IPB WARNING [2] fsockopen() [function.fsockopen]: unable to connect to 80.84.53.130:80 (Connection timed out) (Line: 11 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] fwrite(): supplied argument is not a valid stream resource (Line: 36 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] stream_get_contents() expects parameter 1 to be resource, boolean given (Line: 37 of /retail/alocate.php)
IPB WARNING [2] fclose(): supplied argument is not a valid stream resource (Line: 51 of /retail/alocate.php)
სულიერი დარიგებები - წმიდათა მთავარანგელოზთა ეკლესიის ფორუმი

მოგესალმებით ( შესვლა | დარეგისტრირება )



3 გვერდი V < 1 2 3  
Reply to this topicStart new topic
> სულიერი დარიგებები, მამათა გამონათქვამები და რჩევები მართლმორწმუნეთ გაზიარება
lingvo
პოსტი Sep 30 2011, 19:45
პოსტი #41


ვახტანგი
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 1,203
რეგისტრ.: 9.10.2008
მდებარ.: თბილისი
წევრი № 69



სხეულის კულტი


თანამედრვე მსოფლიო არის ვაჭრობის სამყარო, საქინლისა და ფულის მიერი ურიერთობებისა. დღეს როგორც ყველას მოეხსენება ვაჭრობის წარმმართველია რეკლამა. რეკლამას გამოყოფილი აქვს დიდი დრო ნებისმიერ გადაცემაში და არხზე და უკვე ყველას მოაბეზრა თავი. როცა ფილმი რეკლამით წყდება, ადამიანი ხშირად მიდის სამზარეულოში წასახემსებლად ან გადართავს სხვა არხზე, რომ გაექცეს მას. მე კი საპირისპიროდ მოვიქეცი და ვეცადე ჩავკვირვებოდი რეკლამას. ვაღიარებ არ იყო იოლი, რადგან როგორც უმრავლეოსობა მეც ვერ ვიტან თანამედროვე ტელევიზიის ამ შვილობილს. პრინციპში ახალი არაფერი აღმომიჩენია, უბრალოდ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი ჩემს აზრებში თანამედროვე ცხოვრების შესახებ.

რეკლამა – როგორც ავამდყოფობის სიმპტომი, რომლის მიხედვით შეიძლება განვსაზღვროთ რა აწუხებს პაციენტს. ჩვენს შემთხვევაში შესაძლებელია გარკვეული ალბათობით განისაზღვროს თანამედროვე ადამიანის სულიერი სნეულებები. ამის გაკეთება იოლია. დავაკვირდეთ ძირითადში რას ეძღვნება სარეკლამო რგოლები და გამოვიტანოთ დასკვნა. რას ეძღვნება ისინი? პასუხი შესაძლოა ბევრს გაუკვირდეს იმის გამო, რომ როგორც წესი ადამიანი ღრმად არ ჩაფიქრებულა ამაზე. ეს სხეულია. დიახ, ადამიანის სხეული. ყველას სარეკლამო რგოლში საუბარია მხოლოდ ერთზე, კომფორტზე ადამიანის ცხოვრებაში. იმაზე რომ, ადამიანის სხეულმა რაც შეიძლება მეტი კომფორტით და უპრობლემოდ გაატაროს ცხოვრება. თქვენ მკითხავთ: ნუთუ ცოდვაა ამქვეყნად მეტ–ნაკლებად კომფორტში ცხოვრება? გიპასუხებთ რომ არა, თუ ადამიანი არ ცდება გონიერების ზღვარს, თუ სხეული არ ხდება უპირტესი სულზე და შესაბამისად სხეულის არსებობის პირობებისთვის ზრუნვა არაა გაცილებით მნიშვნელოვანი თუ არა უმნიშვნელოვანესი ვიდრე მისი სულიერი ცხოვრების პირობები. მაგრამ როცა ვუყურებდი აჭრელებულ რეკლამებს, დამრჩა შთაბეჭდილება რომ ეს ზღვარი ადამიანმა დიდი ხნის წინ შეუქცევადად გადალახა. შეიძლება დავსვათ კითხვა: რატომ შეუქცევადად? იმიტომ, რომ კომფორტის დონე იმდენადაა გაზრდილი, რომ ნაკლებ სავარაუდოა უარი თქვას მასზე მიჩვეულმა კაცობრიობის უდიდესმა ნაწილმა. კომფორტი კი იზრდებაბა უმთავრესიდან – ადამიანის სხეულის კულტიდან. სწორედ ეს ფაქტორი წარმოადგენს კომფორტის ძირითად მამოძრავებელ ძალას.

ჩვენ ვამჩნევთ საოცარ ტენდენციებს: სამყარო რაც უფრო უღმერთო ხდება, მით ნაკლებ ყურადრებას აქცევს ქრისტეანულ ფასეულობებს და მით მეტად იზრდება ზრუნვა სხეულზე, რომელიც მომდინარეობს უფალთან კავშირის დაკარგვიდან. ვწყდებით რა მას, როგორც სიყვარულის წყაროს, ადამიანი კარგავს ჭეშმარიტი სიყვარულის შემეცნების უნარს, რომელიც მდგომარეობს მოყვასის მსახურებაში. მისი სიყვარული დეფორმირდება და ხდება ეგოისტური, იკეტება რა საკუთარ თავში. აქედან კი იშვება შიში დაავადებების მიმართ და დასასრულს შიში სიკვდილისა. ამიტომ ბევრია რეკლამები გაახალგაზრდავების შესახებ სადაც საუბრობენ, რომ „ორმოცდაათი წლისა გამოვიყურები როგორც ოცდაათისას“. (ყოველთვის მინდოდა მეკითხა: რატომ გინდა გამოიყურებოდე როგორც ოცდაათი წლისა? ახალგაზრდა მამაკაცების ყურადღების მისაპყრობად?) აქედანაა ძლიერი განცდები თმის მსხვრევადობაზე, ფიზიკურ ძალაზე, სხეულის აღნაგობაზე და სხვ. ყველაზე საინტერესოა, რომ რეკლამა ამ ნაწილში არ ტყუის. შეიძლება შეალამაზებს და ხანდახან საკმაოდ ძლიერად, მაგრამ არ ტყუის. ადამიანების ცხოვრებაში ყოველივე ეს გახდა მართლაც ძალზე მნიშვნელოვანი.

უფალმა ყველაფერი სიბრძნით მიმადლა ადამიანს. ცალკეა საზრუნავი სხეულისთვის და ცალკე სულისთვის. პრინციპში მცნება მეშვიდე დღის შესახებ ამასაც ეხება. უგულებელსჰყო რა ეს მცნება, ადამიანი გაცდა ზღვარს, რომელიც ყოფს გონიერ ქმედებას მომაკვდინელებისგან. ზუსდატ მომაკვდინელებისგან, რადგან ზედმეტი და შესაძლოა ავამდყოფური ზრუნვა სხეულზე თანდათან კლავს სულს. ეს შეუმჩნევლად აზიანებს ადამიანის პიროვენბას და მასზე სრულდება წმიდა წერილი: თქვა უფალმა ღმერთმა: არ დარჩება ჩემი სული ადამიანში საუკუნოდ, რადგან ხორცია იგი. (დაბ. 6,3). შეგახსენებთ რომ ეს სიტყვები ითქვა წარღვნამდე მცირე ხნით ადრე.
აქედანვეა ავხორცობისკენ მიდრეკილება თანამედროვე რეკლამაში, მაგალითად როცა ნახევრად შეუმოსავი დედაკაცი რეკლამირებას უწევს სასმელ წყალს. ვფიქრობ ყველაფერი ასე გაგრძელდება მეტი აგრესიის ფონზე.
ჩემი აზრით ყველაზე მეტად რეკლამისგან იტანჯებიან დედაკაცები. იმიტომ, რომ რეკლამა გათვლილია საშუალოსტატისტიკურ მაყურებელზე, ესენი როგორც ცნობილია შუა ხნის დედაკაცებია. არიან რა უპირატესად შთაბეჭდილებების აღმქმელნი და ემოციურები, შედეგად დამოკიდებულნი რეკლამის მეშვეობით ჩამოყალიბებულ საზოგადოებრივ აზრზე. თუ ეს აზრი ამბობს რომ დედაკაცი აუცილებლად უნდა იყოს კარგი აღნაგობის, კოსმეტიკით მოხატული, არავითარ შემთხვევაში მსხვრევადი თმით და ამასთან გამოიყურებოდეს მის ასაკთან შედარებით უფრო ახალგაზრდა, მაშინ ანდომებენ უდიდეს ძალისხმევას ამ ყოველივეს მისაღწევად. ხშირად ეს ძალისხმევა იმდენად ძლიერია, რომ სცდება საღ აზროვნებას და ვნებს მათ ჯანმრთელობასაც. ასევე ყალიბდება ქცევის გარკვეული სტერეოტიპები, მაგრამ ეს აღარაა დღევანდელი მსჯელობის თემა.

დასკვნა ჩვენი მსჯელობიდან მარტივია: მეგობრებო ნუ ენდობით რეკლამას! სხეული ადამიანის მხოლოდ ნაწილია და არა მთლიანი ადამიანი. ვამდიდრებთ რა სხეულს ჩვენ შესაძლოა შეუმჩნევლადაც ვაღარიბებდეთ სულს, ვკარგავდეთ მას მარადიული ცხოვრებისთვის. როგორადაც არ უნდა ვიზრუნოთ სხეულზე, საბოლოოდ ის მაინც გახდება მატლების საკვები. მატლებისთვის კი სულ ერთი იქნება ჩვენი სხეულის აღნაგობა, გარეგნული სახე, ის თუ როგორი თმა გვაქვს. რაღათქმაუნდა ეს იმას როდი ნიშნავს, რომ დაუდევრად მოვეპყროთ სხეულსა და ჯანმრთელობას, უბრალოდ ძალიან მნიშვნელოვანია არ გავცდეთ ზღვარს.

მღვდელი დიმიტრი ბეზუმნოვი

30 აგვისტო 2011 წელი

http://pravoslavie.ru/jurnal/48344.htm



--------------------
რამეთუ შენ აღმინთო სანთელი ჩემი, უფალო, ღმერთო ჩემო, განმინათლო ბნელი ჩემი; (ფს.17,28)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
lingvo
პოსტი Oct 3 2011, 20:53
პოსტი #42


ვახტანგი
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 1,203
რეგისტრ.: 9.10.2008
მდებარ.: თბილისი
წევრი № 69



სანამ გვაქვს დრო


ჩვენ ვტრიალებთ ქარიშხალში, რომელიც გვაბრუებს, გვითრევს, ისე გვახვევს ბადეში, ამ ორომტრიალის გარდა ვერაფერს ვაცნობიერებთ. ადამიანი ხდება ამ ქარიშხლის მონა და ვერ აცნობიერებს მის მიზანს – დაავიწყოს ვინ არის იგი და რისთვის ცხოვრობს. ქარიშხლის სახელია „შფოთი“. ის მორევის მსგავსად ნთქავს დროს, რომელიც მოგვეცა მარადისობის მოსაპოვებლად. ვერანაირი თხოვნა–ვედრებით ვერ ხერხდება ადამიანის აღმოტაცება ამ მძინვარე მორევიდან. უბრალოდ ყოველივე ეს არ მოქმედებს, რადგან როცა მორევი ერთხელ ჩაითრევს, უფრო და უფრო ღრმად მიაქანებს სიცარიელისკენ, რომელსაც ძირი არ უჩანს და გარკვეულ დრომდე შეუმჩნეველია. როცა სიცარიელის უფსკრული მთელი თავისი უიმედობით წარმოგვიდგება, უკვე გვიანაა.
უფალი მოწყალეა და არ დაუშვბს, რომ საბოლოოდ მოტყუებულნი დავრჩეთ – უკვე ამ ცხოვრებაში გვაგემებს შფოთისა და უზომო საზრუნავის მწარე ნაყოფს. მაშინ მოიწევა ადამიანის თავს უსიამოვნებები, პრობლემები და უბედურებები. ესენი ნამსხვრევები და ნარჩენებია კეთილგონიერი ცხოვრებისა, რომლის დარღვევის უფლება მივეცით ცხოვრებისეულ ქარიშხალს. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ არასწორად, ისე არა, როგორც საჭიროა. ცუდად იმიტომ ვცხოვრობთ, რომ მხედველობიდან გვრჩება რაღაც მთავარი, რომლის გარეშეც ჩვენი ცხოვრება კეთილი ვერ იქნება.
როცა უეცრად ყოველი მხრიდან, თითქოს აშკარა მიზეზების გარეშე თავს გვატყდება უბედურებები და წარუმატებლობები, მაშინ ნებსით თუ უნებლიედ ადამიანს ახსენდება უფალი და მიდის ეკლესიაში. იქ ხვდება მღვდელს, რომელიც პირველყოვლისა ცდილობს გაარკვიოს ცხოვრობს თუ არა ადამიანი ღვთის მცნებებთან თანხმობაში, მონდომებულია თუ არა დაიცვას ჯანსაღი ცხოვრებისთვის აუცილებელი ელემენტარული წესები, საეკლესიო ენაზე რომ ვთქვათ – კეთილკრძალული ცხოვრებისთვის. კითხვებზე თუ რამდენი ხანია არ მიუღია მონაწილეობა სინანულისა და ზიარების საიდუმლოებებში, კითხულობს თუ არა სახარებას, დიდ უმრავლეს შემთხვევებში გვესმის უშინაარსო და საშიში პასუხი:
– მე არ მაქვს დრო!
მაშ რას წარმოადგენს დრო სარწმუნოებრივი თვალსაზრისით და რისთვის მოგვეცა ჩვენ?
ყველა ჩვენგანი ჩასახვის მომენტიდან მარადიულ ცხოვრებას იწყებს. ამის შეცვლა ან შეწყვეტა არცერთ ადამიანს არ ხელეწიფება. მაგრამ ადამიანის მარადიულ ცხოვრებაში არსებობს უმცირესი მონაკვეთი, თითქმის წერტილი მის დასაწყისში, მოკლე „ასაფრენი ზოლი“, რომელზე გარბენაც განსაზღვრავს როგორი იქნება ჩვენთვის მარადისობა. ამ მცირე მონაკვეთს ვუწოდებთ მიწიერ ცხოვრებას, წუთისოფელს და მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი თვისებაა დრო.

„ასაფრენი ზოლი“ მოკლეა. იმის მიხედვით რამდენად სწორად შეარჩევს მფრინავი მიმართულებას, სიჩქარეს და რამდენად მართებულად გაითვალისწინებს ქარის სიძლიერეს და სხვა მრავალ პირობებს დამოკიდებულია გამოსავალი – უმაღლესი მიზნის მიღწევა ან საშინელი კატასტროფა.
ხანმოკლეა წუთისოფელი, მაგრამ ეს დრო მოგვეცა მარადიული ცხოვრების გაცნობიერებული არჩევანის გასაკეთებლად. თავად ვირჩევთ მომავალს. „ასაფრენ ზოლზე“ გარბენის განსხვავება ფრენისგან ის არის, რომ ჰაერში რაიმეს შეცვლა უკვე გვიანია. ასე, რომ თუ მიწაზე არჩეული ფრენის „პარამეტრები“ მცდარი აღმოჩნდება, ჩვენ გარდაუვალი კატასტროფა გველის. აი ასეთი პასუხისმგებლობა გვეკისრება „ფრენისთვის მოსამზადებელ“ დროში!
მნიშვნელოვანია კიდევ ის გარემოება, რომ შეუძლებელია ადამიანმა თავისთვის მოიგონოს „განსაკუთრებული“ მარადისობა, მას არჩევანის გაკეთება უწევს არსებულ რეალობაში. არჩევანის დიაპაზონი განუზომელია: უმაღლესი მწვერვალებიდან უკიდურეს უფსკრულამდე. ერთადერთი გზამკვლევი და გადამრჩენი შუქურა ამ მარადისობის ოკეანეში ღმერთია, მისი სიმართლე, კანონი, სიყვარული. იგია სრულყოფილი მადლის წყარო. რაც უფრო მიისწრაფვის ადამიანი ღვთისაკენ მით მეტად ცდილობს ჭეშმარიტების შემეცნებას და მასთან თანხმობაში ცხოვრებას, მით უფრო იცვლება მისი სული, ნათლდება და ემსგავსება შემომქმედს. ეს ერთბაშად არ ხდება, არამედ მთელი მიწიერი ცხოვრების განმავლობაში. წუთისოფელში ვითარდება ის მიმართულება, რომელსაც ირჩევს ადამიანი და მაშინ მარადისობაში სრულად გამოვლინდება საით ისწრაფვოდა ადამიანის სული, რას ეძებდა, რითი სუნთქავდა და ცხოვრობდა წუთისოფელში ცხოვრების დროს. ერთი სიტყვით დრო გვეძლევა საღვთო განათლებისთვის, უფალთან ერთობისთვის და ამაზე მნიშვნელოვანი არაფერია.
და აი ადამიანი თითქოს სხვათა შორის ეუბნება ღმერთს: „მე შენთვის დრო არ მაქვს!“
აცნობიერებს ამას ადამიანი თუ არა, ეს სიტყვები საშინელია გამომდინარე მათი კატასტროფული შედეგებით ადამიანისთვის, რომელსაც რათქმაუნდა არავითარი კატასტროფა არ სურს, მაგრამ მისი შეხედულება ბედნიერებაზე მოწყვეტილია რეალობას და ეფუძვნება მის მცდარ წარმოდგენას. ყოფით საზრუნავებში სრული ჩართვა სულში ბადებს არასწორ, ოცნებისეულ წარმოდგენას ბედნიერებაზე, რომელიც საბოლოოდ განწირულია წარუმატებლობისთვის სწორედ იმიტომ, რომ ის მოწყვეტილია რეალობას.
ზოგჯერ ამბობენ კიდეც: „მახსოვს უფალი, მწამს, უბრალოდ დრო არ მაქვს ყველა რიტუალის შესასრულებლად: ტაძარში სიარულისთვის, ლოცვისთვის, მეტანიებისთვის, მარხვისთვის... ხომ შეიძლება ამის გარეშეც, ღმერთი სულში მყავს და საკმარისია!
არა, არ კმარა...
კარგი და სწორია ღვთის რწმენა, მაგრამ არა საკმარისი. აი რას ბრძანებს იაკობ მოციქული: „რამეთუ ვითარცა ჴორცნი თჳნიერ სულისა მკუდარ არიან, ეგრეთვე სარწმუნოებაჲ თჳნიერ საქმეთასა მკუდარ არს“ (იაკ. 2,26). სხვა ადგილას კი უფრო მკაცრად ბრძანებს: „შენ გრწამს, ვითარმედ ერთ არს ღმერთი, კეთილად იქმ, და ეშმაკთაცა ჰრწამს და ძრწიან მისგან” (იაკ. 2,19). მაგრამ რჩებიან დემონებად. მოკლედ რომ ვთქვათ, გარდა რწმენისა, გვჭირდება ცხოვრება ღვთის ნებასთან თანხმობაში, ქრისტიანული ცხოვრების წესი, რომელიც მოზაიკის მაგვარად უნდა აეწყოს მარტივი, მაგრამ მნიშვნელოვანი ნაწილებისგან: მართლმადიდებელი სარწმუნოების საფუძვლების შესწავლისგან, სახარების კითხვისგან, მცნებების შესრულებისგან, ტაძარში და შინ ლოცვებისგან, მარხვების შენახვისგან... ყოველივე ეს ადამიანს ეხმარება იმგვარად წარმართოს ცხოვრება, რომ მან შეძლოს მადლის გამრავლება, სარწმუნოებაში, მორჩილებაში, მოთმინებასა და სიყვარულში ზრდა.
არის შემთხვევები, როცა ადამიანს ეჩვენება, რომ ის ზოგადად კეთილია და ეს სავსებით საკმარისია. პრობლემა იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანი თავს ადარებს არა იმ იდეალს, როგორიც უნდა იყოს ღვთის წინაშე, რომლისთვისაც მოწოდებულია, არამედ ცოდვილობის უკიდურეს გამოვლინებებს, რომლის ფონზეც თავი ჰგონია სავსებით „ნორმალური“ და „წესიერი“. აქ აღსანიშნავია სიკეთე, ერთის მხრივ ყოფითი გაგებით და მეორე მხრივ სიკეთე, რომელიც ემსახურება ჭეშმარიტი რწმენის გამოხატულებას.
უფალი სახარების ერთ ადგილას მოციქულებს ეუბნება: „ხოლო გეტყჳ თქუენ: უკუეთუ არა აღემატოს სიმართლე თქუენი უფროჲს მწიგნობართა და ფარისეველთა, ვერ შეხჳდეთ სასუფეველსა ცათასა“ (მთ. 5,20). ფარისევლები კი იყვნენ არა მხოლოდ გარეგნულად რჯულის ზედმიწევნით აღმსრულებელნი, არამედ მორალური და ზნეობრივი პრინციპებისაც. მაგრამ საქმეც იმაშია, რომ ამ „კაცობრივმა“ სიმართლემ მათ ნება დართო მაცხოვარი ჯვარს ეცვათ. თუ ვინმე ამტკიცებს რომ მორწმუნეა და მას „ღმერთი სულში ყავს“, მაშინ ყველანაირად უნდა ცდილობდეს ღვთის ნების გაგებას, შემდეგ კი მის შესრულებას, როგორ უსიამოვნოდ, რთულად და არახელსაყრელადაც არ უნდა ეჩვენებოდეს მას. აი რაში მდგომარეობს სარწმუნოების საქმე – ცხოვრება უფალთან თანხმობაში.
ძალისაებრ ჩვენისა სრულად შევითვისოთ ქრისტეს ზნეობრივი სახე, ეკლესიის ზუსტი განსაზღვრებისამებრ, ქრისტე შევიმოსოთ. პავლე მოციქული ამის შესახებ ბრძანებს: „უკუეთუ ვისმე სული ქრისტესი არა აქუს, იგი არა არს მისი“ (რომ. 8,9). ქრისტეშემოსილნი რომ გავხდეთ, ვცხოვრობდეთ და ვიქცეოდეთ როგორც ჭეშმარიტ ქრისტიანს შეშვენის, საჭიროა გაცნობიერებული და მიზანდასახული სწრაფვა ღვთისაკენ: მეტი გავიგოთ ქრისტეს შესახებ, მის სწავლებაზე, რომელიც დაწერილია სახარებაში და განხორციელებულია ეკლესიაში. ეკლესია – ქრისტეს სხეულია, „ჭეშმარიტების სვეტია“. როცა ადამიანი უგულებელჰყოფს ეკლესიური ცხოვრების გამოცდილებასა და წესებს, არ ცდილობს გაცნობიერებულად იყოს ქრისტეს სხეულის ნაწილი – ის არაა ქრისტიანი, როგორადაც არ უნდა უწოდებდეს თავს.
თანამედროვე ცხოვრების მთავარი დევიზია – ცხოვრება საკუთარი სიამოვნებისთვის, ცოდვილი ცხოვრებით ტკბობა, სწრაფვა ნებისმიერი საშუალებებით მწუხარებებისა და სიძნელეებისთვის თავის ასარიდებლად. ეკლესია სხვა გზას გვირჩევს: არ გავექცეთ მწუხარებებს, განსაკუთრებით იმგვარს, რაც გამოწვეულია მართალი ცხოვრებით უსამართლო მსოფლიოში. მხნედ გადავიტანოთ ისინი „რამეთუ რომელმან-იგი ივნო ჴორცითა, დაცხრომილ არს ცოდვისაგან. რაჲთა არღარა კაცთა გულის თქუმითა, არამედ ნებითა ღმრთისაჲთა ნეშტნი იგი ჟამნი ჴორცითა ცხორებად“ (1 პეტ. 4,1–2).
კიდევ ერთხელ მივედით იქამდე, რომ საჭიროა დროის მოძიება კითხვისთვის, გონებით ჩაღრმავებისთვის, კითხვების დასმისთვის იმ ცოცხალი და მაცხოვნებელი რწმენის შესახებ, რომელითაც განგვანათლა ქრისტემ. რათა უბრალოდ კი არ გვწამდეს, არამედ ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით ვცხოვრობდეთ ქრისტიანულად, ქრისტეს მცნებების თანახმად.
რას შევადაროთ სულიერი ცხოვრება? ესაა უძვირფასესი რამ, რის შესახებ გვსმენია და გვსურს მოპოვება, მაგრამ თავისთავად არ გვეძლევა. შესაძლებელი იქნებოდა შეგვედარებინა სიმდიდრესთან, მაგრამ არა სრულად, რადგან სიმდიდრეს ზოგჯერ უკანონოდ მოიპოვება – მადლთან მიმართებაში კი ეს წარმოუდგენელია.
შეიძლება სულიერი ცხოვრება შევადაროთ უმაღლეს დაოსტატებას კეთილ საქმეში. ეს ისაა, რასაც ფულით ვერ შეიძენ და მის არ ქონას დიდხანს ვერ დავმალავთ. ნებისმიერი ოსტატობა: ფერწერაში, მუსიკაში, მეცნიერებაში და ტექნიკაში – მოიპოვება საქმისადმი სიყვარულითა და დიდი შრომით, საჭირო უნარების მოთმინებით შეძენითა და გამოცდილების დაგროვებით.
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ: დაოსტატება მეცნიერებასა თუ ხელოვნებაში – ეს, ზოგადად პირადი საქმეა და არავითარი ზეგავლენა არა აქვს ადამიანის სულიერ, მარადიულ ცხოვრებაზე. შესაძლოა ნიჭიერი იყო და გულმოდგინედ ავითარებდე შენ ნიჭს, მიაღწიო ოსტატობის მწვერვალს. ასევე შეიძლება ნიჭის უგულებელყოფა და მუშაობის დაწყება მშენებლობაზე ოჯახის სარჩენად. სულიერი ცხოვრების თვალსაზრისით ამგვარად „ტალანტის დაფვლას“ ვერ ვუწოდებთ ცოდვას. პირიქით – ადამიანმა ოჯახის და ახლობლებისთვის მსხვერპლად გაიღო მისი გატაცება, მიწიერი მიჯაჭვულობა.
სულიერ ცხოვრებაში სხვაგვარადაა. ჩვენ ყველა გამონაკლისის გარეშე მოწოდებულნი ვართ სულიერი ცხოვრებისთვის და ყველამ აუცილებლად უნდა ვიღვაწოთ ღვთის სასუფევლის მოსაპოვებლად, მადლის მოსახვეჭად. ეს ყოფნა არყოფნის საქმეა და თანაც მარადიულ განზომილებაში. ამ მოწოდების არ მიღება და უგულებელყოფა შეუძლებელია საკუთარ თავზე ტრაგიკული შედეგების წვნევის გარეშე. ამის გაგება მნიშვნელოვანია. ნათლობისას მივიღეთ სულიწმიდის მადლი, რომელიც უნდა გავითავისოთ და გავამრავლოთ ჩვენი კეთილმორწმუნე ცხოვრებით, – აი ესაა ის ტალანტი, რომლის მიწაში „დაფვლას“ ადამიანისთვის მოაქვს ყველაზე სავალალო შედეგი.
მისმინეთ, ჩვენ ხომ არ მოგვეთხოვება რაიმე განსაკუთრებულად დიდი მსხვერპლი. უბრალოდ გამოვნახოთ ყოველი დღის მდინარებაში მცირედი დრო სულზე ზრუნვისთვის, ღმერთთან ცოცხალი ურთიერთობისთვის. ესაა ოქროს დრო, დრო რომელშიც მოიპოვება მარადისობა! ბრძნულად გამოყენებული ეს დრო არ იკარგება, არამედ აუცილებლად გამოიღებს წმიდა და სასიხარულო ნაყოფს.
ყოველდღიური ცხოვრების მდინარებაშიც კი ადამიანს შეუძლია და ვალდებულიცაა სუნთქავდეს მარადიულობით, ცხოვრობდეს ღვთის წინაშე მყოფობის განცდით, მუდამ ამოწმებდეს მის საქციელს, სიტყვებს და აზრებსაც ღვთის სიმართლესთან. მთელი გულითა და სულით ღვთისკენ ისწრაფოს. გააკეთოს შეგნებული არჩევანი სახარებისეული ჭეშმარიტების სასარგებლოდ.
მაშ არასდროს ვთქვათ, რომ დრო არ გვაქვს სულიერი ცხოვრებისთვის! სანამ დედამიწაზე ვართ – ჩვენ გვაქვს დრო! საქმე მხოლოდ იმაშია თუ რა არის ჩვენთვის ნამდვილად მნიშვნელოვანი, რას დაუთმობდით ამ დროს. გვახსოვს რა, რომ დრო სინანულისთვის და ცხოვრების შესაცვლელად მოგვეცა, ვეცადოთ გამოვიყენოთ ეს ბედნიერი შესაძლებლობა. სანამ გვაქვს დრო!

მღვდელი დიმიტრი შიშკინი
27 სექტემბერი 2011 წელი
http://www.pravoslavie.ru/jurnal/48876.htm



--------------------
რამეთუ შენ აღმინთო სანთელი ჩემი, უფალო, ღმერთო ჩემო, განმინათლო ბნელი ჩემი; (ფს.17,28)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
lingvo
პოსტი Nov 6 2011, 12:59
პოსტი #43


ვახტანგი
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 1,203
რეგისტრ.: 9.10.2008
მდებარ.: თბილისი
წევრი № 69



დიმიტრის შაბათი



ქართულ საეკლესიო კალენდარში არის ერთი დღე, რომელიც აღნიშნულია როგორც „დიმიტრის შაბათი, მიცვლებულთა ხსენების დღე“. მიცვალებულთა ხსენება ქართველთათვის განსაკუთრებული რამ არის და, შესაბამისად, ამ დღეს მრევლიც ცდილობს არ დატოვოს თავისი მიცვალებულები მოხსენიების გარეშე. მაგრამ რომ ვკითხოთ, რა არის მიზეზი ამ დღის დაწესებისა, იშვიათად ვინმემ შეძლოს ახსნა. არადა, ამ დღეს, ისევე როგორც ყველა საეკლესიო დღესასწაულსა და სახსენებელ დღეს აქვს თავისი დასაბამი.

1380 წლის 8 სექტემბერს, ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის შობის დღესასწაულს რუსეთის მდინარეებს დონსა და ნეპრიადვას შორის კულიკოვოს ველზე გაიმართა ბრძოლა, რუსებისა და ოქროს ურდოს ჯარებს შორის. რუსების ჯარს მოსკოვის დიდი მთავარი დიმიტრი წინამძღვრობდა. ბრძოლა რუსების სახელოვანი გამარჯვებით დამთავრდა, რის გამოც მთავარ დიმიტრის დონელი უწოდა ხალხმა. გამარჯვებულმა მთავარმა გადაწყვიტა პატივით მოეხსენიებინა ის მეომრები, რომლებიც დაეცნენ ბრძოლის ველზე. ხსენების დღე მისთვის სათაყვანებელ და ზეციური მფარველის წმ. დიმიტრი თესალონიკელის ხსენების დღეს (26 ოქტომბერი/ახ.სტ. 8 ნოემბერი) დაუკავშირა. კულიკოვოს ველზე დაღუპულ მეომართა ხსენების დღედ დაწესდა წმიდა დიმიტრი თესალონიკელის ხსენების უახლოესი წინა შაბათი. პირველი პანაშვიდი გადაიხადა ღირსმა სერგი რადონეჟელმა.

მეცხრამეტე საუკუნიდან, როცა საქართველო რუსეთის იმპერიის საზღვრებში მოექცა და ქართულმა ეკლესიამ დროებით დაკარგა დამოუკიდებლობა, დიმიტრის შაბათი ჩვენშიც აღინიშნებოდა. მეოცე საუკუნეში აღდგა ავტოკეფალია, მაგრამ საეკლესიო კალენდრებში კვლავაც ვხდებით ამ დღის აღვნიშვნას. იტყვის მავანი: რა არის ცუდი მიცვალებულთა ხსენებაში? ცუდი რა უნდა იყოს, ჩვენ ხომ ყოველი წირვისას ისედაც ვიხსენებთ მიცვალებულებს! მაგრამ, ადამიანი გონიერი არსებაა და მის ქმედებებს უნდა ქონდეს გონივრული, გააზრებული მოტივაცია. წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩვენი მიდგომები არაფრით განსხვავდება უსულო რიტუალიზმისაგან. ეს უკანასკნელი კი ადამიანის სულს არა ქრისტესთვის, არამედ ცრურწმენისთვის უფრო ამზადებს, რისი საშიშროება ყოველთვის არის (1ტიმ. 4,7).

მიცვალებულთა ხსენების განსაკუთრებულ დღეებს ყოველთვის აქვთ გარკვეული მნიშვნელობა. ვთქვათ, მოვიხსენიებთ მიცვალებულებს დიდი მარხვის მეორე, მესამე და მეოთხე შაბათს, რადგან ტიპიკონის თანახმად დიდი მარხვის დღეებში, გარდა ამ შაბათებისა არ არის მიღებული პანაშვიდების გადახდა და წესის აგება და, რა დღესაც არ უნდა ემთხვეოდეს გარდაცვალებიდან მესამე, მეცხრე და მეორმოცე დღეები, აღინიშნება ყოველთვის შაბათს. დღეს, როცა საეკლესიო პრაქტიკაში დავიწყებულია ეს მოთხოვნა, მიცვალებულთა ხსნების აღნიშნულ დღებს დაკარგული აქვთ თავდაპირველი მნიშვნელობა, თუმცა ასეთად, ანუ მიცვალებულთა მოსახსენებელ დღეებად აღნიშვნა არ არის უსწორო. მოვიხსენიებთ მიცვალებულებს სულთმოფენობის წინა შაბათს და შევთხოვთ უფალს, რომ ჩვენგან მიცვალებულნი დააწესოს მოზეიმე ეკლესიაში, რადგან სულთმოფენობა ახალი აღთქმის ეკლესიის შექმნის დღეა. მარგამ რა მოტივაცია გვაქვს ქართველებს დიმიტრის შაბათის აღსანიშნავად? ნებისმიერ სამრევლოს ხომ ისედაც შეუძლია მოილაპარაკოს წინამძღვართან და ნებისმიერ შაბათს ან სხვა დღეს, გარდა კვირისა და დიდი დღესასწაულისა, ილოცოს და უსისხლო მსხვერპლი შეწიროს მიცვალებულთა მოსახსენებლად. იქნებ გვეფიქრა იმაზეც, რომ მამულისა და რწმენისათვის თავდადებულ ქართველ მხედართა სულის სახსენებელი დღე დაგვეწესებინა?!

დეკანოზი ანდრია კემულარია


--------------------
რამეთუ შენ აღმინთო სანთელი ჩემი, უფალო, ღმერთო ჩემო, განმინათლო ბნელი ჩემი; (ფს.17,28)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
პოსტი Jan 15 2012, 23:03
პოსტი #44





ჯგუფი:
პოსტები: 0
რეგისტრ.: --
წევრი № 0



საუბრები ათონელ ბერებთან

http://martlmadidebloba.ge/codvebi5.html

ძალიან საინტერესო და სასრგებლო საუბრებია გახსენით ლინკი და წაიკითხეთ
User is offlinePM
Go to the top of the page
animani
პოსტი Feb 21 2012, 20:57
პოსტი #45


ანა
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 1,352
რეგისტრ.: 15.10.2008
მდებარ.: თბილისი
წევრი № 89



აღსარება სიმდაბლის გზაა, მძიმე ტვირთის გადამგდებელია, სინდისის ქეჯნის განმათავისუფლებელია, დამძიმებული გულის შემამსუბუქებელია, წყლულის მალამოა და სრულიად სანკურნალო მადლია. წმინდა ალექსი ბერი (შუშანია)


--------------------
უფალო გებარებოდეთ!
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
აკაკი
პოსტი Jun 14 2012, 18:35
პოსტი #46


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
პოსტები: 52
რეგისტრ.: 27.07.2010
წევრი № 664



ბერი ფილოთეოს ზერვაკოსი დღევანდელი დღის თეოლოგებზე (ღვთისმეტყველებზე)

ბერმა ფილოთეოს ზერვაკოსმა თქვა:

"დღეს მე ვხედავ მრავალ სწავლულ თეოლოგს და მეცნიერს, მაგრამ ერთს ბასილი დიდს, ერთს გრიგოლ ღვთისმეტყველს, ერთს ღვთაებრივ ოქროპირს, ერთს ათანასე დიდსაც ვერ ვხედავ. ეს მარად სახსოვარი და ყოვლად ღირსეული მამები, იმდენად, თავიანთი სამეცნიერო განათლებისათვის არ იყვნენ ქებულნი, რამდენადაც თავიანთი სათნოებებისათვის. ნუთუ გამორიცხავ შესაძლებლობას, რომ დღეს გახდე უკეთესი, მშვენიერი და სათნო? ან იქნებ დღეს ღმერთი არ იძლევა თავის მადლს და წყალობას ისე, როგორც ძველ დღეებში? არა. იესო ქრისტე იგივეა გუშინ, დღესაც და საუკუნოდ. ის აძლევს თავის მადლს და წყალობას მებრძოლთ და შეუდრეკელთ".

ახალი გერონტიკონიდან (ბერძნული), პრესვიტერი დიონისე ტატსისი.


--------------------
IC | XC
---+---
NI | KA

უკუეთუ მოვიდეს სიბრძნე გონებასა შენსა და მეცნიერებაჲ სულსა შენსა, კეთილის-ყოფაჲ გთნდეს, ზრახვამან კეთილმან დაგიცვას შენ და გონებამან წმიდამან დაგმარხოს შენ, რათა გიჴსნეს შენ გზისაგან ბოროტისა და კაცისა, რომელი არა იტყოდის სარწმუნოსა. (იგავთა 2:10-12)

- ადონ იეშუა ჰამეშიახ, ბენ ელოჰიმ, თერახემ ალაი, ანი ქოთე
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
la-ma-ra
პოსტი Jun 15 2012, 14:45
პოსტი #47


Profi
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 492
რეგისტრ.: 30.03.2009
წევრი № 219



ვისაც სიტყვის ძალა აქვს მინიჭებული (ასეთი კი ცოტაა), იმასაც კი განუწყვეტელი შრომა მართებს. კაცს სიტყვის ძალა დაბადებიდან როდი დაჰყვება, იგი სწავლის შედეგია. ამგვარად, ფრიად განსწავლულნი უფრო მეტადაც უნდა შრომობდნენ, ვიდრე ნაკლებად განათლებულნი.

წმ. იოანე სინელი(კიბისაღმწერელი)


--------------------
ყველაზე უღირსი
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
animani
პოსტი Feb 13 2013, 13:47
პოსტი #48


ანა
*****

ჯგუფი: moderator
პოსტები: 1,352
რეგისტრ.: 15.10.2008
მდებარ.: თბილისი
წევრი № 89



წმიდა მამათა შეგონებანი მართლმადიდებლობის ერთგულების შესახებ



ის, ვინც ქრისტეს (ეკლესიის) წევრთა შორის არ არის, ვერცხონდება. შეიძლება გვქონდეს პატივი, შეიძლება გვქონდეს საიდუმლო, შეიძლება ვიგალობოთ „ალილუია“, შეიძლება ვუპასუხოთ „ამინ“, შეიძლება ხელთ გვეპყრას სახარება, შეიძლება გვქონდეს მამისა და ძისა და სულიწმიდის რწმენა და ვქადაგებდეთ მას, მაგრამ, ვერსად,მართლმადიდებელი კათოლიკე ეკლესიის გარეთ ცხონებას ვერ ვპოვებთ. ყოველი, ვინც ეკლესიას განუდგა და მოშორდა ქრისტესთან ერთობას, თუნდაც მისი ცხოვრება ქების ღირსი იყოს, საუკუნო ცხოვრებას ვერ დაიმკვიდრებს, ის მხოლოდ ღვთის რისხვას დაიმსახურებს.
დაე, ნურავინ გაკადნიერდება, რომ რაღაც ახლად გამოგონებული შემოიღოს რამეთუ სიახლეები ღუპავს ძველ გარდამოცემას, ამასთან, სიძეს და მის სასძლოს - ეკლესიას არავითარი მწიკვლი არ გააჩნია.
ნეტარი ავგუსტინე



ვმადლობ უფალს, ვინც რწმენა მოგმადლათ, რათა თქვენც წმინდანებთან ერთად საუკუნო ცხოვრების დამკვიდრება შეძლოთ.

ახლა კი აუცილებლობის გამო და გულმხურვალე ძმების შეგონებით საკუთარ თავზე ავიღე თქვენდამი წერილის მოწერის ღვაწლი, რათა საღად და მიუდრეკლად შეინარჩუნოთ კეთილი სარწმუნოება, რომელიც, ღვთის მადლით თქვენში მყოფობს.

საქმე ისაა, რომ დღეს ბევრი არიანულად მოაზროვნე დაიარება მონასტერში, რომელთა მიზანია თავი ჩვენგან მოსულებად გაასაღონ და ამით გულუბრყვილონი აცთუნონ. ზოგი მათგანი იმასაც ამტკიცებს, რომ მრწამსით არ არის არიანელი, ამის მიუხედავად კი მათთან დადის და ლოცულობს.

თქვენი მოვალეობაა ძმებს საცთურის საბაბი არ მისცეთ. რადგან, როცა ზოგიერთი დაინახავს თქვენს - ქრისტესმორწმუნეთა ურთიერთობას არიანელებთან, უეჭველად ჩათვლის, რომ ეს უმნიშვნელოა და ბოროტი სარწმუნოების (მწვალებლობის) ქსელში გაებმება.

ამიტომ, ასე რომ არ მოხდეს, კეთილინებეთ საყვარელნო და მოერიდეთ მათ, ვინც აშკარად მწვალებლურად აზროვნებს და მათაც, ვისაც მწვალებლებთან ურთიერთობა აქვს. ყველაზე მეტად კი მათ უნდა გაურბოდეთ, ვისთანაც აზრობრივი ერთობა საზიანოა. მაშასადამე, თუკი ვინმე მოდის თქვენთან და როგორც ნეტარი იოანე ამბობს, თან მართალი სარწმუნოება მოაქვს, უთხარით მას: ”მშვიდობა შენნდა” - და ძმასავით მიიღეთ. ხოლო თუ ვინმე თავს გაჩვენებთ , რომ მართალი სარწმუნოების აღმსარებელია, სინამდვილეში კი ურწმუნოებთან აქვს ურთიერთობა, ასეთი შერისხეთ , რომ მსგავს ჩვევას შეეშვას; და თუ პირობას მოგცემთ, ძმასავით გყავდეთ, ხოლო თუ ჯიუტად თავისაზე დადგება, მოიკვეთეთ. ასეთი მოქცევით, სარწმუნოებას წმინდად შეინარჩუნებთ; ხოლო ისინი, თქვენი შემხედვარენი,ყოველივე ამისგან სარგებელს მიიღებენ, შეეშინდებათ, რომ ურწმუნოდ ან არიანელად არ მიიჩნიონ.
წმ.ათანასე დიდი


ზოგიერთს ჩვევა აქვს, რომ ცბიერებით იწოდებოდეს ქრისტიანად და ამავე დროს ღვთის მორწმუნისათვის შეუფერებელი საქმეები აკეთოს. ასეთებს, ველურ მხეცებს, ისე უნდა ერიდოთ. რამეთუ ისინი ცოფიანი ძაღლები არიან, ჩასაფრებულნი რომ იკბინებიან. თქვენ უნდა უფრთხილდეთ მათ, რადგან ისინი განუკურნებელი სნეულებით იტანჯებიან. მათთვის მხოლოდ ერთი მკურნალი არსებობს - უფალი იესო ქრისტე.

......

არ ცდუნდეთ, ძმანო ჩემნო! სახლეულთა განმხრნელნი ღვთის სასუფეველს ვერ დაიმკვიდრებენ. მაგრამ, თუკი ხორცის განმხრწნელნი სიკვდილით ისჯებიან, მით უმეტეს არ უნდა დაისაჯონ ისინი, ვინც თავისი სწავლებით რყვნის ღვთის სარწმუნოებას, რისთვისაც იესო ქრისტე ჯვარს ეცვა? ასეთი ადამიანი, როგორც ბილწი, ჩაუქრობელ ცეცხლში ჩავარდება, ასევე ისიც, ვინც მას უსმენს.

ხოლო ყოველი, ვინც ჩვენთვის გარდამოცემულის საწინააღმდეგოდ ასწავლის, - თუნდაც რომ მარხულობდეს, თუნდაც რომ ქალწული იყოს, თუნდაც რომ წინასწარმეტყველებდეს, თუნდაც რომ სასწაულს ახდენდეს, - უწყოდეთ, რომ იგი ცხვრის ტყავში (ქურქში) გახვეული მგელია და მეტყველ ცხვართა განბნევის იარაღს წარმოადგენს.
წმ.მღვდელმოწამე ეგნატე ღმერთშემოსილი


ადამიანებმა, - რომელთაც ეკლესიასთან კავშირი და გულწრფელი ურთიერთობა არა აქვთ, - ქრისტეს სახელისათვის თავი სასიკვდილოდაც რომ გასწირონ, მათი ცოდვა სისხლითაც კი ვერ განიბანება: განხეთქილების მძიმე და წარუხოცავი ცოდვა ტანჯვითაც კი ვერ განიწმინდება. ეკლესიის გარეთ მყოფი მოწამე ვერ იქნება. დედა ეკლესიის დამტოვებელი, ცათა სასუფეველს ვერ ეღირსება.
წმ.ღვდელმოწამე კვიპრიანე კართაგენელი



მე არ მსურს, რომ მწვალებლები იტანჯებოდნენ და მათი სიავე არ მახარებს - ღმერთო დამიფარე! - არამედ, განსაკუთრებულად მახარებს მათი მოქცევა .... უგუნურებოა იქნებოდა, რომ უმოწყალობა კაცთმოყვარებაზე მაღლა დამეყენებინა. პირიქით, მე გირჩევთ, რომ ყურადღებით და გულმოდგინეთ გაუკეთოთ სიკეთე ყველა ადამიანს. მაგრამ, ამასთან ვამბობ: არ შეიძლება, რომ მწვალებლებს თავისი უგუნორი სარწმუნოების განმტკიცებაში შევეწიოთ, აქ შეურიგებელნი უნდა ვიყოთ. რამეთუ მე სიყვარულს კი არა, კაცთმოძულებას ვუწოდებ იმას, როცა ვინმე მწვალებლებს ცთომილებაში განამტკიცებს და ამიტ ამ ხალხს გარდაუვალი სიკვდილისთვის სწირავს.
ღირსი მაქსიმე აღმსარებელი



ყურადღება მიაქციეთ თქვენს ეპისკოპოსებს და მღვდლებს მართლმადიდებლობასთან დაკავშირებით, რომ მათ ჭეშმარიტი სარწმუნოების საწინააღმდეგოდ არ იმსახურონ. რაც შეეხება სხვებს (ურწმუნოებს), ისინი ან უმეცრების ან მძიმე ჟამის გამო მოქმედებენ ასე და პასუხს მხოლოდ ღვთის წინაშე აგებენ
წმ.გენადი სქოლარიოსი



ეშმაკი თავისი ხელმწიფების ქვეშ აქცეს არა მარტო მწვალებლებს, ან მეძავებს და მრუშებს, არამედ იმათაც, ვინც მათთან ურთიერთობს და თანამშრომლობს, ვინაიდან სარწმუნოა სიტყვა, რომ კუპრთან შემხები გაშავდება ამპარტავანთან მოურთიერთე მისი მსგავსი გახდება (ზირ.(3,2).

ასეთებზე ტირილი გვმართებს, ხოლო მათზე, ვინც ჯერ კიდევ ცოცხალია, - ლოცვა, რათა თავი დააღწიონ ეშმაკთა მახეს; საკუთარი თავის გამო კი - მადლიერება, რადგან გამოგვირჩია ღმერთმა ”პირველად ნაყოფად ცხოვრებისად განწმედითა სულისაითა და სარწმუნოებითა ჭეშმარიტებათა” (მ ათე 2, 13); რათა ვიმუშაოთ ჭეშმარიტი სარწმუნოებით ნამდვილ აღმსარებლობამდე. უბიწოდ, უზადოდ და შეუბღალავად, რისთვისაც ღმერთი ცათა სასუფევლის ღირსად გაგვხდის.

მწვალბლები სარწმუნოებასთან დაკავშირებით იმ ხომალდზე აღმოჩნდნენ, რომელიც სრულიად ჩაიძირა; მაგრამ, რა გვეთქმის მათზე, რომლებსაც აღმსარებლობაში არ შეუცოდავთ, მაგრამ მართთან ერთად ჩაიძირნენ, მხოლოდ და მხოლოდ ურთიერთობების გამო.

ახლა, როცა მდევნელები ქრისტეს სარწმუნოების დევნას აღარ განაგრძობენ, ჩვენ გვევალება წინასწარმეტყველის სიტყვას ვუგდოთ ყური. ”გამოვედით შორის მათსა და გამოეშორენით იტყვის უფალი” (ეს. 52, 11; 2კორ. 6,17).

ისინი, ვინც ასე იქცევა, თავად გასცემს პასუხს უფალს სამსჯავროზე, მე კი მგონია, რომ მათთან ერთად სვლა იგივეა, რაც მწვალებელთა შეწყნარება.

უფალი გვამცნებს, არავის აქვს უფლება თქვას: ”ვინ ვარ (რომ ვილაპარაკო)? მღვდელი თუ მმართველი? არა. ჯარისკაცი? მიწათმოქმედი? არა, მე გლახაკი კაცი ვარ, რომელიც მხოლოდ არსობის პურზე ზრუნავს; ჩემი საქმე არაა ამის შესახებ საუბარი ან ზრუნვა”. ვაი, რომ! ქვანი ღაღადებენ, შენ კი დუმხარ და უზრუნველობ?
ღირსი თეოდორე სტუდიელი



რა არის მიზეზი იმისა, რომ ზოგიერთს სიახლეები შემოაქვს ღვთის ეკლესიაში, ან ასეთთა გაუქმებას არ ცდილობს? უმეცრება და ამპარტავნება უძლურს ხდის ადამიანებს, რომ ეკლესიის გარდამოცემის აზრი და მნიშვნელობა გაიგონ ან გაითავისონ; სწორედ ეს აიძულებს მათ, რომ სიახლეები გამოიგონონ.
ღირსი ეფრემ ასური



ძმანო! მტკიცედ ვდგეთ სარწმუნოების კლდეზე და ეკლესიის გარდამოცემაზე, რათა წმინდა მამათა წესებისა და აღთქმების გაუქმება ვერ გავბედოთ და თავის საქმეთა აღსრულების ნება არ მივცეთ სიახლეთა შემოღებისა ღვთის წმინდა კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიის დანგრევის გზით მავალთ.

ღირსი იოანე დამასკელი



ყოველგვარ ერთობას არ უნდა ვუფრთხილდებოდეთ.არსებობს ყველაზე დამღუპველი ერთობა და ყველაზე მშვენიერი აზრთა სხვაობა. წყეულია მშვიდობა, რომელიც ღვთისგან განგვაშჴრებს!

წმინდა გრიგოლ ღვთისმეტყველი



სარწმუნოების საკითხებში ყველაზე მცირე გადახრაც კი ცოდვაა, მას სიკვდილისკენ მივყავართ; და გარდამოცემის ყველაზე მცირე უგულებელყოფაც კი სარწმუნოების დოგმატების სრულ დავიწყებამდე მიგიყვანს.

წმ.ფოტიოს დიდი



როცა საკითხი ჭეშმარიტ სარწმუმოებასა და ჩვენი ეკლესიის გარდამოცემას ეხება, მაშინ ყველაზე მდაბალი, წყნარი და მშვიდობისმოყვარე ადამიანიც უნდა აღდგეს მის დასაცავად

ღირსი ნიკოდიმოს მთაწმინდელი



წმინდა მოციქულები მოგვითხრობენ იმ მეფეებსა და მღვდელმთავრებზე, რომლებიც თავის ქვეშერდომებზე არც ფიქრობენ და არც ზრუნავენ. მეფე, რომელიც თავის ქვეშერდომებს არ უფრთხილდება, მეფე კი არა, მტვანჯველია და ეპისკოპოსი, რომელიც თავის ფარაზე არ ზრუნავს, მწყემსი კი არა, მგელია: ასეთ მწყემსებზე ამბობს ღმერთი იეზეკიელ წინასწარმეტყველის პირით:

”ვაი, ისრაელის მწყემსებს, რომლებიც საკუთარ თავს მწყემსავენ, განა ცხვარს არ უნდა მწყემსავდნენ მწყემსები?

ქონს ჭამთ, მატყლით იმოსებით, ნასუქალს ხოცავთ, ცხვარს კი არ მწყემსავთ! დაუძლურებულთ არ აძლიერებთ, დაკარგულს არ ეძებთ, მძლავრობთ და სისასტიკით ბატონობთ მათზე. გაიფანტნენ უმწყემსოდ დარჩენილნი, მინდვრის მხეცების კერძნი გახდნენ, გაიფანტნენ.

დაეხეტება ჩემი ცხვარი მთებზე და მაღალ გორაკებზე, მთელი ქვეყნის პირზე გაიფანტა ჩემი ცხვარი და არავინაა მათი მომკითხავი, არც მძებნელი.
ამიტომ, ისმინეთ უფლის სიტყვა, მწყემსებო!

ცოცხალიმც ვარ! რაკი მიტაცებულია ჩემი ცხვარი და მიწის მხეცების კერძი გამხდარან, უმწყემსოდ დარჩენილნი, რადგან მწყემსებს არ მოუკითხავთ ჩემი ცხვარი. რაკი საკუთარ თავს მწყემსავდნენ მწყემსები. ჩემს ცხვარს კი არ მწყემსავდნენ.

ამიტომ, ისმინეთ უფლის სიტყვა, მწყემსებო!

ასე ამბობს უფალი ღმერთი, აჰა, ისევ მწყემსებს მოვკითხავ ჩემს ცხვრებს და გადავაყენებ მათ ცხვრის მწყემსობიდან, რომ კვლავ აღარასოდეს მწყემსავდნენ მათ. პირიდან გამოვგლეჯ მათ ჩემს ცხვარს, რომ მათი კერძი აღარ იყოს.

რადგან ასე ამბობს უფალი, აჰა, მე თავად მოვიკითხავ ჩემს ცხვრებს და მოვძებნი. (ეზეკიელი 34; 3-22).

ამისათვის მწყემსები და მასწავლებლები პირველ მიმდევრებს უნდა ემსგავსონ, სარწმუნოება უნდა განმარტონ და ურწმუნოება განდევნონ, მართლმადიდებელნი საღვთო მცნებებით განამტკიცონ, ბოროტმადიდებელნი საღვთო ისრებით დაცხრილონ, მწვალებლებზე მახვილი აღმართონ, მწუხარებაში მყოფთ ზურგი არ აქციონ, სული თვისი დადონ თავისი სამწყსოსათვის და სარწმუნოებისათვის თავისი სისხლი დაღვარონ, პირველმშობელ აბრაამს სარწმუნოებასა და მოშურნეობაში შეგეჯიბრონ და მის წიაღში განისვენონ ჩვენი უფლის - იესო ქრისტეს მიერ, ვისაც შვენი ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა მამასთან და სახიერ და ცხოვლისმყოფელ სულიწმიდასთან ერთად, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამინ.

ღირსი იოსებ ვოლოცელი



არც პაპისტური და არც პროტესტანტული მწვალებლები არ შეიძლება ჩაითვალოს ქრისტეს ჭეშმარიტ ეკლესიად. პირველი სიახლეთა შემოღებისა და წყეული დესპოტიზმის (პაპის პრიმატის) ნაყოფია, რომელთა გამოც იგი მართლმადიდებლობისგან განვარდა. იგივე ეხება პროტესტანტებსაც, რომელთა აურაცხელ სიახლეებს საყოველთაო ანარქიისა და ქაოსისაკენ მივყავართ. მხოლო მართლმადიდებელი ეკლესია ინარჩუნებს ქრისტეს სწავლებას უნაკლოდ და რაიმე სიახლეების გარეშე. მხოლოდ მართლმადიდებელ ეკლესიაში არსებობს ის ერთიანობა, რომელსაც მაცხოვარი სთხოვდა მამას: მამაო წმიდაო, დაიცვენ ესენი სახელითა შენითა (იოანე, 17,11).

წმ.ნექტარიოს ეგინელი



კაცობრიობის ისტორიაში არის სამი დაცემა: ადამის, იუდა ისკარიოტელის და პაპის. ცოდვაში ჩავარდნის არსი მუდამ ერთი და იგივეა: ღმერთად ქცევის სურვილი. ამ გზით მოსიარულე ადამიანი უხილავად უტანაბრებს თავს ეშმაკს, რადგან მასაც ღმერთად გახდომა სურს, რადგან ღმერთი თავისი თავით შეცვალოს… პაპის დაცემა ზუსტად ამაში მდგომარეობს: ღმერთკაცის კაცით შეცვლის სურვილში.

ღირსი იუსტინე პოპოვიჩი


ერიდეთ სიახლეებს სარწმუნოებისა და ღვთისმსახურების საქმეში და უფრთხილდით ცრუწინასწარმეტყველებს, რომლებიც ცხვრის ტყავში არიან გახვეულნი, შიგნით კი მტაცებელი მგლები არიან, - იგულისხმება სიცრუე, რომელიც პიმოთნეთა მიმზიდველ სიტყვებში იმალება, ვისაც კეთილმოსურნეობის ნიღაბქვეშ თქვენი გარყვნა სურს.

მე ვგულისხმობ ყველა არასწორად მოაზროვნეს და არასწორად მავალს არა უძლურების, არამედ სიჯიუტის გამო, ვისაც, ამავე დროს, თავის მხარეს სხვათა მიზიდვის სურვილი აქვს.

წმ.თეოფანე დაყუდებული


--------------------
უფალო გებარებოდეთ!
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page

3 გვერდი V < 1 2 3
Fast ReplyReply to this topicStart new topic
ამ თემას კითხულობს 1 მომხმარებელი (მათ შორის 1 სტუმარი და 0 დამალული წევრი)
0 წევრი:

> სწრაფი პასუხის ფორმა
ქართული კლავიატურა ( ჩართვა/გამორთვა ბეჭდვის დროს კლავიშით "~" )

 გამოვიწეროთ თემა? (შეტყობინება ელფოსტით გამოხმაურებებზე) |  ჩავრთო სმაილები? |  დავურთო ხელმოწერა?

   

 




Untitled Document

free counters


ახლა არის: 15.08.2020 - 11:41