ, მენდე და მე განგკურნავ.

მე მას ვუპასუხე:

- განმეშორე, რადგან შენ ღვთისაგან არა ხარ და აღარასოდეს მოხვიდე აქ.

მაშინ ყმაწვილმა მიპასუხა:

- მეცოდები, საკუთარ თავს ვნებ, რადგან შენ უკვე ჩემი ხარ.

მე ვუთხარი:

- შენი კი არა, მე უფლისა ვარ, შენ კი ეშმა ხარ.

მაგრამ ყმაწვილმა მომიგო:

- ყოველი ღვარძლიანი და მრისხანე ადამიანი ჩვენ გვეკუთვნის, შენ კი უკვე სამი კვირაა, რაც განრისხებული ხარ შენს ძმაზე. ყოველი ღვარძლიანი ადამიანი თანამდებია გეჰენიისა, ხოლო შენ, რახან გულში ბოროტი გიდევს შენი ძმისათვის, სწორედ ამიტომ ხარ ჩემი და მხოლოდ ჩემი, რადგან მე დადგინებული ვარ მრისხანეთათვის.

ამ ამბის შემდეგ სასწრაფოდ გავიქეცი ჩემს ძმასთან და შენდობა ვთხოვე, ხოლო როცა კვლავ დავბრუნდი კელიაში, ჩემი ხელსაქმე დამწვარი დამხვდა. ასევ დამწვარი დამხვდა ფარდაგი, რომელზედაც მუხლს ვიდრეკდი ლოცვისას.


პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 3 2010, 20:45

ისე რა სიანტერესოა ატყობთ?.. ამ პატერიკებში ეშმაკი უბიძგებს ადამიანს კეთილი საქმის გაკეთებისკენ...
ნეტა მეც ესეთი ეშმაკები მყავდეს...

პოსტის ავტორი: tamusa თარიღი: Jul 3 2010, 20:48

ციტატა(la-ma-ra @ Jul 3 2010, 20:39) *


ამ ამბის შემდეგ სასწრაფოდ გავიქეცი ჩემს ძმასთან და შენდობა ვთხოვე, ხოლო როცა კვლავ დავბრუნდი კელიაში, ჩემი ხელსაქმე დამწვარი დამხვდა. ასევ დამწვარი დამხვდა ფარდაგი, რომელზედაც მუხლს ვიდრეკდი ლოცვისას.


რატომ დაიწვა ფარდაგი და ხელსაქმე ვერ მივხვდი sad.gif

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 4 2010, 14:33

tamusa

ციტატა
რატომ დაიწვა ფარდაგი და ხელსაქმე ვერ მივხვდი

რა ძნელი მისახვედრი ეგ არის? ეშმაკმა სხვა რომ ვერაფერი მოახერხა ასე იძია შური.

ლეონი
ციტატა
ისე რა სიანტერესოა ატყობთ?.. ამ პატერიკებში ეშმაკი უბიძგებს ადამიანს კეთილი საქმის გაკეთებისკენ...ნეტა მეც ესეთი ეშმაკები მყავდეს...

ო რა კეთილია ეშმაკი არა? უბრალოდ ცოტა ხანი ხარობდა ბერის ცოდვაში ჩავარდნის გამო. დასცინა ბერს, უკვე ჩემი ხარო, ცდილობდა სასოწარკვეთილებაში ჩაეგდო.

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 5 2010, 13:36

ციტატა
ო რა კეთილია ეშმაკი არა? უბრალოდ ცოტა ხანი ხარობდა ბერის ცოდვაში ჩავარდნის გამო. დასცინა ბერს, უკვე ჩემი ხარო, ცდილობდა სასოწარკვეთილებაში ჩაეგდო.

საერთოდ ადამიანს უფრო მეტად ვნებ, თუკი თავს მეგობრად აჩვენებ და ისე ,,გაუჩალიჩებ" რაღაცას... და არა პირდაპირ რომ ეტყვი აი მე შენი მტერი ვარო... ხოდა ეს ეშმაკმა არ იცის?.. ეშმაკი ყოველთვის შეპარვით შედის ადამიანის გონებაში და ადენინებს ცოდვას და არ ეუბნება, ეხლა შენ ცოდვა ჩაიდინე, მერე უნდა დაგცინოო biggrin.gif

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 5 2010, 14:32

და როცა სცოდავ პირიქით გაქეზებს, და გეუბნება რა მაგარი ხარო...

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 5 2010, 14:35

ლეონი

ციტატა
ეშმაკი ყოველთვის შეპარვით შედის ადამიანის გონებაში და ადენინებს ცოდვას და არ ეუბნება, ეხლა შენ ცოდვა ჩაიდინე, მერე უნდა დაგცინოო

ეგ ეგრეა. ასეც მოხდა. ჯერ მრისხანების ცოდვაში ჩააგდო და მერე დასცინა.

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 5 2010, 14:39

ხო ლამარა მარა ეშმაკი კაი საქმეს როცა აკეთებ მაშინ დაგცინის, და როცა სცოდავ პირიქით გეუნბენა მაგარი ხარ მიდი ეგრე გააგრძელეო.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 5 2010, 16:22

ციტატა(ლეონი @ Jul 5 2010, 13:36) *

საერთოდ ადამიანს უფრო მეტად ვნებ, თუკი თავს მეგობრად აჩვენებ და ისე ,,გაუჩალიჩებ" რაღაცას... და არა პირდაპირ რომ ეტყვი აი მე შენი მტერი ვარო... ხოდა ეს ეშმაკმა არ იცის?.. ეშმაკი ყოველთვის შეპარვით შედის ადამიანის გონებაში და ადენინებს ცოდვას და არ ეუბნება, ეხლა შენ ცოდვა ჩაიდინე, მერე უნდა დაგცინოო biggrin.gif

ესე იგი მხოლოდ ანგელოზი ეცხადებათ, ეშმაკი თავის საქმეს ჩუმად აკეთებს?

პოსტის ავტორი: ლეონი თარიღი: Jul 5 2010, 18:37

ციტატა
ესე იგი მხოლოდ ანგელოზი ეცხადებათ, ეშმაკი თავის საქმეს ჩუმად აკეთებს?

სიზმარში ეცხადება თუ ტელევიზორში გამოდის სიტყვით არ აქ მნიშვნელობა... ფაქტია, რომ ეშმაკი ყოველთვის ცუდისკენ უბიძგებს ადამიანს, ისე რომ ამ ცუდს კარგად დაანახებს, ანგელოზი კი პირიქით კარგისკენ უბიძგებს და ყველაფერს სწორად ანახებს...

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 5 2010, 22:15

უნდა წავიკითხოთ და გავიაზროთ. რახან პატერიკია იმას არ ნიშნავს რომ დოგმაა.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 6 2010, 19:46

ვისაც შეუძლია სხვის მაგალითზე ისწავლოს და არა საკუთარზე მხოლოდ იმათთვისაა პატერიკები. smile.gif

ბერი და ანგელოზი

ნეტარი ბერი იოსებ სპილიოტი (+1959) ცდილობდა, გაემხნევებინა ახალგაზრდა ბერი, რომელიც სევდას შეეპყრო და მონასტრის დატოვება და თავისიანებთან დაბრუნება განეზრახა. ამიტომ მან ასეთი სასწაულის შესახებ უამბო მას: „ათონის მთაზე ჩემს მოსვლამდე არცთუ დიდი ხნით ადრე, გავიცანი ერთი ბერი, რომელიც უსინათლო ხუცესის მორჩილი იყო. მისმინე, რა შეემთხვა ერთხელ მას. ერთხელ მის სენაკთან ერისკაცი მივიდა. - საიდან ხარ? - ჰკითხა სტუმარს შაოსანმა ბერმა. აღმოჩნდა, რომ ისინი ერთი მიწა-წყლისანი იყვნენ, მაგრამ ბერმა მოსულს ეს არ გაუმხილა. - შენ თუ იცნობ ასეთ ადამიანს როგორ არის? - შეეკითხა მოსაგრე, მხედველობაში ჰყავდა რა თავისი მამა. - ვიცი, - უპასუხა მოსულმა, - იგი გარდაიცვალა და ღვთის ანაბარა დარჩა მისი ცოლი და ქალიშვილები. მათ ვაჟიც ჰყავდათ, რომელმაც მრავალი წლის წინ დატოვა ისინი. მას შემდეგ მის შესახებ არაფერი სმენიათ. ამ ამბავმა შაოსანი მეტად დაამწუხრა. მას მონასტრის დატოვებისა და შინ დაუბრუნების სურვილი გაუჩნდა. - წავალ, - უთხრა მან ერთხელ თავის ხუცესს, - წავალ და ვიზრუნებ დედასა და დებზე. მაგრამ ხუცესმა არ აკურთხა და ცრემლებით თხოვდა, დარჩენილიყო, ის კი შეუდრეკელი რჩებოდა. ბოლოს და ბოლოს, როდესაც ვერ შეძლო ახალგაზრდის შეჩერება, უსინათლო ხუცესმა იგი თავის ნებაზე მიუშვა. და მან წმიდა მთა დატოვა. გზაში დაღლილი, ხის ჩრდილში ჩამოჯდა. ცოტა ხნის შემდეგ ამ ხეს კიდევ ერთი დაღლილი შაოსანი მიუახლოვდა და მის გვერდით ჩამოჯდა. - ვხედავ, რომ დამწუხრებული ხარ, ძმაო, რა დაგემართა? - ჰკითხა ამ უკანასკნელმა. - მამაო, უბედურება შემემთხვა, - უპასუხა ხუცესის მიმტოვებელმა მორჩილმა და თავისი ამბავი უამბო. მაშინ კეთილმა მგზავრმა უთხრა: - მისმინე, ძმაო, დაბრუნდი შენს ხუცესთან, უფალი თვითონ იზრუნებს შენს ახლობლებზე, შენ არ უნდა მიატოვო იგი, მითუმეტეს, რომ ის ბრმაა. მაგრამ მან ყურადღება როდი მიაქცია შემთხვევითი თანამოსაუბრის რჩევას. მგზავრს მრავალი მაგალითი მოჰყავდა, მაგრამ ჯიუტი ბერი ფეხზე ადგა და გზის გაგრძელება დააპირა. - ასე რომ, შენ არ შეისმინე ჩემი სიტყვები? - უკანასკნელად შეეკითხა ბერს მგზავრი. - არა. - მაშინ იცოდე! მე უფლის ანგელოზი ვარ. როგორც კი მამაშენი გარდაიცვალა, უფალმა შენი ოჯახის მფარველობა დამავალა, მაგრამ რადგან თვითონ გსურს მასზე იზრუნო, მაშინ მე ვტოვებ მათ და მივდივარ. ანგელოზი მეყსეულად გაქრა. ბერი ძალიან შეწუხდა და მონანული დაბრუნდა ბრმა ხუცესთან. სენაკში შესულმა დაინახა, რომ მოძღვარი მისთვის ლოცულობდა...“


თარგმნა ხათუნა რაქვიაშვილმა გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“, № 12, 2003 წ.

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: Jul 6 2010, 23:28

ლეონი
პატრისტიკაში სულიერი ცხოვრების გამოცდილების სიბრძნეა და ბევრ სასარგებლოს იღებ ჩემი აზრით.

პოსტის ავტორი: beso თარიღი: Jul 7 2010, 22:17

ციტატა
პატრისტიკაში სულიერი ცხოვრების გამოცდილების სიბრძნეა და ბევრ სასარგებლოს იღებ ჩემი აზრით.

ქართულ ხალხურ ძღაპრებშიც დიდი სიბრძნე და სულიერი გამოცდილებაა, მარტო ის რად ღირს რომ ყველა სღაპარი იწყება "იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა"-ო უზარმაზარ სიბრძნეს იტევს ეს წინადადება, და თითქმის ყველა ქართული ხალხური ძღაპარი ამით იწყება.

პოსტის ავტორი: @@@@@ თარიღი: Jul 8 2010, 22:20

შვიდ გვერდს ახლა ნამდვილად ვერ წვიკითხავ თუმცა რატომღაც მომინდა ამ თემაში "დამეპოსტა".

გამოვეხმაურები პირველ პოსტს და ვიტყვი:
შეიძლება საკმაოდ თამამი ვარ, თუმცა ვფიქრობ ყველაფერი ღვთის ნებით არამც და არამც არ ხდება. ასე რომ იყოს, ჩემი აზრით, მართმადიდებელთათვის უპირველეს ლოცავაში, "მამაო ჩვენო"-ში სავედრებელი წინადადება: "იყავ ნება შენი" ყოველგვარ აზრს მოკლებული იქნებოდა... რადგან რაც არის იმას რაღატომ ვითხოვთ? თუმცა ღვთის დაშვება რომ არის ამას აღვიარებ და ეს მწამს...

ღვთის სიდიდადის კიდევ ერთი დამადასტურებელი ფაქტი სწორედ ის არის, რომ დიახაც ჩვენ თავისუფლები ვართ და ჩვენ თვითონ ვიღებთ თავისუფალ გადაწყვტილებებს მაგრამ მიუხედავად ამისა ეს ყველაფერი ღვთის დაშვებითაა და მის მიერ წინასწარაა განჭვრეტილი...



პ.ს მომიტევეთ თუ ვცდები

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 8 2010, 22:49

@@@@@

ციტატა
ყველაფერი ღვთის ნებით არამც და არამც არ ხდება. ასე რომ იყოს, ჩემი აზრით, მართმადიდებელთათვის უპირველეს ლოცავაში, "მამაო ჩვენო"-ში სავედრებელი წინადადება: "იყავ ნება შენი" ყოველგვარ აზრს მოკლებული იქნებოდა...

აზრს მოკლებული არ არის. როცა ჩვენ ვამბობთ: "იყავნ ნება შენი" ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ ვაცხადებთ, რომ თანახმა ვართ ასე იყოს, ანუ ეს ჩვენი ნებაც არის.
ციტატა
ჩვენ თვითონ ვიღებთ თავისუფალ გადაწყვტილებებს

თუმცა უფლის მიერ ჩვენთვის დადგენილი მფარველი ანგელოზი, კეთილ აზრებს მოგვივლენს ხოლმე, რომ ჩვენი არასწორი ქმედებით გამოწვეული უარყოფითი შედეგები აღმოვფხვრათ, თუ გონს არ მოვეგეთ, მაშინ განსაცდელი გვევლინება განსაწმენდად, ოღონდ ის უდრტვინველად და თუ შევძლებთ მადლიერებით უნდა მივიღოთ.

პოსტის ავტორი: @@@@@ თარიღი: Jul 8 2010, 23:00

ციტატა(la-ma-ra @ Jul 8 2010, 22:49) *

@@@@@
"იყავნ ნება შენი" ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ ვაცხადებთ, რომ თანახმა ვართ ასე იყოს, ანუ ეს ჩვენი ნებაც არის.

ეს შენი აზრია თუ წაგიკითხავს რომელიმე საეკლესიო ლიტერატურაში?

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 9 2010, 09:27

@@@@@

ციტატა
ეს შენი აზრია თუ წაგიკითხავს რომელიმე საეკლესიო ლიტერატურაში?

ქადაგებებში მომისმენია, მოძღვრებს მოუყვანიათ სხვადასხვა წმიდანთა გამონათქვამები, მაგრამ არ მახსენდება. ისე ჩემი აზრიცაა ეს ამავე დროს. smile.gif

”მამაო ჩვენო”-ს განმარტება იხილეთ აქ:

http://oldfile.ucoz.com/load/11-1-0-4

http://abashemoixede.piczo.com/?g=40344419&cr=1

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 15 2010, 14:20

პეჩორის პრესვიტერს ღირს ტიტეს (XII ს.) ჰყავდა მეგობარი, იმავე მონასტრის ბერი, დიაკვანი ევაგრე. მათ ისე გულწრფელად უყვარდათ ერთმანეთი, რომ მთელს საძმოს უკვირდა მათი თანამოზრახეობა. მაგრამ სიკეთის მოძულე მტერმა, რომელიც მიჩვეული იყო ხორბალს შორის ღვარძლის თესვას, მათ შორის მტრობა დათესა. თან ისე მოახერხა, რომ ერთმანეთის დანახვაც კი არ შეეძლოთ. როდესაც ერთ-ერთ მათგანს მოუწევდა საკმევლით ტაძრის შემოკმევა, მეორე გაურბოდა საკმეველს; ხოლო თუკი ის პირს არ მოარიდებდა, მაშინ მეორე აუვლიდა გვერდს. დიდხანს იმყოფებოდნენ ისინი ცოდვის წყვდიადში და შეურიგებლად, ურთიერთპატიების გარეშე ვერ ბედავდნენ მიეღოთ საღვთო ძღვენი და ზიარებულიყვნენ. საძმო სთხოვდა შერიგებას, მაგრამ მათ ამის გაგონებაც კი არ სურდათ. ღვთის განგებით მოხდა ისე, რომ ნეტარი პრესვიტერი ტიტე ავად გახდა და სიკვდილის პირას იყო. მაშინ იგი ცხარედ ატირდა თავისი ცოდვების გამო, გააგზავნა კაცი ევაგრესთან და გულაჩუყებულმა შეუთვალა: „მაპატიე, ძმაო, ღვთის გულისათვის, რომ სიფიცხით შეურაცხგყავ“, მან კი არა თუ აპატია, არამედ ულმობელი სიტყვებით დასწყევლა იგი. მონასტრის ძმებმა, მომაკვდავ ტიტეს რომ ხედავდნენ, ძალით მოიყვანეს ევაგრე მასთან გამოსამშვიდობებლად. სნეულმა ევაგრე რომ დაინახა, იმ წამსვე წამოდგა, მის ფეხებთან დაემხო და ცრემლმორეულმა მიმართა: „შემინდე მამაო და მაკურთხე“, ავაგრემ კი ზურგი შეაქცია ტიტეს და ყველას გასაგონად წარმოთქვა ულმობელი სიტყვები: „არასდროს არ გაპატიებ - არც აქ და არც იმქვეყნად“. ამის თქმა იყო და ევაგრე ძმებს ხელიდან დაუსხლტა და დავარდა. მათ უნდოდათ მისი აყენება, მაგრამ იგი მკვდარი იყო, ვერ შესძლეს მისთვის ვერც ხელის გასწორება, ვერც პირის დახურცა და ვერც თვალის დახუჭვა, თითქოს დიდი ხნის მიცვალებული ყოფილიყო. ავადმყოფი ტიტე კი ამასობაში წამოდგა და გამოჯანმრთელდა. შიშმა შეიპყრო ყველა. კითხვებს უსვამდნენ გამოჯანმრთელებულ ნეტარ პრესვიტერს, თუ რას ნიშნავდა ეს? ნეტარი ტიტე პასუხობდა: „როდესაც მე მძიმედ ვიყავი ავად და ამ დროს მტრულად ვიყავი განწყობილი ძმისადმი, ვნახე ანგელოზები, რომლებიც განმეშორნენ და ტიროდნენ ჩემი სულის მოკვდინების გამო, ეშმაკები კი ხარობდნენ ჩემივე მრისხანებისთვის. მაშინ გთხოვეთ თქვენ ჩემი ძმისგან პატიება გამოგეთხოვათ. თქვენ მომიყვანეთ იგი, მე თაყვანი ვეცი, მან კი ზურგი შემაქცია. ამ დროს დავინახე მრისხანე ანგელოზი, რომელმაც ცეცხლოვანი ლახვარი ჩაარტყა მას, რომელსაც მიტევება არ სურდა. ევაგრე იმწუთშივე მკვდარი დავარდა. მე კი იმავე ანგელოზმა ხელი გამომიწოდა, ამაყენა და აი, მე ჯანმრთელი ვარ“. შეშინებულმა საძმომ ცხარე ცრემლით დაიტირა გარდაცვლილი ევაგრე. ის დაასაფლავეს გაღებული თვალებით, ღია პირითა და გაშეშებული ხელებით.

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Jul 15 2010, 14:57

la-ma-ra
უცოდველი არავინაა, მაგრამ არის რაღაც სიტუაცია, როდესაც მართლა გვიჭირს პატიება. ამას ისიც ამძიმებს, რომ საწინააღმდეგო მხარე ვერ აცნობიერებს თავის დანაშაულს.
მაგრამ დარწმუნებული ვარ სინანულს გააჩნია, მართლა ქვის გული ხომ არა გვაქვს, რომ ადამიანი მუხლებზე დაჩოქილი, ქვითინით გვთხოვდეს პატიებას და არ შევუნდოთ.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 16 2010, 19:45

animani
საქმეც მაგაშია. ზოგჯერ ისე ვბრმავდებით, რომ გულწრფელ სინანულსაც ვეღარ ვხედავთ, ასეთსაც კი და გვგონია რომ გვატყუებს ის ადამიანი, მისი ამ საქციელის მიღმა რაღაც იმალება, უბრალოდ ახლა დასჭირდა ჩვენი პატიება, ნდობის მოპოვება, რომ მერე გვავნოს რამე, ცხადად თუ ფარულად. ამიტომ ფრთხილად უნდა ვიყოთ.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Jul 23 2010, 18:40

ულუმბოს მთაზე ერთ ღმერთშემოსილ წმ. ბერთან სულიერი ძმები იყვნენ მისული და იგი მადლით შეზავებული, ტკბილი ენით ესაუბრებოდა სულისთვის საცხონებელ საკითხებზე. ამ დროს ვიღაც უცნობი ერისკაცი წმინდა ბერთან მივიდა და თაყვანი სცა. ბერმა მიჰხედა და მისვლის მიზეზი ჰკითხა. მან მიუგო, წმ. მამაო, მოვედი, რომ ჩემი აურაცხელი ცოდვები ვაღიარო შენთანო. ბერმა უპასუხა, ძმაო, თუ ნამდვილად მოგიძულებია შენი ცოდვები, ნუ გრცხვენია, ამ მამების წინაშე აღიარეო. მან მართლაც წრფელი გულით აღიარა ყველაფერი და ისეთი ცოდვებიც კი არ დაფარა, როგორიც ხალხთან ძნელი სათქმელი იყო. მწარე სინანულით პირქვე დაემხო და მხურვალე ცრემლები სდიოდა.

აღსარების შემდეგ ბერმა უთხრა, გინდა, შვილო, რომ ანგელოსის სქემა შეიმოსო? კაცმა უპასუხა, დიახ, წმ. მამაო, მინდა და შესაბამისი სამოსელიც კი მოვიმზადეო... წმ. ბერმა მას დარიგება მისცა, შემდეგ მონაზვნის წმ. სქემით შემოსა, აჩვენა გამოქვაბული და უთხრა, წადი იქ შვილო და მშვიდობით იღვაწე შენი სულის საცხონებლადო. მან მდაბლად სცა თაყვანი, წავიდა და თან ადიდებდა ღმერთს.

გაკვირვებულმა ძმებმა ჰკითხეს, წმ. მამაო, ამდენი ცოდვის მქონეს როგორ მოხდა, რომ რაიმე სინანული და კანონი არ დაუწესეო. მან უპასუხა, საყვარელო შვილებო, შემაძრწუნებელი და დიდებული ხილვა ვნახე. აღმსარებელს მარჯვნივ ანგელოსი ედგა ელვარე სახით და ნათელივით სპეტაკი სამოსლით. მას ხელში ნაწერი ქაღალდის გრაგნილი ეკავა და როცა მონანული ცრემლით აღიარებდა თქვენს წინაშე თავის ცოდვებს, ბრწყინვალე ანგელოსი მათ იმ გრაგნილიდან შლიდა. და თუ კაცთმოყვარე ღმერთმა ასე მიუტევა მას, მე ცოდვილს რაღა უფლება მაქვს სინანული და კანონი დავუწესო. თან იგი, თავისი სინდისისაგან მხილებული, ისედაც წმინდა გულით ინანებს მუდამო.

ეს რომ ისმინეს ძმებმა, გაკვირვებულები მადლობდნენ ჩვენს უფალ იესუ ქრისტეს, ადიდებდნენ მის სიკეთეს და კაცთმოყვარებას უკუნითი უკუნისამდე.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 24 2011, 12:54

პატერიკი - სინანულის შესახებ
ბერძენი იმპერატორის, მავრიკიუსის დროს ფრიგიაში იყო ერთი გამძვინვარებული და სასტიკი ყაჩაღი. მისი დაჭერა ვერაფრით შეძლეს. ნეტარმა იმპერატორმა შეიტყო მის შესახებ, თავისი ჯვარი გაუგზავნა და ბრძანა, გადაეცათ მისთვის, რომ ნურაფრის შეეშინდებოდა. ეს ნიშნავდა, რომ მას წარსული ცოდვები მიეტევებოდა იმ პირობით, რომ გამოსწორდებოდა. ავაზაკმა მართლაც შეინანა, მივიდა მეფესთან, ფეხებში ჩაუვარდა და თავისი ცოდვები აღიარა. რამდენიმე დღის შემდეგ იგი ავად გახდა და საავადმყოფოში დააწვინეს. ძილში მან საშინელი სამსჯავრო იხილა. გამოღვიძებულმა იგრძნო, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა და აღსასრული მოუახლოვდა. მაშინ ავაზაკმა ტირილი დაიწყო და უფალს ვედრებით მიმართა:

„უფალო, ყოვლისმპყრობელო მეუფეო! უწინარეს ჩემსა შენ ჩემნაირი ყაჩაღი შეიწყნარე, გარდამოავლინე ჩემზე შენი უდიდესი წყალობა: შეიწყნარე სასიკვდილო სარეცელზე ჩემი ცრემლები, როგორც შეიწყნარე მეთერთმეტე ჟამის მუშაკნი, რომელთაც ღირსეული ვერაფერი ქმნეს წინაშე შენსა; ასევე შეიწყნარე ჩემი მწარე ცრემლებიც, განმწმინდე და მომიტევე. ამის შემდგომ ნუღარაფერს მოითხოვ ჩემგან; დროც აღარ მაქვს, მევალენი მიახლოვდებიან. ნუღარ გამოიძიებ ჩემს ცოდვებს და ნუღარ გამომცდი; ვერანაირ სიკეთეს ვერ ჰპოვებ ჩემში; წამომეწივნენ ჩემი უკეთურობანი, აღსასრულს მივუახლოვდი; აურაცხელია ჩემი ბოროტებანი; და როგორც მოციქულ პეტრეს ცრემლები შეიწყნარე, ასევე ჩემიც მიითვალე და შენი გულმოწყალების ძალით აღხოცე ჩემი ცოდვები“. ასე აღიარებდა ცოდვებს ავაზაკი რამდენიმე საათის განმავლობაში და ბოლოს სული უფალს მიაბარა.

მისი გარდაცვალების ჟამს ექიმმა ძილში იხილა: ავაზაკის სარეცელთან მოვიდნენ ეშმაკები სიებით, რომელშიც აღრიცხული იყო ავაზაკის მრავალრიცხოვანი ცოდვები. შემდეგ ორმა ბრწყინვალე ახალგაზრდამ სასწორი მოიტანა. ეშმაკებმა მის ერთ მხარეს დადეს ავაზაკის ცოდვების სია, რამაც სასწორი ერთ მხარეს გადახარა, მეორე კი ზევით აიწია. წმიდა ანგელოზებმა თქვეს: ნუთუ არაფერი გვაქვს?

- რა უნდა გვქონდეს? - შეეწინააღმდეგა ერთ-ერთი მათგანი, - როდესაც სულ რაღაც ათი დღეა, რაც კაცთა კვლას თავი დაანება? მაგრამ შემდეგ გადაწყვიტეს, რაიმე სათნოება მოეძებნათ. ერთ-ერთმა მათგანმა ავაზაკის ცხვირსახოცი იპოვნა, რომელიც მისი ცრემლებით იყო დასველებული და მეორეს მიმართა: „ეს ცხვირსახოცი ნამდვილად მისი ცრემლებითაა დასველებული; დავდოთ იგი სასწორის მეორე მხარეს, მასთან ერთად კი ღვთის კაცთმოყვარეობა და ვნახოთ, რა მოხდება“. როგორც კი ცხვირსახოცი სასწორზე დადეს, მან მეყსეულად გადაწონა და გააწონასწორა მეორე მხარე. ანგელოზებმა ერთხმად წამოიძახეს: „ჭეშმარიტად ღვთის კაცთმოყვარეობამ გაიმარჯვა!“ მათ ავაზაკის სული წაიყვანეს. ეშმაკები ატირდნენ და სირცხვილეულნი გარბოდნენ.

გამოღვიძებულმა ექიმმა საავადმყოფოს მიაშურა. როდესაც ავაზაკის სარეცელს მიუახლოვდა, მისი სული უკვე გასცლოდა სხეულს, რომელიც ჯერ კიდევ თბილი იყო. თვალებზე ცრემლებით დასველებული ცხვირსახოცი ეფარა. ექიმმა მის გვერდით მყოფთაგან შეიტყო ავაზაკის აღსარების შესახებ. მან აიღო ცხვირსახოცი, იმპერატორს მიუტანა და უთხრა: „ხელმწიფეო! ვადიდოთ უფალი, რომელმაც შენი მეფობის ჟამს ავაზაკი აცხოვნა“.


პოსტის ავტორი: animani თარიღი: May 24 2011, 13:20

la-ma-ra

ციტატა
ერთ-ერთმა მათგანმა ავაზაკის ცხვირსახოცი იპოვნა, რომელიც მისი ცრემლებით იყო დასველებული და მეორეს მიმართა: „ეს ცხვირსახოცი ნამდვილად მისი ცრემლებითაა დასველებული;

გული ამიჩუყდა, საზღვარი არა აქვს უფლის კაცთმოყვარებას, მთავარია მოვასწროთ გულწრფელი სინანული და როგორც მეთერთმეტე ჟამის მუშაკნი, შეიწყნარა უფალმა ჩვენც შეგვიწყნარებს.
ოღონდ მეეჭვება ისეთი სინანული გაგვიჩნდეს, როგორც ავაზაკს, რომელმაც მთელი ცხვირსახოცი დაალბო თავისი ცრემლებით, ამ შემთხვევაში ავაზაკი ბევრ ჩვენგანზე ამაღლდა.

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: May 24 2011, 19:09

animani
სინანული...
”შეინანეთ რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა” - ასე დაიწყო ქადაგება იოანე ნათლისმცემელმა და ამავე სიტყვებით დაიწყო ამქვეყნიური მოღვაწეობა მაცხოვარმა...

პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Aug 17 2011, 17:46

ანგელოზები ზრუნავენ ღმრთისმოშიშ ადამიანებზე
და იცავენ მათ საფრთხისაგან


ფსალმუნი ამბობს: „ხელთა მათთა ზედა აღგიპყრან შენ, ნუსადა წარსცე ქვასა ფერხნი შენნი", ანუ როგორც დედა, როცა ბავშვი სწავლობს სიარულს, თვალს ადევნებს მის ყოველ ნაბიჯს და თუ ხედავს, რომ მან შეიძლება რაიმეს წამოჰკრას ფეხი, მაშინვე აჰყავს ხელში - ამის მსგავსად ეპრყობიან ანგელოზები ადამიანებს და თუკი ისინი ბავშვივით მინდობილნი არიან ღმრთის ნებაზე, წმიდა ანგელოზები დედობრივი მზრუნველობით იცავენ მათ საცდურის ლოდზე შებრკოლებისგან. მართალ იოსებს ეჭვი შეეპარა ღმრთისმშობლის უბიწოებაში და განიზრახა მისი ფარულად გაშვება, მაგრამ ამ უსამართლობისაგან იგი იხსნა ანგელოზმა. ანგელოზები იფარავენ ჩვენი სულების სიწმინდეს და ამასთან იცავენ ჩვენს ხორციელ უსაფრთხოებასაც ხილულ და უხილავ მტერთაგან, აშკარა და ფარულ საფრთხეთაგან. ოდესღაც სირიის მეფის მიერ ელისე წინასწარმეტყველის შესაპყრობად გამოგზავნილმა მრავალრიცხოვანმა ჯარმა ალყა შემოარტყა ქალაქს, სადაც თავი შეეფარებინა წინასწარმეტყველს. მოსალოდნელი საშიშროების ხილვისას მისი მოწაფე შიშმა შეიპყრო, მაგრამ იგი დაამშვიდა მოძღვარმა, ვისი ლოცვითაც მოწაფეს აეხილა თვალები და იხილა ანგელოზთა კრებულნი, რომლებიც წინასწარმეტყველის დასაცავად ამხედრებულიყვნენ (4 მეფ. 6,17). ეკლესიის ისტორიამ შემოგვინახა მრავალი შემთხვევა ანგელოზთა საკვირველი მფარველობისა, ჩვენ მხოლოდ რამდენიმე მათგანის შესახებ მოგითხრობთ.

ასე გვიცავენ წმიდა ანგელოზები მტრის საფრთხისაგან
ერთხელ ნეტარმა თეოდორემ, ედესის ეპისკოპოსმა, ჰკითხა ერთ წინამხედველ მესვეტეს, თუ როგორ ცნობდა და განასხვავებდა იგი მართალთა და ცოდვილთ. მესვეტემ მიუგო: „თუ ჩემს სვეტთან ჩაივლის მართალი და ღმრთისმოშიში კაცი, მე ვხედავ ღვთის მადლს და ნათელ ანგელოზებს, რომლებიც მას ორივე მხარეს მიჰყვებიან, ეშმაკები კი შორს მიდიან და ვერ ბედავენ მასთან მიახლოებას; მაგრამ თუ ჩაივლის ცოდვილი, მის გარშემო ვხედავ მოზეიმე ეშმაკთა ხროვას, მფარველი ანგელოზი კი მას მოშორებით მიჰყვება, მწუხარებს და გლოვობს მისი დაღუპვის გამო. მაგრამ როცა ეშმაკებს სურთ საბოლოოდ დაღუპონ ეს კაცი, მაშინ მოდის მფარველი ანგელოზი ცეცხლოვანი მახვილით და განდევნის მათ". ასე გვიცავენ წმიდა ანგელოზები მტრის საფრთხეთაგან.

ანგელოზები ზრუნავენ ადამიანების ხორციელ ჯანმრთელობაზეც
ეს ზეციური დესპანნი ზრუნავენ ადამიანების არა მარტო სულიერ გადარჩენაზე, არამედ მათ ხორციელ ჯანმრთელობაზეც. პატერიკი მოგვითხრობს, თუ როგორ განკურნა მფარველმა ანგელოზმა ერთი მეუდაბნოე, რომელიც კუჭის ძლიერი ტკივილით იტანჯებოდა. ანგელოზი ეჩვენა სნეულს და ტანჯვის მიზეზი გამოჰკითხა. შემდეგ თითით ბასრი დანის მსგავსად გაუჭრა დაავადებული ადგილი, გამოწმინდა დაგროვილი ჩირქი და მერე ხელით ჭრილობა გაუმთელა; ამგვარად განკურნა მეუდაბნოე და დაუბრუნა მას ფიზიკური სიმრთელე.

„აი, ისინი, რომლებსაც უფალი გზავნის წმიდანთა დასახმარებლად"
ერთხელ აბბა ისიდორემ ამაღლებულ ადგილზე აიყვანა არაწმიდა ზრახვებთან ბრძოლით დაუძლურებული აბბა მოსე და უთხრა: „გაიხედე დასავლეთით". მოსემ გაიხედა და დაინახა იქ უთვალავი დემონი, რომლებიც მოისწრაფოდნენ ადამიანებთან საბრძოლველად. აბბა ისიდორემ კვლავ უთხრა მას: „გაიხედე ახლა აღმოსავლეთით". აბბა მოსემ გაიხედა და იხილა დიდებით მოსილ წმიდა ანგელოზთა უთვალავი სიმრავლე. შემდეგ აბბა ისიდორემ მას უთხრა: „აი ისინი, რომლებსაც უფალი გზავნის წმიდანთა დასახმარებლად; ხოლო ისინი, რომლებიც დასავლეთით არიან, ჩვენს წინააღმდეგ აღძრავენ ბრძოლას. მაგრამ ჩვენი შემწენი გაცილებით მეტნი არიან". ხილვამ გაამხნევა და დაამშვიდა ბოროტი ზრახვებით შეწუხებული ბერი.

„ასე გიბრძანებთ უფალი საბაოთ..."
ერთხელ ღირსმა ნიფონტმა ლოცვის შემდეგ ჩასთვლიმა და იხილა ვრცელი მინდორი, სადაც იდგა უამრავი ბოროტი სული, მძიმე ცოდვების მიხედვით სამას სამოცდახუთ პოლკად დაყოფილი. ერთ-ერთი ყველაზე შავი ეთიოპელი მათ ბრძოლისათვის ამზადებდა: „მიყურეთ მე და ნურაფრის გეშინიათ, რადგან ჩემი ძალა თქვენთან იქნება". ეშმაკმა ყოველ პოლკს მისცა გრძნებულებანი და გაუშვა მიწაზე, ქრისტეს ეკლესიასთან საბრძოლველად.
როდესაც ნეტარი მამა ამას უცქერდა, მოესმა ხმა: „ნიფონტ, გაიხედე აღმოსავლეთისკენ". მან თვალი მიაპყრო აღმოსავლეთს და იხილა სუფთა და ლამაზი მინდორი, რომელზეც იდგა დემონებზე ორჯერ მეტი თეთრით მოსილი ჭაბუკი, ასევე ბრძოლისათვის განმზადებული. შემდეგ მოვიდა მზეზე უფრო ნათელი სახის კაცი და მიმართა მათ: „ასე გიბრძანებთ უფალი საბაოთ: წადით მთელს ქვეყანაზე, დაეხმარეთ ქრისტიანებს და დაიცავით მათი სიცოცხლე". ღირსმა მამამ განადიდა ღმერთი, რომელიც ასე შეეწევა თავის ეკლესიას.

მაშინ მემამულე მიხვდა, რომ მონასტერს იცავენ ღმრთის ანგელოზები
როდესაც ღირსი კირილე აშენებდა ბელოზერსკის მონასტერს, მშენებლობის წარმატებით გაკვირვებული მეზობლად მცხოვრებნი კირილეს დიდი სიმდიდრის პატრონად თვლიდნენ. ამ ხმებმა ერთ ანგარებიან მემამულემდეც მიაღწია. მან შეკრიბა თავისი მსახურნი და ღამით გაეშურა ღირსი მამის გასაძარცვავად. გალავანთან მისულმა ბოროტისმზრახველებმა იხილეს, რომ მონასტრის სიახლოვეს მიმოდიოდა მეომართა დიდი სიმრავლე ამოწვდილი ხმლებით. ყაჩაღები დილამდე ელოდნენ მეომართა დაძინებას, მაგრამ ამას ვერ მოესწრნენ და შინ დაბრუნდნენ. მეორე ღამეს მათ უფრო მეტი მეომარი იხილეს და კვლავ ხელმოცარულნი დარჩნენ. დილით მემამულემ მონასტერში მსახური გააგზავნა იმის გასაგებად, თუ რომელი პოლკი იდგა იქ და რამდენი ხნით აპირებდა გაჩერებას. მსახურმა მოიტანა ამბავი, რომ კვირაზე მეტია მონასტერში არათუ ჯარი, ერთი მომლოცველიც კი არ ყოფილა. მაშინ მემამულე მიხვდა, რომ მონასატერს იცავენ ღმრთის ანგელოზები და შეინანა ბოროტი განზრახვა.


„იყავი სრული და გულით მდაბალი უფლის წინაშე, ემსახურე მას სიხარულით და მე არ განგეშორები შენ"
ერთხელ ღირსმა ონოფრე დიდმა დაყუდებული ცხოვრების სიყვარულით დატოვა თებაიდის მონასტერი და უდაბნოს მიაშურა. მოულოდნელად მან იხილა ნათლის სხივი და შეშინებულმა უკან გაქცევა დააპირა, მაგრამ ნათლის სხივი მიუახლოვდა მას და მოესმა ხმა: „ნუ გეშინია, მე ვარ შენი ანგელოზი, შენი შობისთანავე უფლისგან შენს დასაცავად დადგენილი, და მუდმივად შენთან ერთად დავდივარ. ამჯერად მე ღმრთისგან ნაბრძანები მაქვს, წაგიყვანო უდაბნოში. იყავი სრული და გულით მდაბალი უფლის წინაშე, ემსახურე მას სიხარულით და მე არ განგეშორები შენ". ანგელოზი ღირს ონოფრეს წინ გაუძღვა. საკმაო მანძილი რომ გაიარეს, წმიდანმა დაინახა ჩინებული გამოქვაბული და ანგელოზის ნათელი სხივიც გაუჩინარდა.
უდაბნოში განმარტოების პირველი წლები მრავალი განსაცდელით იყო აღსავსე: დღისით ღირს ონოფრეს თაკარა მზე წვავდა, ღამით კი ყინვისგან ითოშებოდა. იგი უდაბნოს მცენარეებით იკვებებოდა, წყურვილს კი ნამით იკლავდა. ღმერთმა თავის ერთგულ შვილს ღვაწლში განმტკიცების შემდეგ ანგელოზი გამოუგზავნა, რომელსაც მასთან პური და წყალი მოჰქონდა. უფლის ანგელოზი მას ოცდაათი წელი კვებავდა; ამის შემდეგ მის გამოქვაბულთან ამოვიდა ფინიკის ხე ტკბილი ნაყოფით და აღმოცენდა წყარო ცივი წყლით. ღირსი ონოფრეს ანგელოზი აზიარებდა იესო ქრისტეს უხრწნელ ხორცსა და სისხლს. „და არა მარტო ჩემთან მოდის ანგელოზი ღმრთაებრივი ზიარებით, - განუცხადა წმიდა მეუდაბნოემ ღირს პაფნუტის, - არამედ სხვებთანაც, რომლებიც ღმრთის გულისათვის უდაბნოში ცხოვრობენ და ვერ ხედავენ ადამიანის სახეს. ანგელოზის ხელებიდან ზიარება მათ გამოუთქმელი მხიარულებით აღავსებს. და თუ რომელიმე მათგანი ისურვებს ადამიანის ხილვას, ანგელოზს აჰყავს იგი ზეცად, რათა იხილოს წმიდანები და განიხაროს; მაშინ ის ადამიანი სულით ნათლდება და ხარობს, რომ ღირს-იქმნა ზეციურ მშვენიერებათა ხილვისა და ივიწყებს უდაბნოში გაწეულ ყველა შრომას. თავის ადგილზე დაბრუნების შედეგ კი უფრო გულმოდგინედ ემსახურება ღმერთს და ესავს, საუკუნოდ დაიმკვიდროს ის, რისი ხილვის ღირსიც გახდა ზეცაში".

„შენი მეუღლე, სარა, შობს ძეს, რომელიც ნეტარის სახელს დაიმკვიდრებს"
ღირსი მაკარი (ბერძნულად მაკარი ნიშნავს ნეტარს) დიდის მშობლები იყვნენ მართალი აბრაამისა და სარას მოსახელენი და მათ მსგავსად მოხუცებულობამდე შვილი არ მიეცათ. ერთხელ მძიმე სნეულებით სიკვდილის პირას მისულმა აბრაამმა იხილა უფლის ანგელოზი, რომელიც საკურთხეველიდან გამოვიდა, მიუახლოვდა მას და უთხრა: „აბრაამ, აბრაამ, ადექი საწოლიდან". აბრაამმა მიუგო: „ავად ვარ, ბატონო, არ შემიძლია წამოდგომა". მაშინ ზეციურმა მაცნემ ალერსიანად მოჰკიდა მას ხელი და აუწყა: „ღმერთმა შეგიწყალა - მიიღო შენგან სნეულება და მოგანიჭა თავისი ლოცვა-კურთხევა: შენი მეუღლე, სარა, შობს ძეს, რომელიც ნეტარის სახელს დაიმკვიდრებს, გახდება სავანე სული წმიდისა, ქვეყნად ანგელოზივით იცხოვრებს და მისი მეშვეობით მრავალნი მივლენ ღმერთთან".

„მართლმადიდებელი ეკლესიის სწავლება
წმიდა ზეციურ ძალთა შესახებ"
თბილისი, 2004 წ

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Aug 18 2011, 12:03

http://www.orthodoxy.ge/pateriki/nishani_zetsidan.htm
ნიშანი ზეციდან

ეს ამბავი უცნობი მწირის ჩანაწერებში ამოვიკითხე.

იყო თურმე ერთი სულთამხუთავი, უჩვეულო ძალის მქონე ყაჩაღი. ცხოვრობდა სოფლის მახლობლად ტყეში და არავის აძლევდა საშუალებას ახლომახლო გზებზე გავლისა. თავს ესხმოდა, უმოწყალოდ ძარცვავდა ყველას - ღატაკსა თუ მდიდარს, არ ერიდებოდა კაცის კვლასაც. მერე კი ამ ნაძარცვით თავის ამფსონებთან ერთად ეძლეოდა თავაშვებულ ღრეობას. და ისმოდა გარშემო უწმაწური გინება, სიმღერები. ვისაც მათზე სმენოდა, ერიდებოდა კიდეც ამ ადგილებში გავლას. ასე თანდათან გაუკაცურდა ეს ადგილი; ნაძარცვიც თანდათან შემოაკლდათ. მაშინ შეკრიბა ყაჩაღმა ბანდის წევრები:

- ბიჭებო! მოდით ახლა სხვაგან გადავინაცვლოთ. რა გვეთქმის, აქ მართლაც მხიარულად ვატარებდით დროს. არც საჭმელი გვაკლდა და არც სასმელი. მართალია, ჩვენი სიცოცხლე ხშირად ბეწვზე ეკიდა, სამაგიეროდ ამ ადგილებში ჩვენი სახელის გაგონებაც კი თავზარს სცემს ყველას. ჩვენი შიშით ჩიტიც კი არ დაფრინავს სიახლოვეს. ამით ნამდვილად შეგვიძლია ვიამაყოთ. მაგრამ, როგორც ხედავთ, აქ უკვე შემოგვაკლდა შემოსავალი. გასაძარცვიც აღარავინ დაგვრჩა. დროა სხვაგან გადავინაცვლოთ.

- ეგრე იყოს! - ერთხმად დათანხმდა ყველა. - მაგრამ ასე ცარიელ-ტარიელნი სად წავიდეთ?!

- მაგისთვის ერთი რამ მაქვს შემონახული. ხედავთ იმ მონასტერს? იქ ბერები ცხოვრობენ; ფული თავზე საყრელი აქვთ. შესაძლოა იმდენიც კი ჰქონდეთ, რომ ხელის განძრევა კარგა ხანს აღარ დაგვჭირდეს.

- ნუთუ იმ წმინდა ადგილს დავესხმებით? - შეცბუნდნენ ყაჩაღები.

- როდის გახდით ასეთი გულჩვილნი?! თქვენ რა ბერებმა შეგაშინეს?! თქვენ, რომელთაც სახრჩობელის, გილიოტინის არ შეგშინებიათ, ახლა ბერებმა შეგაკრთეს?! ანდა იქნებ წმინდანობაც მოინდომეთ?! განა არ იცით, ბერებს თუ საიქიოს გავისტუმრებთ, მადლიერნიც კი დაგვრჩებიან. ისინი ხომ სულ იქითკენ ისწრაფვიან. სამაგიეროსაც იქიდან შეგვაწევენ ლოცვით. მაშ იჩქარეთ! ცოცხლად, ბიჭებო, ავისხათ იარაღი და გავსწიოთ, ნუღარ ვაყოვნებთ!

მეთაურის განწყობა ბანდის წევრებსაც გადაედოთ, მხიარულად წამოიშალნენ. მხოლოდ ერთი არ დაძრულა ადგილიდან: - არსადაც არ წამოვალ, ისედაც ბევრი ცოდვა მაქვს კისერზე!

მეთაურს ბევრი არ უფიქრია, ისე გამოასალმა იგი სიცოცხლეს. სხვები აღარ შეკამათებიან...

მონასტერი საოცრად ლამაზ ადგილზე იყო აშენებული. ტაძარიც და ბერთა სენაკების თეთრი კედლებიც პირდაპირ მდინარის ხეობას გადაჰყურებდა.

ბერები იმ დღეს ცისკარს ჩვეულებისამებრ ზარების რეკვით შეხვდნენ. რას წარმოიდგენდნენ, ასეთი განსაცდელი თუ დაატყდებოდათ თავს! შუა ლოცვისას მათი მსახურება და ტკბილი გალობა უხეშმა სტვენამ და გინებამ დაარღვია. მხეცებივით შემოიჭრნენ მონასტერში ყაჩაღები, ჩაამსხვრიეს მინები, საკურთხეველში შეცვივდნენ და გაშმაგებით იწყეს საეკლესიო სიწმინდეებში განძისა და ფულის ძებნა.

- ეი, თქვენ! - ღრიალებდა მეთაური. - გირჩევთ დროზე გამოაჩინოთ ფული და ძვირფასეულობა. სწრაფად, თორემ ამოგხოცავთ ყველას!

- ძმანო, - მშვიდად მიმართა ყაჩაღებს არქიმანდრიტმა, - ჩვენ სადა გვაქვს ფული და ძვირფასეულობა. ჩვენი სიმდიდრე ეს ვერცხლის ბარძიმი და საღვთისმსახურო წიგნებია.

- სტყუი! - კიდევ უფრო გაშმაგდა მეთაური და წვერებში სწვდა მოხუცს. - სწრაფად, სწრაფად გვიჩვენე სადა გაქვს გადამალული ფული!

- ძმაო, ეშმაკს დაუბნელებია შენი გონება, სჯობს შეინანო...

- ეშმაკს არა?! წყეულო! სწორედ იმ ეშმაკებთან გაგაგზავნი ჯოჯოხეთში თუ არ იტყვი! - მაგრამ რომ ნახა, ამ სიტყვებმა სულაც ვერ შეაშინა წინამძღვარი, უფრო გაშმაგდა:

- მაშ, არ გინდა გვითხრა არა?! - ამ სიტყვებით ულმობლად შეუნგრია გული დროშის ტარით მოხუცს.

- შეინანე, ძმაო. - საოცარი სითბოთი და სიყვარულით წარმოთქვა წინამძღვარმა უკანასკნელი სიტყვები და სული განუტევა.

- ყველა ამოხოცეთ! - ღრიალებდა გახელებული მეთაური. - და თვითონაც გაშმაგებული, დაუნდობლად ხოცავდა ბერებს. სისხლით შეიღება ტაძრის კედლები და იატაკი. მეორე დღეს სისხლიანი კედლები და ბერების გვამები დახვდათ სალოცავად მისულ სოფლელებს...

გავიდა დრო. იმ დღის შემდეგ ძალიან შეიცვალა მეთაური. სულ მდუმარედ დადიოდა. სადღა იყო მისი ცინიზმი და ამპარტავნება. სულის მტანჯველი სიზმრებით შეპყრობილს გამუდმებით ჩაესმოდა არქიმანდრიტის სიტყვები:

- ძმაო, შეინანე.

სადაც არ უნდა წასულიყო, ყველგან თან სდევდა ეს საბედისწერო სიტყვები. ტყის ფოთლების შრიალიც თითქოს ამას ჩასძახოდა:

- შეინანე!

მდინარის პირას წყლის ჩხრიალშიც ეს სიტყვები ესმოდა:

- მოინანიე!

თვალწინ კი მუდამ არქიმანდრიტის სახე ედგა, შემწყნარებელი თვალებით.

იმ ადგილებში ერთ განდეგილს დაედო ბინა. გამოქვაბულში მოეწყო სენაკი.

რას აღარ ჰყვებოდნენ მასზე. ადრე თურმე იგი ექიმი ყოფილა, მაგრამ მერე კი განდეგილობის გზას დასდგომია და ადამიანთა ფიზიკური კურნების ნაცვლად მათი სულების გაჯანსაღებისთვის მიუყვია ხელი. ღვთის შეწევნით ამ მძიმე საქმიანობისთვისაც კარგად გაურთმევია თავი, და ისე გაუთქვამს სახელი, რომ უამრავი ადამიანიც მოუზიდავს.

ვის არ შეხვდებოდით მასთან?! იგი ერთნაირი სიყვარულით ხვდებოდა ყველას. მისგან ადამიანები სულით განკურნებულნი და განწმენდილნი მიდიოდნენ. მისი სენაკის კარი ყველასთვის ღია იყო.

ყაჩაღთა ყოფილი მეთაური კარგა ხნის მანძილზე უთვალთვალებდა განდეგილს. ბევრი რამ მისთვისაც უამბნიათ მის კეთილმოსაობაზე. „საოცარი შვება მოაქვსო მასთან საუბარს“. - ყველანი შეთანხმებულივით ამბობდნენ ასე.

დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ ყაჩაღთა ყოფილმა მეთაურმაც გადაწყვიტა განდეგილისათვის გულის გადაშლა. მაგრამ მისთვის დახშული აღმოჩნდა მისი კარი. ამაოდ შესთხოვდა ცოდვილი მთელი დღე მას კარის გაღებას, მაგრამ ისე დაღამდა და გათენდა, რომ არ ისმინა განდეგილმა მისი. ფეხი არ მოუცვლია მეთაურს მაინც. ჯიუტად იდგა და ელოდა განდეგილის გამოსვლას. ასე გავიდა ორი, სამი, ოთხი დღე. სენაკიდან განუწყვეტლივ მოისმოდა ლოცვა, ისმოდა როგორ ადიდებდა განდეგილი ღმერთს. გავიდა მთელი თვე... ამ ხნის მანძილზე ყაჩაღთა ყოფილი მეთუარი ბალახებით იკვებებოდა, ცრემლებით რწყავდა იქაურობას და განდეგილს შესთხოვდა:

- გამიღე, მამაო, კარი, მე ცოდვილს. მიიღე აღსარება ჩემგან.

და აი, თვის ბოლოს, როგორც იქნა გაიღო კარი და ხმა მოესმა:

- შემოდი, ძმაო.

სასოებით შეაბიჯა სენაკში. განდეგილი სიყვარულით შეეგება და ცრემლიანი სიტყვებით მოეხვია:

- საშინლად მძიმე ცოდვები მომიტანე, ძმაო. მაგრამ ღმერთი მოწყალეა, ნუ შეშინდები, ნურც სასოწარკვეთას მიეცემი. აღივსე ღვთისადმი რწმენით. გჯეროდეს, თუ მთელი გულით მოინანიებ, შენს აღსარებას მიიღებს იგი. ხომ გინდა ღვთის სასუფეველის დამკვიდრება?! ამის გაკეთება კი მხოლოდ მათ ძალუძთ, ვინც მორჩილებით, რწმენითა და მოთმინებით არიან აღვსილი. ამიტომაც გტანჯე ამდენ ხანს, ძმაო... ჯიუტად გცდიდი! ისიც მინდოდა, მხოლოდ ღვთის იმედითა და რწმენით განმსჭვალულიყავი. შენმა მორჩილებამ ჩემს სიჯიუტეს აჯობა, გამოცდას გაუძელი. ახლა კი ჩამოჯექი და ყოველივე მიამბე.

კარგა ხანს უყვებოდა მეთაური განდეგილს თავის ამბავს. მწარედ ქვითინებდა. მასთან ერთად ცრემლად იღვრებოდა განდეგილიც. რომ დაამთავრა, წამოდგა განდეგილი:

- ახლა კი წადი, ძმაო, იმავე ტყეში, სადაც ამდენი საშინელება ჩაგიდენია. ამოთხარე მიწური. იქ ლოცვებში უნდა გალიო ეს წუთისოფელი... ოღონდ ილოცე რწმენით, ილოცე იმ ადამიანებისთვის, რომელთაც არ მიეცი ამქვეყნად ცხოვრების საშუალება. არც საკუთარი სული დაივიწყო. აი, გამომართვი კანდელი; წაიღე და შენთან, მიწურში ხატის წინ დადგი, ზეთი ჩაასხი, მაგრამ ნუ აანთებ. როცა ღმერთი ცოდვებს შეგინდობს, თვითონ აინთება. და ეს იქნება ნიშანი იმისა, რომ მიგეტევა ცოდვები.

წამოვიდა ცოდვილი და ისე დაიწყო ცხოვრება, როგორც განდეგილმა დაარიგა. მთელ დღეებს ლოცვებში ატარებდა, ღვთისგან შენდობას ითხოვდა.

ასე გავიდა ათი წელი... კანდელი არა და არ ინთებოდა. მისკენ გახედვისაც კი ეშინოდა.

- შემინდე, უფალო, და მომეც ნიშანი ზეციდან. - გამუდმებით ამას შესთხოვდა უფალს. ხანდახან სასოწარკვეთა ეუფლებოდა, მაგრამ გულმხურვალე ლოცვით სდევნიდა. კიდევ ათი წელი გავიდა. ცოდვილის მეხსიერებაში თანდათან გაფერმკრთალდა წარსული. ლოცვას ისე შეეჩვია, ვეღარ თრგუნავდა დემონი. ახლა, როცა მისგან განწირული ადამიანები ეცხადებოდნენ, მათ სახეებზე მრისხანებას კი არა, შენდობას უფრო ხედავდა. არქიმანდრიტი კი ისევ სიყვარულითა და მიმტევებელი თვალებით შესცქეროდა. მის მანტიაზე სისხლის კვალი უფრო და უფრო ფერმკრთალდებოდა. ცოდვილსაც სახეზე თანდათან ნათელი ედებოდა.

ასეთმა ცხოვრებამ ბუნებასთან ძალიან დააახლოვა და ნაამდვილ განდეგილად აქცია. ცხოველებიც გრძნობდნენ ამ კეთილ განწყობას და არ ერიდებოდნენ, მის გარშემო ტრიალებდნენ, ფეხქვეშ ეგებოდნენ.

მის გვერდით თავისუფლად დასეირნობდნენ მგლებიც და კურდღლებიც, დათვებიც და ყველა ჯურის ფრინველი თუ ცხოველი. მკვლელის სული ისე განიწმინდა, რომ ბუნების ყოველ მოვლენაში ღვთის ნებას სცნობდა.

მაგრამ ნიშანი ზეციდან არა და არ ჩანდა. კანდელი არ ინთებოდა.

კიდევ ათი წელი გავიდა. განდეგილის მიწური სხვა ცოდვილთა სავანედ იქცა. ყაჩაღთა ყოფილ მეთაურთან ახლა სულიერი რჩევების მისაღებად, სულის ცხონების გზის საკითხავად მოდიოდნენ. ისიც დაუზარებლად, ყოველგვარი ანგარების გარეშე გასცემდა მადლს, რაც ამ ხნის მანძილზე მოიხვეჭა.

ერთხელაც, ვნების კვირას, გამოღვიძებულმა ბუნებამ სიხარულით აავსო განდეგილის გული. გარეთ გამოსულს გამდნარი თოვლის ქვემოდან მოესმა ნაკადულის ხმა. მიმოიხედა; აქა-იქ ყოჩივარდებს ამოეყოთ თავი. გზის პირას ჩამოჯდა. გარინდებული ყურს უგდებდა ყინულის მსხვრევასა და ტყის შრიალს. და თუ ადრე ასეთი ხმები მასში ნაღვლიან განცდებსა და მწუხარებას იწვევდა, ახლა რატომღაც სიხარულითა და ნუგეშით ავსებდა. უცებ შორიდან მომავალ მგზავრს მოჰკრა თვალი. რომ მოახლოვდა შეამჩნია, ძლივს რომ მოლასლასებდა. თვითონვე გაეგება, მიწურში შეიყვანა, გაუმასპინძლდა და მოასვენა. მგზავრს ღონე ისე წართმეოდა, ლაპარაკსაც ვერ ახერხებდა. მერე კი, ცოტა სული რომ მოითქვა, განდეგილს ჰკითხა:

- კანდელი რად არ გინთია?!

- ეჰ, ჩემო ძმაო, კეთილი საქმეები არ მყოფნის ასანთებად. - ამ სიტყვებმა სული შეუთრთოლა სტუმარს:

- მაშინ მე რაღა ვთქვა, მე ცოდვილმა! - გულჩაწყვეტილმა ამოილუღლუღა.

მისი ასეთი მწუხარება რომ იგრძნო, შეეცადა განდეგილი ნუგეშისცემას:

- ჩვენ ყველა ცოდვილები ვართ ღვთის წინაშე, ძმაო! - უთხრა, - მაგრამ ღმერთი მოწყალეა. ხომ გაგიგია, სწორედ მან რომ შეუნდო მეზვერესაც და მეძავსაც?! განა მან არ დაამკვიდრა ცათა სასუფეველში თავის ძესთან ჯვარცმული ავაზაკი?! იგი ჩვენც შეგვინდობს ცოდვებს; ჩვენ კი ამისთვის უნდა შევძლოთ ამ ცოდვების მონანიება. უნდა ვითხოვოთ შენდობა...

და უამბო განდეგილმა სტუმარს თავის ცხოვრებაზე.

კიდევ უფრო დამწუხრდა მგზავრი: - და თუ, მამაო, ასეთი ცხოვრების, და ასეთი სინანულის მერეც, შენი კანდელი არ ინთება, რისი იმედი უნდა მქონდეს მე, ცოდვილს?! მე ხომ შენი რწმენის მეასედიც არ გამაჩნია...

ანუგეშებდა მგზავრს განდეგილი, თან ღმერთს შესთხოვდა:

- შეუნდე, უფალო, ამ ცოდვილს!

მგზავრი კი უფრო და უფრო მძიმდებოდა; აღსარების თქმას ვერა და ვერ ახერხებდა; ვერანაირმა ნუგეშმა ვერ გასჭრა. შვებას ვერ გრძნობდა. დილისთვის კი მთლად გამოეცალა ღონე, ძალა წაერთვა და სასოწარკვეთილმა მხოლოდ ამის თქმა მოახერხა:

- არ მექნება შენდობა! - და ამ სიტყვებით განუტევა სული.

იგრძნო განდეგილმა, როგორ ჩავიდა ცოდვილის სული ჯოჯოხეთში. მწარედ ატირდა. სამი დღის მანძილზე ლოცულობდა მის ცხედართან. მისთვის შენდობას სთხოვდა უფალს. მესამე დღეს კი გაუთხარა სამარე და დაკრძალა.

შაბათის საღამო იდგა.

„ - ხვალ კვირაა, - ფიქრობდა იგი, - აღდგომა დგება. მაცხოვარი ხომ მოწყალეა და ალბათ შეუნდობს“. - ამ ფიქრებში, მიწურის წინ მჯდარი, ტყის სურნელებით გაბრუებული განსვენებულზე ლოცვას განაგრძობდა. დილით იდუმალმა განცდამ მოიცვა. იგრძნო, ბუნებაც იდუმალებაში რომ ჩაძირულიყო... ყოველი მხრიდან თითქოს ჩასძახოდნენ:

- ქრისტე აღსდგა!

იგივეს უჩურჩულებდა ნიავი, ნაკადული, ღრუბლებიდან წამოსული წვიმის წვეთები, ჩიტების გუნდი, თავს რომ დასტრიალებდა. უცებ წინ დაუდგა ყველა, ვისაც სიცოცხლე მოუსწრაფა. ყველა სიყვარულით შეჰყურებდა და ახარებდა:

- ქრისტე აღსდგა!

არქიმანდრიტსაც აღარ ეცვა სისხლიანი მანტია, თეთრ სამოსში შემოსილი სიყვარულით უწვდიდა ხელს განდეგილს. და აღივსო სიხარულით მწირის გული. მაგრამ საფლავის დანახვამ ისევ დაამწუხრა. მიწურში შებრუნდა. სიჩუმესა და წყვდიადს მოეცვა იქაურობა. ნაღვლიანად გახედა კანდელს, მუხლებზე დაემხო და გულმხურვალედ იწყო ლოცვა:

- მკვდრეთით აღდგომილო, იესო ქრისტე, გაუხსენ ამ ცოდვილს სასუფეველი, მოგვანიჭე ჩვენ შენდობა შეცოდებათა. შეუნდე ამას, გევეედრები, შეუნდე... და შენი ურიცხვი სიხარულიდან გაიღე მისთვის მცირედი. შენ ხარ ღმერთი და ვიცი ადამიანებისაგან ცოდვათა მისატევებლად მსხვერპლს რომ მოითხოვ. ამის გაკეთება კი ამ უბადრუკს თვითონ აღარ შეუძლია. ამიტომ მის სანაცვლოდ ჩემგან შეიწირე მსხვერპლად ლოცვები, მთელი ჩემი ღვაწლი, ყველაფერი ის, რაც ამ 40 წლის მანძილზე გამიღია სულის საცხონებლად... მე ხომ ჯერ ისევ ცოცხალი ვარ და შემიძლია თავიდან დავიწყო ყველაფერი. გევედრები, შეიწირე ყოველივე ეს და თუ შენი მსჯავრით მან საშინელი ხვედრი დაიმსახურა, მე მომაგე ეს სასჯელი, მისი სული კი იხსენი ჯოჯოხეთისაგან...

ამ ვედრებაში იყო, რომ დაიქუხა, სადღაც მეხი ჩამოვარდა. მისმა ნაპერწკლებმა მიწური გაანათა. განდეგილს ლოცვა არ შეუწყვეტია. უცებ იგრძნო, რაღაც რომ ანათებდა მიწურს. თავი ასწია და ანთებულ კანდელს მოჰკრა თვალი. ჯერ იფიქრა მეჩვენებაო... ძლივს წამოდგა; მაგრამ ნაბიჯის გადადგმა ვერ შეძლო; უჩვეულო სისუსტე იგრძნო; მუხლები მოეკვეთა. სიხარულისგან სუნთქვა შეეკრა. ვეღარც შეძლო ამოსუნთქვა. და ასე, ამ უჩვეულო განცდებში დალია სული. ნელა დაეშვა მისი სხული მიწაზე. სული კი მსუბუქად აიჭრა მაღლა, ზეცაში...

კანდელს უფრო და უფრო ემატებოდა ელვარება. თითქოს განდეგილის სულს მიაცილებდა ზეცისკენ...

ასე მოკაშკაშე დახვდა იგი ბერებსაც. მათ მოწიწებით წაასვენეს განდეგილი მონასტერში. ერთმა მორჩილმა კი ეს ამბავი აღწერა, რომ შეგვეტყო და მოყვასისთვის თავგანწირვის ასეთი სურვილი ჩვენც გაგვჩენოდა.

თარგმნა ლ. ჯიქიამ





პოსტის ავტორი: animani თარიღი: Aug 18 2011, 20:44

ციტატა(la-ma-ra @ Aug 18 2011, 13:03) *

http://www.orthodoxy.ge/pateriki/nishani_zetsidan.htm
ნიშანი ზეციდან

ეს ამბავი უცნობი მწირის ჩანაწერებში ამოვიკითხე.


ჯერ გავბრაზდი, რა ადვილია ამდენ ადამიანს უფლისგან ნაჩუქარი სიცოცხლე წაართვა და მერე მიტევება ითხოვო. მერე ჩემს თავზე გავბრაზდი, ასეთი სინანული და თავგანწირვა მოყვასისათვის, ალბათ არასდროს მექნება.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: Sep 8 2011, 15:53

მიცვალებულთა მოხსენების სარგებლობაზე

კუნძულ კვიპროსზე მცხოვრები ერთი ახალგაზრდა დაატყვევეს, სპარსეთში წაიყვანეს და იქ ციხეში ჩასვეს. ყმაწვილის მშობლებმა არ იცოდნენ, თუ სად იყო მათი შვილი, ბოლოს კი ვინმე კაცისაგან შეიტყვეს, რომ იგი გარდაიცვალა და მწუხარებით აღვსილებმა დაიწყეს მისი სულის მოხსენიება შობას, აღდგომასა და სულიწმიდის მოფენის დღეს. გავიდა ოთხი წელი. ამასობაში ყმაწვილმა ციხიდან გაქცევა მოახერხა და კვლავ თავის მშობლიურ კუნძულს დაუბრუნდა. უზომოდ გახარებული და აღტაცებაში მოსული დედ-მამა გადაეხვივნენ შვილს. უზომო იყო სიხარულით გამოწვეული მათი ცრემლები. როდესაც მღელვარება მცირედ ჩაცხრა, მშობლებმა უთხრეს შვილს: - „ჩვენ შევიტყვეთ, საყვარელო შვილო, რომ ვითომ შენ მოკვდი და ღმერთს შენი სულის განსვენებაზე ვევედრებოდით“.

- რომელ თვეში და რომელ დღეს მიხსენიებდით? - იკითხა ყმაწვილმა, და როდესაც დედ-მამისაგან მისი სულის მოხსენიების დრო შეიტყო, გაკვირვებით წამოიძახა: „ჰოი, საყვარელნო მშობელნო! ამის გამო რამდენი სიკეთე მომაგეთ მე... ყოველ ამ დღეებში მოდიოდა ჩემთან კაცი, შემხსნიდა ბორკილებს და გამომიშვებდა ხოლმე საპყრობილედან, ეს კი ისე ხდებოდა, რომ მას ჩემს მეტი ვერავინ ხედავდა, ხოლო მეორე დღეს კი მე ისევ საპყრობილესა და ბორკილებში აღმოვჩნდებოდი“.

ქრისტიანენო! ევედრეთ ღმერთს გარდაცვალებულთა თქვენთა ნათესავთათვის, ევედრეთ ყოველ გარდაცვალებულთა ქრისტიანეთათვის, რადგანაც ამის გამო სული უდიდეს ნუგეშინისცემას მიიღებს.

დაგვიტოვეთ მღვდელი


ერთი მღვდელი ლიტურგიაზე განსაკუთრებული გულმოდგინებით მოიხსენიებდა გარდაცვლილებს. თუკი ვინმე ერთხელ მაინც მიაწვდიდა მოსახსენიებელს, მიცვალებულთა სახელებს ჩუმად ჩაიწერდა თავის აღაპში და ყოველ წირვაზე იხსენიებდა. ამიტომ ლიტურგია ყოველთვის დიდხანს გრძელდებოდა და მრევლი ხშირად ჩიოდა კიდეც ამის გამო. მაგრამ მღვდელს სხვანაირად არ შეეძლო...

და აი, ერთხელ ისეთ ცდომილებაში ჩავარდა, რომ განკვეთაც კი ემუქრებოდა. საქმე მიტროპოლიტ ფილარეტს გადაეცა. როდესაც უწმიდესს რეზოლუციაზე ხელი უნდა მოეწერა, თითებში საშინელი სიმძიმე იგრძნო, წერა ვეღარ შეძლო და საქმე მეორე დღისთვის გადადო.

ღამით კი საოცარი სიზმარი ნახა: სარკმლის წინ უამრავ სხვადასხვა ასაკისა თუ წოდების ადამიანს მოეყარა თავი. მიტროპოლიტს ევედრებოდნენ:

- ჩვენ, განსვენებულთა სულები, თხოვნით მოგევლინეთ: ნუ გაგვწირავთ ტანჯვისათვის, ნუ განკვეთთ მღვდელს, დაგვიტოვეთ ჩვენი სულების საოხად!..

ხილულით შეძრწუნებულმა მიტროპოლიტმა სასწრაფოდ დაიბარა მღვდელი. როცა საუბრისას მიცვალებულთა მოხსენიების მისეული წესის შესახებ შეიტყო, სხვა ტაძარში გადაყვანა აკმარა, მანამდე კი უცნაურ შუამდგომლობაზე უამბო.


* * *

ერთმა მორწმუნემ ნაირ-ნაირი კერძი მიიტანა ტაძარში, მამა გაბრიელს (ურგებაძეს) პანაშვიდის გადახდა სთხოვა მიცვალებულისთვის და მოსახსენიებელი მიაწოდა, სადაც წმინდანთა მშობლების სახელები იყო ჩამოწერილი. მამა გაბრიელმა გადაიხადა პანაშვიდი, მოიხსენია მიცვალებულნი, თუმცა კი არ იცოდა, ვის იხსენიებდა. მეორე დღეს მამა გაბრიელმა უთხრა ამ მორწმუნეს: ეს რა მიყავი, ვისი სახელები მომახსენიებინე, წუხელ წმინდანები მეცხადებოდნენ და მშობელთა მოხსენიებისთვის მადლობას მიხდიდნენო.


* * *

მამა ექვთიმე ბერძენი (ათონელი, +1866) ამბობდა: თუ ვინმეს გარდაცვალებას გაიგებ, სადაც არ უნდა იყო, რასაც არ უნდა აკეთებდე, დაუტევე ყველაფერი და ილოცე გარდაცვლილისთვის, თუნდაც შენ თვითონ გჭირდებოდეს სხვების ლოცვა, თუნდაც საბერო კანონი გქონდეს აღსასრულებელი, ამ დროისთვის ყოველი საქმე დაივიწყე და ილოცე შესვენებულთათვის.


* * *

წმინდა ათანასია იღუმენიამ (მისი ხსენება 12 აპრილსაა) გარდაცვალების წინ თავისი მონასტრის დედებს ანდერძად დაუბარა, როცა მოვკვდები, ორმოც დღემდე გლახაკებისთვის ტრაპეზი გააწყვეთ ხოლმეო. მოხდა ისე, რომ დედებმა მხოლოდ ათ დღეს შეასრულეს წინამძღვრის ანდერძი. ასეთმა ურჩობამ და უდებებამ აიძულა წმინდა დედა, მათთან მისულიყო - რამდენიმე მონაზონს გამოეცხადა ორ ანგელოზთან ერთად და მკაცრად ჰკითხა: - რატომ არ ასრულებთ ჩემს ანდერძს? იცოდეთ, თუ ვინმე მიცვალებულისთვის ორმოც დღეს მოწყალებას გასცემს და მშიერს დააპურებს, ამით დააპურებს, ამით მოწყალეს გახდის უფალს. თუ მიცვალებულნი ცოდვილნი იყვნენ, ამით ღმერთი მათ მიუტევებს ცოდვებს, ხოლო თუ ცოდვები არ ჰქონდათ, მათთვის გაღებული სიკეთე სიკეთის მქმნელს სულის ხსნაში შეეწევაო.


* * *

დიდი მადლია უფლის წინაშე ღატაკი და უპატრონო მიცვალებულის დაკრძალვა. ვინმე მაგისტრიანე მეფემ რაღაც საქმეზე გაგზავნა. გზად მიგდებული შიშველი მიცვალებული ნახა. შეეწყალა ძალიან, მონა წინ გაუშვა, მოიხსნა მოსასხამი და მიცვალებულს გადააფარა. საკმაო დრო გავიდა ამის შემდეგ. მეფემ ახლა სხვა დავალებით გაუშვა. გზად უბედურება შეემთხვა, ცხენიდან ჩამოვარდა და ფეხი მოიტეხა. მოიწვია ექიმები. რადგან არაფერი ეშველებოდა, ექიმებმა გადაწყვიტეს, მეორე დღეს ფეხი მოეკვეთათ. მარტოდ დარჩენილი მაგისტრიანე მწარედ ატირდა. შუაღამე იყო, კანდელი ენთო. ამ დროს ოთახში უცნობი შემოვიდა და ჰკითხა, - რატომ ტირიო. ხვალ ფეხი უნდა მომკვეთონო, - უთხრა მაგისტრიანემ. უცნობმა სთხოვა, ფეხი მაჩვენეო. შემდეგ კი, მიუხედავად ავადმყოფის უარისა, ფეხზე წამოაყენა - დამეყრდენი და გაიარე, შენ უკვე ჯანმრთელი ხარო. მაგისტრიანემ თამამად გაიარა. განცვიფრებულმა ჰკითხა უცნობს: ჩემთან გამომგზავნელი ღმერთის გულისთვის, მითხარი ვინა ხარო. უცნობმა უთხრა: - შემომხედე, ჩემი მოსასხამი ხომ არ გეცნობაო. კი, ჩემიაო, - მიუგო მაგისტრიანემ. მაშინ უცნობმა ბრძანა: - მე ის ვარ, შენ რომ მიცვალებული ნახე, შეგეწყალა შიშველი და მოსასხამი გადააფარე. ამ კეთილი საქმისთვის ღმერთმა შენს განსაკურნებლად გამომგზავნა და ამისთვის მადლობდე უფალსო. უცნობი გაქრა და სრულიად განკურნებულმა მაგისტრიანემ ადიდა ღმერთი.


* * *

დეკანოზი გრიგოლ უტრობინი ჰყვებოდა 1870 წელს: კეთილკრძალულმა დედაკაცმა პარასკევამ ერთი ამბავი მომითხროო: „მამაჩემი, საუბედუროდ, უეცრად გარდაიცვალა, აღსარება-ზიარების გარეშე. ვიცოდი, რომ ცოდვილი კაცი იყო, მრავალგზის სცოდავდა, განსაკუთრებით სიმთვრალის ჟამს, რასაც მისი ეს უეცარი სიკვდილი მოჰყვა. ორმოცი დღე განსაკუთრებით ვლოცულობდი მისი სულისთვის, მის სახელზე შეძლებისდაგვარად მოწყალებას გავცემდი და წირვაში, კვეთისას მოხსენიებას ვთხოვდი მოძღვრებს. მეორმოცე დღეს ვხედავ ბნელ ადგილას მდგომ მამაჩემს, ტანად ძალზე დაბალია. უეცრად მეუბნება: პარასკევა, მე ცოცხალი ვარო! კი მაგრამ, ასეთი პატარა ტანის რატომ ხარ-მეთქი, - ვკითხე. პატარა ვარ ჩემი ცოდვებისა გამო, - მიპასუხა, - ოღონდ შენ განაგრძე ჩემი სულისთვის ლოცვა, გამოკვება, განსაკუთრებით ნუ დაივიწყებ წირვაზე, კვეთისას ჩემს მოხსენიებას და გავიზრდებიო. საბოლოოდ კი ხმამაღლა მითხრა: - ილოცე ჩემთვის, შვილო, მე ხომ ცოცხალი ვარო, - და ამით ჩემი ხილვაც დასრულდა“.


* * *

დიდად პატივცემული ათონელი ბერი, მამა მ-ი ჰყვებოდა: ძალზე მიყვარს მიცვალებულთათვის ლოცვა. ერთხელ სამშობლოდან, შორეული რუსეთიდან, ჩემი ახლო მეგობრის ქოლერით გარდაცვალება შემატყობინეს. შემეწყალა, განსაკუთრებულად ვლოცულობდი მისთვის კელიაშიც და ტაძარშიც, კვეთისას მის სახელზე ნაწილს ვიღებდი სეფისკვერიდან. ცოტა ხანში სიზმარი ვნახე: აღმოვჩნდი მშვენიერ ბაღში, ლამაზი ყვავილებით იყო მორთული იქაურობა. იქვე კოხტა სახლებს მოვკარი თვალი. მივუახლოვდი. იქიდან ჩემი ქოლერით გარდაცვლილი მეგობარი გამოვიდა. ძმაო, შენ აქ როგორ აღმოჩნდი-მეთქი, - შევეკითხე. ეს ადგილი ღმერთმა გვიბოძა მე და ქოლერით მოწყვეტილ სხვა ქრისტიანებს და ახლა მეზობლად ვცხოვრობთო, - მიპასუხა. იცი, შენთვის ვლოცულობ და გიხსენიებ-მეთქი. გამიღიმა - ვიცი, ვიცი, ჩვენთვის ყველაფერი ცნობილია, რაც მიწაზე ხდება, გმადლობ შენ ყველაფრისთვის. ძალიან კარგია და გვახარებს, როცა ჩვენს სახელზე მოწყალებას გასცემენ ანდა პროსკომიდიაზე (წირვაზე, კვეთისას) გვიხსენიებენ, როცა ჩვენთვის ფსალმუნს კითხულობენ. ფსალმუნთა კითხვა დიდად გვეხმარება, მასში ხომ ცა და ქვეყანაა გაერთიანებულიო. მითხარი, საყვარელო, - შევეკითხე გარდაცვლილს, - მოწყალების გაცემა, პროსკომიდიაზე მოხსენიება და ფსალმუნთა კითხვა - ამ სამიდან ყველაზე მეტად რომელი შეგეწევათ და გსიამოვნებთ-მეთქი? რა თქმა უნდა, ყველაზე აღმატებული, ძვირფასი და სასურველი ჩვენთვის პროსკომიდიაა, რომელსაც ჩვენ აქ „გოლგოთის მსხვერპლს“ ვეძახითო. მეგობრის ბოლო სიტყვებთან ერთად თითქოს ცეცხლი შემოვიდა ჩემს გულში და ცვილივით დამადნო.

პოსტის ავტორი: aamirani თარიღი: Jan 15 2012, 22:52

თავები არქიმანდრიტ ქერუბიმის წიგნიდან „ღვთისმშობლის წილხვედრ მიწაზე“

http://martlmadidebloba.ge/paterikebi18.html

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 14 2012, 16:39

პროსკომიდიისას (კვეთისას) მოხსენიების შესახებ
(წმ. ნილოს მირონმდინარე ათონელის წიგნიდან)

წმ. ბასილი დიდის ეპოქაში ცხოვრობდა ერთი მადლმოსილი მღვდელი და, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი, სხვადასხვა გარემოებათა გამო, ვალებში ჩავარდა. ვალი დღითი-დღე იზრდებოდა, ხოლო მევალეები მღვდელს ყოველდღე კარზე ადგნენ. შეწუხებული მღვდელი იძულებული გახდა მიემართა ახლობელი ვაჭრისთვის, რომელმაც, შეისმინა რა მისი თხოვნა, ხუთასი ოქროს მონეტა გადასცა მას. ამ ფულის საშუალებით მღვდელმა გადაიხადა ყველა ვალი და სანაცვლოდ ვაჭარს შეჰპირდა, რომ მოიხსენიებდა მას და ყველა მის ახლობელს პროსკომიდიაზე მთელი ცხოვრება. ვაჭარმა გათვალა, რომ მღვდელი ახალგაზრდა იყო, დიდხანს იცოცხლებდა, ხოლო ლიტურგიაზე დიდი ხნის განმავლობაში მოხსენიება მას ხელს აძლევდა და სავსებით აკმაყოფილებდა.

გაისტუმრა რა ვალები, მღვდელმა ამის შემდეგ მხოლოდ ერთი საღვთო ლიტურგიის მსახურება შეძლო, რომელზედაც მოიხსენია კიდეც თავისი კეთილისმყოფელი, და მოკლე ხანში ავად გახდა, ავადმყოფობის შემდეგ კი გარდაიცვალა.

შეიტყო რა მისი სიკვდილი, ვაჭარი დამწუხრდა. დაენანა დაკარგული ფული, რადგან მხოლოდ ერთი ლიტურგია იყო აღსრულებული მღვდლის მიერ. ამას ვაჭარი აღარ მოელოდა, რომელსაც სულ სხვაგვარად ჰქონდა დაანგარიშებული, რისთვისაც აჩუქა კიდეც ხუთასი ოქროს მონეტა აწ გარდაცვლილს. ვაჭარმა მიცვალებულის დედის შეწუხება დაიწყო. იგი უკანვე მოითხოვდა თავის ფულს, რადგან თვლიდა, რომ მღვდელთან დადებული პირობა დაირღვა.

დედა პასუხობდა, რომ მას არა აქვს ფული, რაც ჰქონდა, დაკრძალვას მოხმარდა. მაგრამ ვაჭარი დაჟინებით მოითხოვდა ფულს და აშინებდა ქალს სასამართლოთი. შეწუხებულმა ქალმა წმ. ბასილი დიდს მიმართა და მოუყვა მომხდარი ამბავის შესახებ. მოისმინა რა ყველაფერი, წმიდანმა უთხრა: „ხვალ მე აღვასრულებ საღვთო ლიტურგიას, მოდი ჩემთან ტაძარში ვაჭართან ერთად, თან სასწორი იქონიეთ. ერთ პინაზე დავდებთ სეფისკვერიდან ამოღებულ ერთ ნაწილს, რომლითაც მოხსენიებულ იქნება ვაჭარი და მისი ახლობლები. და რამდენსაც აიწონის ეს ერთი ნაწილი სეფისკვერისა, იმდენი ოქრო დადოს ვაჭარმა მეორე პინაზე და ამით გადაიხადოს მან იმ ერთი ლიტურგიისათვის, რომელიც აღასრულა განსვენებულმა მღვდელმა“.

ქალი მივიდა ვაჭართან და გადასცა მას წმ. ბასილი დიდის დანაბარები. ვაჭარს გაუხარადა და მეორე დილით ტაძარში წავიდა ოქროთი და სასწორით.

წმ. ბასილი დიდმა კვეთაზე, ამოიღო რა სეფისკვერიდან ერთი ნაწილი უფლის მონათა ჯანმრთელობისათვის და ხსნისათვის, დადო სასწორის ერთ თეფშზე და უბრძანა ვაჭარს, დაედო მეორე თეფშზე ოქრო და, რაც უფრო მეტ მონეტას ალაგებდა ვაჭარი პინაზე, მით მეტად მძიმე იყო სეფისკვერის ერთი პატარა ნაწილი.

იხილა რა ეს უდიდესი და საღვთო სასწაული, ვაჭარი შეშინდა, შეინანა თავისი საქციელი და შენდობა თხოვა წმ. ბასილი დიდს და მღვდლის დედასაც და მის შემდეგ აღარ მოუთხოვია თავისი ფული.

პოსტის ავტორი: lingvo თარიღი: May 14 2012, 19:33

la-ma-ra
დიდი წყალობა და საიდუმლოებაა კვეთა სულ უნდა გავიხსენოთ, რომ მექანიკურ ქმედებაში არ გადავიდეს მოსახსენებლის და სეფისკვერის შეგზავნა.

პოსტის ავტორი: la-ma-ra თარიღი: May 29 2012, 16:43

ღირსი იოანე სებაიტელი მოგვითხრობს: „ერთხელ ჩემთან მეზობელი მონასტრიდან მორჩილი მოვიდა და შევეკითხე, როგორ ცხოვრობდნენ იქაური მამები. მან მიპასუხა: „კარგად, თქვენი ლოცვის შემწეობით“. შემდეგ კი ის მორჩილი მოვიკითხე, რომელიც კარგი სახელით ვერ სარგებლობდა. სტუმარმა მითხრა: „სრულიად არ გამოცვლილა, მამაო“. გაგონებისთანავე წამოვიძახე: „ცუდია!“ და წარმოვთქვი თუ არა ეს სიტყვა, იმწამსვე რაღაც გაურკვეველი აღტაცება შევიგრძენი და ვიხილე იესო ქრისტე ორ ავაზაკს შორის ჯვარცმული. ის-ის იყო განვემზადე თაყვანი მეცა მაცხოვრისთვის, რომ უეცრად უფალმა წინამდგომარე ანგელოზებს მიმართა: „განსდევნეთ იგი - ეს ანტიქრისტე, რამეთუ ჩემს სამსჯავრომდე განიკითხა ძმაი თვისი“. და როდესაც უფლის განგების თანახმად ვიდევნებოდი, კარში დარჩა ჩემი მოსასხამი და უცებ გამეღვიძა. „უბედურება დამატყდა თავს, - მივუგე სტუმრად მოსულ მორჩილს. - ბოროტ არს დღეი ესე ჩემთვის“. „რატომ?“ - მკითხა მან. მაშინ გავუმხილე ხილვა და განვუმარტე, რომ დარჩენილი მოსასხამი ღვთის მფარველობისა და შეწევნის დაკარგვას მოასწავებდა. იმ დღიდან მოყოლებული შვიდი წელი უდაბნოში გავატარე, არც პური მიმიღია, არც თავშესაფარი მიძებნია, არც ადამიანთან გამიბამს საუბარი, სანამ არ ვიხილე უფალი ჩემი, რომელმაც მოსასხამი დამიბრუნა.“


* * *

ერთმა ბერმა, როდესაც გაიგო, ძმა ცოდვაში ჩავარდნილიყო, განიკითხა იგი და თქვა: „უდიდესი ბოროტება ჩაუდენიაო“. გავიდა ხანი და ანგელოზმა ბერის მიერ განკითხული ძმის სული მიუვლინა და მიუგო: „ვინც შენ განიკითხე, გარდაიცვალა. სად მიბრძანებ მისი სულის განწესებას: სამოთხეში თუ ჯოჯოხეთში“. ბერი შეშინდა. „შენ ხომ მართალთა და ცოდვილთა განმსჯელი ხარ, - განაგრძობდა ანგელოზი, - მიბრძანე! შეიწყნარებ თუ საუკუნო სატანჯველს განუწესებ“. მიხვდა ბერი - ძმის განკითხვით უმძიმეს ცოდვაში ჩავარდნილიყო და მოთქმა-გოდებით შესთოხვა პატიება. დიდი ხნის განმავლობაში უფალი უპასუხოდ ტოვებდა; საბოლოოდ შეიწყალა და კვლავ ანგელოზი მიუვლინა. „ღმერთმა გაპატია - მიუგო ანგელოზმა - აწ გახსოვდეს სიმძიმე განკითხვისა“.

უზრუნველყოფა Invision Power Board
© Invision Power Services